მოდგმა იგი საქმეთა, რომელარიან კაცთა შ ორის, ყოველივე გამოვსცედენ, და სხვანიცა რა იმე მრავალნი, და მივეცი მისთვის გონებაჲ განზრახვასა მას თვისსა. და ვგონებ მე ამას ვითარმედ: ესოპე არა იყო ბრძენი ბუნებით. ა͠დ განგდებულებითა ღისითა: ვინათგან მი იწია სიბრძნითა საზომსა, ძველთა მათ მოძღ ვართასა და რომელსაცა იტყვის, არა მოძღვარ თა მათგან უსწავიეს, და არცა ძველთა წიგნ თაგან, გარნა გონებითა, და სიტყვითა მიიზიდ ნა ყოველნი კაცნი თავისა თვისისად. ესოდენ რ ომელ, არა ეძლოთ მას ჟამსსა შინა მისებრივი სიტყაც, აღცათუ ერთსა ვისმე ჶილოსოჶოს თაგანსა: რ͠ სიტყვა მისი იყო ფრინველთა შინა და სხვასაცა ცხოველთა, და სამენი მის ნი ნი ვ͠ა ჩენს იგავთა შინა მისთა და საქმეთაცა, რ͠ სიტყვითა მიზიდვიდა მრავალთა სა სარგებლოდ თვისად, რომელთაცა ეტყოდა იგავთა თვისთა მრავალთა ჭირთა და განსაცდელთაგან განარინებდა: ხ͠ ესოპე ესე ყოველთა შინა ცხოვ რებათა თვისთა, არა მხოლოდ სიტყვითა ოდენ ბრძნობდა, ა͠დ საქმით უმეტესად მოძღვრავდა:

ამისა შ͠დ დარვიდარა ივრიგვით გამ, პყრო იგი ბედმან მისმან ტყვედ, გარნა აგებულებამ ან მისმან მისცა მას განთავისუფლებასა, ხ͠ რჩულმან კაცისამან მისცა ხორცნი მისი, ტყვედ, არათუ უნებლიეთ, ა͠დ მისგამ, ვინა თგან შეურაცხიყო უფროს ყ͠თა კაცთა რომელ იყო იგი ტანითა მოხრილ, სახითა იყო იგი შავ და ლაშიან, ხ͠ მუცლითა განბერილ, ვ͠ა იტყვის უმირს: კვალად იყო იგი, სახილველად შეურაცხ და უდარესი ყოველთა, და იყო იგი უჴმ, და ენა ბრგ ვნილ: ა͠დ ოდესცა რომელსაცა მსახურებასა თვი სსა სსა წარავლენდიან, მსწაფლ ყოვლითა სიხარ ულითა ჰყოფლიდის მას, და განსაკვირვებელ იყო ყოველთა კაცთა მ͠რ, რომელ ეგე ვითარი ხორცითა შეურაცხი კაცი, ვითარ ჰყოფს ეგდენთა უცხო თა საქმეთა: ხ͠ რაოდენიიყო იგი შეურაცს და ხეხეშ ჴორცითა, ეგოდენ იყო იგი გონიერ ფულითა, და ყოვ ლისავე სიტყვის მიგებად ფრიად მზა:

ვითარმედ ერთსა რომელსამე დღესა წარავლინა იგი უფალმან მისმან, ჴვნად აგარაკსა თვისისა. სხვათა მათ მონათათანა, ვინათგან არა იყო იგი სახლსა შინა მსახურებისა ღირს: მაშინ წარვიდა ესოპე აგარაკსა, და იმუშავა საქმე თვისი ყოვილთა გულისმოდგინებითა: ხ͠ ერთმან ვინმე მიწისმოქმედ მან მართვა უფალსა მისსა ღელვა კალათითა. და უფალმან მისმან იხილარა სიკეთე ლეღვისა მის. უბრძანა მონასა თვისსა სახელით აღათორიდოს, დამარხვად ლეღვსა მის, რათა გამრავდეს ა ბანისაგან, ჭამოს იგი: მას ჟამსა წარმოვიდა აგარა აგარაკისაგან ესოპე საქმისა რასათვისმე სახლსა უფ ლისა თვისისასა: ხ͠ იხილესრა მსახურთა მათ, გა ნიხარეს ფ͠დ, და ზრახვა ყვეს ურთიერთარს, რათა ლეღვი იგი შეჭამონ, და ოდესცა მოკითხოს უფალმან მათმან, აბრალონ იგი ესოპეს: და ეგრეცა ჰყვეს, და შეჭამეს ლეღვი იგი, და ეცინოდეს ესოპეს, დაეტყოდენ, ვაი შენდა საწყალობელო ესოპე: ხ͠ გამოვდარა აბანოთ უფალი მათი, ჰრქვეს მას მონათა მისთა, ვ͠დ ლე ღვი იგი შეჭამა ესოპემ. მაშინ განრისხნა უფალი ი გი მისი ესოპესა ზედა, და ბრძანა წინაშე მისსა მოყ ვანება, და ჰქვა მას გულისწყრომით, ჵ წყეულო და არა მსგავს კაცთა, რასათვის უკვე შეხვედ შენ საწოლსა ჩემსა, და შთანთქენ ლეღვი იგი: ხ͠ ესმარა ესე ესოპეს, განუკვირდა ფ͠დ, და აგრძნა განძრახვა ი გი მონათა მათგან, ა͠დ ვერეძლო სიტყვად ვინათგან იყო იგი ფ͠დ ენა ბრგვნილ, და ხედვიდა რა იგი გვემუ რებასა თვისსა უფლისაგან თვისისა, დავარდა ფე რჴთა ქვეშე მისათა, და ევედრებოდა მას რათა აცადოს მცი მცირედ, და მეყვსეულად წარვიდა, და მიიღო წყალი წმინდა, და აღავსო ჭურჭელი ერთი დიდი, და შესვა ს͠დ წინაშე მათსა, და მერე შთაიყო თითი პირსა შინა თვისსა, და წარმოსთხია ეგრევე წყალი წმი და, რ͠ არარა ეჭამა დღესა მას: და შ͠დ ევედრებოდა მას, რათა ასვას მსახურთაცა მათ მისთა, და ჰყონ მათცა ესრეთვე, და გამოჩნდეს უკეთუ ვის მიერ შეჭმულიყოს ლეღვი იგი: იხილარა იგი უფალმან მისმან, განჰკვირდა ფ͠დ გონებასა ზედა ესოპესსა, და მეყვსეულად უბრძანა მონათა მათ მისთა ესრეთ ყოფად, და ვ͠ა შესვეს მათცა წყა ლი იგი, თვინიერ თითისა შთაყოფისა, მუნ თქვესვე წარმოსთხივეს ერთბამად ლეღვი იგი პირთაგან მათთა, და გამოჩნდა სიმართლე ესო პესი: მაშინ ესოპე დავარდა ფერჴთა ქვეშე უფლისა თვისისათა, და ევედრებოდა რათა ცილის წამებისა მისთვის რომელი წამეს მას ზედა, მი აგოს მათ მისაგებელი ბოროტი: ხ͠ უფალმან მის მან მან, მეყვსეულად განაშიშვლნა იგინი, და ბრძანა გვემა მათი უწყალოდ: აღსრულდა წერილი იგი რომელ იტყვის ვ͠დ, მიექცეს სალმობა მისი თავსა მისსა, და სიცრუე მისი თხემსა მისსა ზედა და უჴდეს.

ხოლო დღესა ოდეს ერთსა განვიდა უფალი მისი გარეგან ქალაქისა, რეცათუ შესაქცეველად თა ვისა თვისისა, და ესოპეს უბრძანა წარსვლა სამუ კოდ: ხ͠ მირავიდა იგი აგარაკად: იხილა მან სია ხლოვესა თვისსა, კაცნი ვინმე შეცთომილნი გზი საგან, რომელნი მიმავლიყვნეს მსხვერპლისა შე წირვად, არტემიდასა კერპისა, და სხვანიცა რომ ელიმე: დაევედრებოდეს მას რათა ასწაოს მათ გზა რომელსაცა ადგილსა ეგულების მათ მისვლა:

ხ͠ ესოპე მიიყვანა იგინი, ხისა ერთისა ქვეშე და დაუგო მათ ტაბლა, და დიდად შეიწყნარნა უცხონი იგი, და უკანასკნელ ასწავათ მათ გზაჲცა: მა შინ შემწირველთა მათ კერპისათა, იხილესრა ეგო ეგოდენი შეწყნარება ესოპესგან. ევედრებდენ ღ͠თც რათა მისცეს ესოპეს მისაგებელი კეთილ უცხოთ შეწყნარებისა, და ქველისმოქმედებისათვის მისისა მათდა მიმართ: ხ ესოპე მიქცა მათაგან სამუშაკ ოსავე თვისსა და მრავლისა მისგან მშრომელისა და მზ ისა სირცხვილისაგან მიწვა იგი მცირედ ძილად: ხ͠ ეჩვენა მას ძილსა შინა, და იხილა მან ბედნიერება თვისი ვ͠დ მივიდა მისა მიმართ ერთი ვინმე, და მიანიჭა მას გახსნა ენისა, და სიბრძნით მეტყველებისა მეყვსეულად განეღვიძა და თქვა, ეჰა ვითარ მეძინა მე ტკბილად, და ვითარ ჩვენებაცა კეთილი ვიხილე, და აწ ესერ ვიტყვი ენა დაუყენებელად, და იწყო წარ მოთქმა სახელსა, ფართა და ჯორთა, და საჴნისთასა, და სხვათაცა ყველთა, და თქვა ჭტდ მიცხობიეს ვინა მოვიდა ჩემდა მიმართ კეთილი ესე ნიჭი: ხ͠ ესე ამისმიერ ვინათგან პატივ ვეც მრ უცხოთა მათ, და სხვათაცა ვეთმე, და ჭტდ ვინცა ჰყოფდეს კეთილ სა, იგიცა კეთილსა მოელოდენ:და კვალად იწყო ჴვნად ჴვნად: მას ჟამსა მოვიდა უხუცესი მათი, რომელსა, ე წოლა ზენონ, ხილვად ჴნულთა მათთა, და ერთმან მან მუშაკთაგანმან მცირედრე სცოდა საქმესა შინა თვის სა, და აღიღო უხუცესმან მან კვერთხი, და იწყო ცემ ად მისა მწარედ, ხ͠ ესოპე ჰქვა მას რასათვის უკვე სცემ ჵ კაცო კაცსა ამას, რომელ არარა უცოდავს წი ნაშე შენსა. ვაუწყებ მე ამას უფლისა ჩემსა უწ ყოდე: ხ͠ ესმარა ესე ზენონს, განჰკვირდა ფ͠დ რომელ ე სოპე მეტყველებს. და თქვა არა მექმნების მე კეთილი რამე ვინათგან ესოპე მეტყველებს, უკეთუ მივიდეს ესე უწინარეს ჩემსა, უფლისა მიმართ ჩემისა, და შემასმინოს მე, იგი წარმიღებს უხუცესობასა: აწ უკვე წარვიდე მე უწინარეს მისსა, და შევასმინო იგი: და ესერა თქვა, მეყვსეულად წარბიოდა იგი ქა ლაქად უფლისა მიმართ თვისისა, და მივიდა მწუხა რებითა დიდითა აღსავსე, და ჰქვა მას. გიხარო დენ უფალო ჩემო: მიუგო მას უფალმან მისმან, და ჰრქვა: რასათვის უკვე მხვედ, და ხარ ეგრეთ მწუ მწუხარედ. და ჰქვა მას ზენონ, საკვირველება რამე იქმნა დღეს აგარაკსა ზედა. და ამისათვის ვარ მე ეს რეთ მწუხარედ: მიუგო მას უფალმან მისმან, და ჰრქვა, თუ უკვე ხემან გამოიღო ად ნაყოფი უწინარეს ჟამისა. გინდა ცხოველმან რომელმანმე ქშვა, უფროს ზომისაებრ თვისისა: ჰქვა მას ზენონ, არა ეგრე ა͠დ მეტყველებად იწყო ესოპე: მიუგო უფალმან მი სმან და ჰქვა . ესე არს უკვე კეთილი საქმე, და შენ იტყვი ამას საქმედ ბოროტად: ჰქვა მას ზენონ ჱ, კეთილ, გარნა განჰვიცხრა მან ღმერთი, და მე ცა, და უფლებაცა შენი: ხ͠ ესმარა ესე უფალსა მისისა, აღვისებულიქმნა რისხვითა, და ჰქვა ზე ნონს. ამიერთაგან მიმიცემიეს იგი შენდა, და უყავ მას რაცა გენებოს, და ესრეთ ჰპოვა ზენონ ხელმწიფება ესოპეს ზედა: ხ͠ ჰრქვა მას ე სოპე, აწ უკვე ჰყავ იგი ჩემზედა, რაცა გენებოს:

მას დღესა შინა, მივიდა კაცი ვინმე ვაჭარი, და ეძიებდა პირუტყვთა სჳდვად, და ვიდოდა გზად აგა აგარაკსა მას, და დაჰკითხვიდა ზენონს, უკეთუ ეხსნა მას პირუტყვნი რაჲმე, გასასჳდნი: მიუგო მას ზენონ ვ͠დ პირუტყვი არა მივისმე, ა͠დ მივის მე საფრთხობი ერთი კაცისა, უკეთუ გნებავს იჳდე იგი: ჰრქ ვა მას ვაჭარმან. მიჩვენე მე იგი: მაშინ უბრძა ნა ზენონ ესოპეს მისვლა, და იგი მის მიმართ, ხ͠ იხილარა იგი ვაჭარმან, განცვიფრდა და თქვა, შე მუსვრილი ესე ქოთანი, კაცი არსა ანუ ჯირკი, უკეთუ არა აქვნდეს ამას ჴმა ვიტყოდი მცა მე ვ͠დ იგი რომელიმე ტმარაკი იყოს, და მე მიკვირს შე ნი კაცი, რ͠ არა მიტევე მე სვლად საქმისათვის ჩემისა, და დამჰკვეთე გზა ჩემი, შვენიერად სახი ლველითა ამით : ესე თქვა ვაჭარმან მან და წარვიდა გზასა თვისსა: ხ ესოპე მირბოდა უკა ნით მისსა, და ღაღადებდა აცადე მცირედ და ნუ ივლტი ჩემგან, ხ͠ ვაჭარი იგი მოექცა მას და ჰრქვა გულისწყრომით, განმეშორე ჩემ გან ჵ უბილწეს ძაღლსა, რ͠ არღარა მთ ნავს ნავს მე ხილვად პირსა შენისა, მაშინ ესოპე მიუგო მას ვედრებით და ჰქვა. მაუწყე მე ესე, რაისათვის უკვე მოხვედ შენ აქა: ჰქვა მას ვაჭარმან, მ ოვედ მე აქა სჳდვად რომელსამე კეთილისათვის. და არა შენებრ დამპალსა და შეურაცხსა: კვალ ად ჰრქვა მას ესოპე. უკეთუ მიჴედა მე, გექმნას შენ მრავალი კეთილი: მიუგო მას ვაჭარმან. და ჰრქვა, რად ისარგებელ ხარ შენ სახე ეგე ბარე ტი: ჰრქვა მას ესოპე, უკეთუ გიხსენ შენ შვილ ნი ურჩნი, და მტირალნი, მე მიჩინე მათ, და და ვამშვიდო იგინი: ხ͠ ესმარა ესე ვაჭარსა მას, განიცინა, და მეყვსეულად ჰკითხა ზენონს, რასა უკვე იტყვი: მაშინ ზენონ ეტყოდა წარვიდეთ სოფელსა რასამე რათა რაცა ვენებოს ვივაჭრ ოთ ადგილსა მას, და აღდგენ, და მომზადეს სა გზალი რაცა ენებათ საჴმარად თვისად:

პირველად დასხდენ ჭამად პურისა, და რაჲსაცა განმზადებოდენ საჭმელად თვისა, ესოპე სხვა სა სა რასამე განმზადებდა, რაჲცა მათ არა უწყო დენ, და სხვასა რასამე მოიგონებდა, რომ მათ განაკვი რვებდა, და იტყოდენ, რამე იცის ესე ვითარი დუხჭირ მან ამან კაცმან, და იგონებს ამას ესე ვითარსა რო მელ ჩვენ ესე გვსმენიაო, არას დროსა და ჟამსაო: და არცა ვისმე გვიხილავსა: ეგრევე რომელნიცა იტყოდენ თავისა თვისისა რასაცა საქმისა წარ მართებასა, იგი უმეტესსა სიტყვასა და მოგონე ბულსა რჩევასა განიზრახავდა, და ასმენდა რომელ მათცა ესრეთ დაარწმუნებდა, და იტყოდა, ვ͠დ ესე განზრახვა ჩვენისა საქმისა წარმართება სა ზედა უმჯობესარ: გარნა რომელნიმე მათგა ნნი ეტყოდენ, და შურს იგებდეს მას ზედა, ვ͠დ რამე ხარ შენ გლახაკი ეგე საძაგელი, და დამპალი კაცთა უმსგავსი რომელ, ჩვენისა განზრახვასა შენ შეურაცხჰყოფ, და ჩვენზე უმჯობესსა რასამე შენ იტყვი და მიგონებ: მაშინ აღიღეს ჭამადი თვისი, და შეკრეს საგზალი წარსაღებად, რომელნი მცირე ა მცირენი ჭურჭელნი, და რომელმან დიდნი და მძიმე ნი სატვირთავად: მაშინ ესოპე ეტყოდა მათ, ვ͠დ რაჲცა მძიმე არსო იგი მე აღმკიდეთ, და მე წარმო ვიღო იგი, ხ͠ მათ რომელიცა მძიმე პური და საჭმელი იყო გამოარჩიეს, და უთხრეს ტვირთიდა მის ჴელ თა თვისთა აღება, და ჰრქვა მათ რათა აღუდ გან იგი მჴართა ზედა: ხ͠ მონანი იგი ეცხოდენ მას და ეკითხებოდნენ და ეყოდენ, არავინარს უუგუნურეს შე ურაცხისა ამის, ვინათგან ითხოვდა ესე ჩვენ მიერ რათა მიგვეცა უმსუბუქესი რამე ნაწილი წარ საღებელად, და აწ გამოირჩია ამან უმძიმესი უ ფროს ყოველთა. ა͠დ ვყოფთ ჩვენ ნება მისი: და მეყ ვსეულად შეუდგეს მას გოდორუ იგი მძიმე მჴარ სა ზედა: ხ͠ უბადრუკი იგი ესოპე, ძლით ვლიდა სიმძიმისა მისგან ტვირთისა, და ეცოდებოდეს მას იკერჴნი მისნი, და ერწებოდეს იმიერ და ამიერ: იხი ლა რა იგი უფალმან მისმან, განუკვირდა და თქვა, ა ჰა ესერა მიცხობიეს, რ͠ ჰსურის ესოპეს სამსახური ჩემი აწ ბ აწ უკვე მიზღო ფასი თვისი, ვინათგან წარმოიღო თვირთი ესე ჯორისა, და მიიწივნეს რა ჟამსა სა მხრისასა, უბრძანა უფალმან მისმან მიღება პურისა რათა ჭამონ: ხ͠ ესოპე მიართვა მათ პური და ჭამეს ფრიად: ვინათგან იყვნეს იგინი მაშვრა ლნი გზისაგან, და მაკლდა ტვირთსა მას მისსა ვიდრე ნახევრადმე, და აღუსუბუქა ესოპეს ტვ ირთი იგი: და შ͠დ მცირედისა მიიწივნესრა სერობ ად, კვალად უბრძანა ესოპეს მიღება პურსა, რათა ჭამონ, და შეჭამეს ყოველივე იგი პური სრულიად. და უქმ იქმნა გოდორი იგი: ხ͠ მეორესა მას დღესა, ედგა მჴარსა ზედა თვისსა გოდორი იგი ცალიერი და ვიდოდა უწინარეს ყოველთასა ესოპე: ხ͠ იხილესრა იგი მოყვასთა მისთა, იტყოდეს ურთიერთარს, ვ͠დ ესოპე არს ესე, ანუთუ სხვა ვინმე, და ვ͠ა ცნეს რომელ, ესოპე იყო, განცვიფრდენ, და იტყოდენ, ეჰა ვითარ დამალი ესე, და საძაგელი, უბრძანეს იყო უ ფროს ჩვენ ყოველთა, და ღირჩია ტვირთვად საგზალი რომელ რომელისაცა ჟამყოველ მოაკლდებოდა, და ჩვენ ვიტყვირთეთ რომელთამე საგებელი, და სხვათა ტანთა საცმელი და კვალად სხვათა ჭურჭელ საკმარი სასუფრო ნი, რომელნიცა ესე არა აღსუბუქნებიან: მაშინ ვაჭარი იგი მოვიდა ასიად, და განჳდა ყ͠ლი იგი ტყვენი თვისნი, თვინიერ სამთა მათ, და შეიძინნა მონაგებნი მრავალნი, და დაუჭთეს მას სამნი იგი, მწირნი მზა რეული, და მგოსანი, და ესოპე: მაშინ ერთმან ვინმე მო ძმეთაგანმან ჰრქვა ვაჭარსა მას, უკეთუ გნება ვს მაგათიცა განსჳდვა, თვით წარიყვანა ქალაქად და მუნ კეთილად განაჳდო ეგენი, და მიღო უმრავლესი ფ ასი: ხ͠ ვაჭარმან უსმინა მას, და თვით წარვიდა, და მგ ოსანი იგი, და ზარაული შემსა სამალითა ახლითა, და საძაგელსა მას ესოპეს, შთააცვა ტომარაკი რაჲმე თხისა მალნისა, და დაადგინა იგი სავაჭროსა ზედა შუა მზარეულისა, და მგოსანისა, და იხილეს რა ი გი მოქალაქეთა მათ, განუკვირდათ მათ ფრიად, და იტყოდეს, ვინა გამოჩნდა ჩვენდა სიბილწე ესე, და სხვა ნი ნი სხვასა იტყოდეს, და ეკცხვიდეს მას: ხ͠ ესოპე დგა წინაშე განმკვიცხველთა მათ კადნიერად, და მიმი ხედვიდა ყოველთა მათ ზედა: მას ჟამსა იყო ვინმე ერთი ქალაქისა მის პირველითგან ჶილოსოჶოსისა ხელით ქსანთე, და მივიდა იგიცა სავაჭროსა მასზე და, და იხილნარა ორნი იგი მდგოგარენი კეთილად შე მკულნი, და საშუალ მათსა დამპალი იგი, განჰ კვირდა დიდად უგუნურებასა ზედა განმსჳდელისა მათისასა, რომლ დაედგინა ეგევითარი შეურაც ხი და საძაგელი შორის მზარეულისა მის მგო სანისა სავაჭროსა მას ზედა, ეგრეთვე რაოდენნიცა იხილვიდენ მას, იტყოდიანვე ვითარმედ, სადათ გა მოჩნდა სიბილწე ესე შორის ამათსა: ხ͠ მოვიდა ჶილო სოჶოსი იგი მახლობელ მგოსანისა მის, და ჰკითხა მას სადით͠გან ხარ შენ, ხ͠ მან მიუგო კაბადუკით: ჰრ ქვა ქსანთე, რა ჴელოვნება უწჳ შენ: მიუგო მას მგოსანმა ყოველივე საქმე უწჳ რაოდენიცა რა გნებავს, ხ͠ ესოპეს ესმა ესე სიტყვა მგოსნისა მის მის განიცინა, და არარა თქვა ვიდრე ჟამამდე: გარნა მგოსანი იგი შეუდგა ქსანტეს, და ვითარცა განიცინა ესოპე, მეყვსეულად განუშიშვლდეს მას კბილნი მი სნი, და ეჩვენა მას უცხო რამე სახილავი: ხ͠ ერთმან მათგანმან თქვა, მე მგონიეს ესე რ͠ იყოს ტომარაკი ე სე კბილთა სავსე. და მეორემან თქვა ვ͠დ არა განუ ცინიეს, არამედ ჳნვამან განხეთქა ესე, დაჴმა მისი ისმა, და ესრეთვე ყოველთა ენება ცხობად თუ რასა მიზეზისათვის გნეცინნეს ესოპეს: და მივიდა ერ თი მათგანი, და ჰკითხა მას ვ͠დ რასათვის უკვე გა ნიცინე: მიუგო ესოპედა ჰრქვა მას, წარვედ ჩემგან ჵცხოვარ ზღვისაო, და ნურასა მკითხავ მე: ხ͠ ესმა რა ესე კაცსა მას, სირცხვილეულ იქმნა, და წარივლტო და მისგან: მაშინ მივიდა ქსანთე, და ჰკითხა ვაჭარსა მას, რაერთად უკვე განჰჳდი მგოსანსა მას მიუგო ვაჭარმან, ათას ვერცხლად: და ჰკითხა მეორისაცა მის ფასი, რომელი იყო მზარაული, და მიუგო მისთვისცა ვაჭარმან მან და ჰრქვა, ორიათას ვერცხლად: და კვალად კვალად ჰკითხა მას ქსანთე. მაუწყე მე ესეცა, რომლისა ადგილისაგან ხარ შენ, და მან ჰრქვა, ლუდიით, და რა უკვე ჴელოვნება იცი შენ, და მან მიუგო, უწჳ ყოველივე ჴელოვნება: და კვალად განიცინა ამას ზედა ესოპე: და იხილესრა იგი ეგრეთ განცინებული განაკვირდეს ფრიად და იტყოდეს, ვ͠დ რასათვის უკ ვე განიცინა მაას: და კვალად ჰკითხა ესოპეს ერთმან ვინმე მათგანმან ვ͠დ, რაისათვის განიცინე შენ: მიუგო ესოპე და ჰრქვა მას, არა ჯერარს შენიცა სმ ენა რ͠ ვაცი ხარ ზღვისა, არამედ ესე იკითხე რათა გიცნან შენ: ხ ქსანთე მზარაუანა, და ჰრ ქვა ვაჭარსა მას, რა ფასისა არს ესე მიუგო ვაჭარმან მან ჰრქვა, სამიათასის ვერცხლისა, ესმარა ესე ჶილოსოჶოსსა, ემძიმა ესე მას, და წარვიდა მისგან, და ჰრქვეს რომელნიცა მისთანა იყვნენ ჶილოსოჶოსსა მას, ვ͠დ არა მოგიჴდა ა͠ ესე გულისა შინა მიუგო მათ ჶილოსოჶმან. ჱე ჭეშმარიტად არა მომიჴდა გულსა, რ͠ არს იგი ძვირ ფასის ფასის: ხ͠ მათ ჰრქვეს ჶილოსოჶოსსა მას, ისმინე ჩვე ნი, და მოიჳდე ეგე, რ͠ ჩვეულება არის ესე კაცთა, რ͠ არა ვინ ევლტის ძვირფასისა ნივთისა მივთსა: და კვალად ერთმან მათგანმან თქვა, ვინათგან არა ჯერარს საძაგელსა ამის სყიდვა, გარნა კეთილსა ჰყოფს ესე, ეგრეთ ვე ვითარცა სახე კეთილი: და აწ ვიჳდოთ ესეცა, და მი ვსცეთ ამისათვისცა ფასი: მიუგო მათ ქსანთე, კე თილად იტყვით თქვენ, არამედ უკეთუ ვიჳდო ესე, იქმნეს საცინელ სავაჭროსა ჩემისა, რ͠ ცოლი ჩემი არს მოხუცებულ, და ფრიად მოთაკილე, და არა ინებე ბს ამისა მიერ მონებასა, ვინათგან არს ესე სახე ბო როტი: მიუგეს მათ ჶილოსოჶოსსა მას, რასა ი ჭირვი შენ ცოლისა მოსმენასა: ჰრქვა მათ ჶილოსოჶოს მან , პირველად ვიკითხოთ ამას და ვისმინოთ, რა ჴელოვ ნება იცის ამან: და მეყვსეულად მოვიდნენ ესოპეს მიმართ. ხ͠ ფილოსოფოსმან მოიკითხა ესოპე, და ჰრქვა გიხაროდენ: მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, ვი ნათგან ვარ მე მწუხარე, რასა მეტყვი მე გიხაროდე ნსა ნსა: ჰრქვა მას ქსანთე მოგიკითხავ შენ: მიუგო მას ესოპე, მოგიკითხავ მეცა შენ, ხ͠ ჶილოსოჶოსი იგი განჰკვირდა მს სწრაფლ მისგან მიგებისათვის, და კვალად ჰკითხა მას ქს ანთე, ვითარი კაცი ხარ შენ, მიუგო მას ესოპე, შავი: ჰრქ ვა მას ქსანთე, არა გკითხავ შენ ამას, არამედ რომელსა ადგილსა იშევ შენ, მიუგო მას ესოპე , არა მაუწყა მე დედამან ჩემმან, ესე უკეთუ ზე სახლსა შინა, ანუ ქვე სახლსა მშვა მე: ჰრქვა მას ქსანთე, რა ჴელოვნება უწჳ შენ მიუგო მას ესოპე, არცა ერთი რამე, ჰრქვა მას ქსანთე, რასათვის უკვე ეგრეთ: მიუგო მას ესოპე. და ჰრქვა ამისათვის ვინათგან სხვათა გითხრეს ვითარმ ედ, ვიცით ჩვენ ყოველივე ჴელოვნება, მათ არცა ერ თი რამე დამიტევეს მე სწავლად რათამცა მესწავლა; ხ͠ ესმათრა სიტყვა ესე კაცთა მათ მის ადგილისა თა, განჰკვირდეს სიტყვასა მას ზედა ესოპესასა, და თქვეს ურთიერთარს ჭეშმარიტად დიდად გონიე რად მიუგო, ვინაითგან არა არს ქვეყანასა ზედა ე გე ვითარი კაცი რომელმანცა იცოდა ყოველივე, აწ უკვე უკვე საცნაურიქმნა ვ͠დ ამისათვის განიცინა მან: და კვალად ჰკითხა მას ქსანთე, გნებავსა რათა გი ჳდო შენ. მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, ნუ მიიღებ ა მისთვის ჩემმიერ ზრახვასა, არამედ ჰყავ შენ რაცა გინდოდეს, გინდა მიჳდე, გინა ნუ მიჳდი: ესე უკვე ა რა არს ნება ჩემი, არამედ ნება შენი არს, და უკეთუ გინდეს, განხსენ ქისა შენი და მიჳდე მე, და უკეთუ ა რა დაუტევე იგი, შემდგომად მცირედსა კვალად ჰრქვა მას ქსანთე, ნუ უკვე გიჳდო შენ, და ივლტოდე ჩემგან: ხ͠ ესოპეს განეცინა და ჰრქვა, მას, უკეთუ ვი ნებო მე ქმნად ესრეთ, არა გკითხო შენ: და შენ ვითარ უკვე მკითხავ მე ამას პირველად, ჰრქვა მას ქსა ნთე, კეთილად იტყვი შენ ამას, არამედ იხილვე ბი შენ სახე ბოროტად, მიუგო მას ესოპე, ჯერარს ჵ ჶილოსოჶოსის ხილვა არა არს პირსა, არამედ გ ონებისა, მაშინ ჰრქვა ქსანთე ვაჭარსა მას, რაოდენად მისცემ საძაგელსა ამას კაცსა, რ͠ ამას უკვე ვიჳდი მე: მიუგო მას ვაჭარმან და ჰრქვა, მე ესრეთ ესრეთ მგონიეს რომელ, მოსრულიყო შენ სავა ჭროსა ჩემისა, რ დაუტევენ შენ ღირსი ესე მონანი და გამოირჩიე შენ საძაგელი ესე: უკეთუ გნებავს შენ იჳდე ერთი ორთა ამათგანი, და ესე მომინიჭებიეს შე ნდა თვინიერ ფასისა:ჰრქვა მას ქსანთე, არა მნება ვს ეგენი, არამედ ესე: მიუგო მას ვაჭარმან, წარიყვა ნე ეგე, და მომეც მე სამეოცი ნახევარი ფულისა: და მეყ ვსეულად ხოლასტელთა მათ მისცეს მას ფასი იგი, და ქსანთემან წარიყვანა საძაგელი იგი: ხ͠ ესმა რა ესე მებაჟეთა მოვიდნენ ცნობად უკეთუ ვინა განჳდა, ანუ ვინა მივიდა, დადგინენ ორნივე იგი ერთად ქსანთე და ვაჭარი: ხ͠ მებაჟეთა მათ ჰრცხვენოდა კითხვად მცი რისა მის სავაჭროსა: მაშინ ესოპე დადგა შორის მათსა, და თქვა, ვინათგან დუმენით თქვენ, მე ეგრეთცა წა რმოგითხრა ყოველივე მეგასჳდული, დაესე განმსჳდ ელი, და კვალად ეს რომელმანცა მიჳდამე: ხ͠ ესმ ათრა ესე მებაჟეთა მათ განეცინათ სიტყვასა მას ზედა, და წარვიდენ, და ბაჟი იგი სავაჭროსა მის უძღვ უძღვეს ქსანთეს: მაშინ ესოპე შეუდგა ქსან თეს, და წარვიდენ სახიდ თვისად: ხ͠ მოვიდენ რა სახელად, უბრძანა ესოპეს, სდეგ აქა კართა ზე და, რ͠ დედოფალი შენი შემკული არს: და არა სც ალს: და უკეთუ შეხვიდე შენ შინაგან, მეყვსეუ ლად ეჩვენების მას სახლი ბოროტად: და შევიდა ქსანთე სახლსა თვისსა, და ჰრქვა ცოლსა თვისსა. ამიერიდგან ვერღარა მაყვედრო მე შენ მსახუ რებისათვის რომელ მემსახურებოდენ მე მჴევალ ნი შენნი, რ͠ ვიჳდე მე აწ ჩემთვის მონა: რომელი ცა კმა არს ჩემდა მონებად, და იხილო რა შენცა შვენიერება მისი, ფრიად აქ იგი, ვინათგან არ გიხილავს შენ შვენიერება ეგე ვითარი, რომელი ცა უკვე აწ დგას კართა ზედა: ხ͠ ესერა თქვა ქსანთე, ეგონათ მართალი ესე, მსწრაფლ იწ ყეს მჴევალთა მათ განზრახვა თვითოეულმან მათგანმან რათა რომელმანცა შეირთოს იგი ქმრად, და იყო ცილებად დიდი შორის მათსა, უკეთუმცა ვინ შემ შემოსადოს მას სახელად, და მირბოდა ერთი მათ განი, და ჴმა უყო ესოპეს: ხ͠ ესოპე ჰრქვა მას, მე ვარ და მოვალ მჴევალსა სიტყვუსა სმენითა: მაშ ინ მჴევალი იგი განჰკრთა ხილვისაგან ესოპესა: და ჰრქვა მას. შენ ხარა ეგე ვითარ: მიუგო მას ესოპე. მე ვარ. მას მჴევალმან მან გეტ ყვი შენ ბილწო რათა არა შემოხვიდე შენ სახ ლსა ამას შინა, და წარველტდიან ყოველნი გა რეგან: მაშინ გამოვიდა მჴევალი იგი მეორე, და ჰრ ქვა მას, ჵუცხო პირი შემოვედ შინა: ხ͠ იგი შევიდარა შინა, დადგა წინაშე დედოფლისა თვისი სა, და ჰრქვა მას, რად უკ͠ჱ მოიყვანე განსაცდე ლად ჩვენდა საფრთხობი ესე, განაძეთ ეგე მსწრაფლ ამიერითგან: ჰრქვა მას ქსანთე, ნუ გგმობ მე, და ნასჳდსა ამას, ამა საყვარელო ჩემო: მიუგო მას ცოლმან მისმან და ჰრქვა, აწ მიცნობიეს რ͠ გძულ შენ, და გნებავსა ახლისა სხვისა ცოლისა შერთვად არამედ გრცხვენის უწყება ამისა ჩემდა, და აწ ამის ამისათვის მოგიყვანიეს შენ ჩემდა მიმართ, მჴეცის სახე ესე, რ͠ მძაგს მე მსახურება მისი, და ვილტოდე მე შენგან: ესე ყოველი აყვედრა მან ქმარსათვისსა: ხ͠ სიტყვისა ამას ზედა ცოლისა თვისისასა რაოდენსა ცა ეტყოდა ესოპესათვის, არარავე თქვა ქსანთე, არა მედ სდუმნა: მიიქცა მისსა მიმართ ესოპე, და ჰრ ქვა ქსანთეს, უბრძანე რათ შთასვან ეგე ჴნა რცვსა შინა: ჰრქვა მას ქსანთე, სდუმენ ბილწი, არა უწჳა რ͠ლ მიყვარს ესე ვითარცა თავი ჩემი: ე სმარა ესე ესოპეს, დაჰკრა ფერჴი თვისი მიწასაზე და, და თქვა ჴმითა მაღლითა, ქსანთე ჶილოსო ჶოსო შეპყრობილხარ ცოლისა მიერ, და მიიქცა დე დოფლისა მიმართ თვისისა, და ჰრქვა მას დედოფა ლო ჩემო, შენ გნებავს რათა იჳდოს შენისათვის უფალ მან ჩემმან მონად, ყრმა შვენიერი და ძლიერი რომე ლსა ეძლოს შექცევა შენი, და აღსრულება ნები სა შენისა, და სირცხვილეულ ყოფა ჶ͠სის: არამედ მე გეტყვუ შენ ოქროვანსა ამას სიტყვა სა. სა ევრიპიდიისასა, რ͠ მრავალნი რისხვანი ჰქონან ლეღვასასა, და მრავალარიან ღელვანიცა სი ტყვათანი, და მრავალარიან ოხვრანი ცეცხლისანი და დიდარიან ბოროტებანი სიგლახაკეთანი, და სხვანი ცა ესევითარნი ჭირნი მრავალარიან, არამედ ყოვე ლთა ამათ სიბოროტეთა უძვირეს, კაცისათვის ბო როტისა ცოლისა ყოლა არს, და აწ შენ დედოფალო ჩემო და ჭეშმარიტისა ჶილს͠ჶოსისა ცოლი, ნუ გიყვა რს შენ ჭაბუკთა კაცთა მონება, რათა არა ჰყო სირცხვილი ქმრისა თვისისა: ხ͠ მას ესმა რა ესე, არა აქვნდა სიტყვა რამცა მიუგო მას, და ჰრქვა ქმარსა თვისსა, ეჰა უფალო ჩემო, ვინა მოიპოვე შენ შვენიერება ესე, ანუ მოჳდე, რომლისათვისცა ვგონებ მე, რ͠ საძაგელი ესე მსგავს არს, გონე ბასა ბრძისასა, არამედ მე შევწყნარებ ამას:

მაშინ უბრძანებდა ქსანთე ესოპეს, გესმის რო მელ დედოფალი შენი დამდაბლა, და შეგიწყნარე ბს შენ: მიუგო ესოპე, და ჰრქვა მას, არა საკვირ ველ ველარს ესე, რომელ ცოლი დაამდაბლოს ქმარმან: ჰრ ქვა მას ქსანთე, სდუმენ შენ ამისატვის ვინათგან გი ჳდე შენ მონად, და არა მაყვედრებლად:

ხოლო დღესა წარვიდა ქსანთე მტილსა შინა ერთსა, ხჳდვად კომბოსტოსა, და წარიყვანა ესოპე ცა იგი: ხ͠ მებოსტნემან დაჭრა კომბოსტო, და ესოპემან შეკრიბნა ყოველივე იგი და აღიღო, მაშინ ქსანთეს ენებარა მიცემა ფასისა: ჰრქვა მას მე ბოსტნემან უფალი, სდეგ აქა მცირედ, რომელ მა ქვს რაჲმე სიტყვა შენდა, და ვედრებდი შენ რა თა გამომითარგმნო მე ესე: მიუგო მას ქსანთე რაი არს იგი: ჰრქვა მას მებოსტნემან: ესე არს რო მელ, ოდეს უკვე დავრგავ მე კომბოსტოსა, გინა თუ სხვასა რომელსამე, ამათ ყოველთავე გულს მ ოდგინედ ვმუშაკობ, და შემოვნეხვავ და ვრწყავ: არამედ ჰყოფნის აღორძინებად, და რომელნიცა ბალახნი თვით აღმოვლენ, და არავის იღვწის მა თთვის, იგინი მსწრაფლ აღორძინდებიან, და აღ ყვა ყვავდებიან: ხ͠ ქსანთე უკეთუმცა იყო სიტყვა ესე ჶილს͠ჶოსური: სხვა ვერარაჲ გულისჴმაყო, გა რნა ჰრქვა ესრეთ, განგებაჲ ღ͠ისა ჰყოფს ამას, ვითარცარა სხვათა ყოველთა: ხ͠ ესოპეს ესმარა ესე განეცინა: ჰრქვა მას ქსანთე, მე უკვე დამცინია შ͠ნ მიუგო მას ესოპე, და ჰრქვა, არა შენ დაგცინი, არამ ედ მას, რომელმანცა განგსწავლა შენ რ͠ იტყვი შენ ამას ვითარმედ, იქმნების ესე განგებითა ღ͠ისათა ჭეშმარიტად ყოველივე განგებითა ღ͠ისათა იქმნებ ის, არამედ ბრძენთა უკვე კაცთარა ესმინათ ამ ას გამოსთარგმანებდენ, და აწ მიტევე მე და გამოვს თარგმანო მე ესე: ხ͠ სიტყვასა ამას ზედა მიიქცა ქსანთე და ჰრქვა მებოსტნესა მას, ეჰა საყვარელო ჩემო, არა ჯერარს ჩემ ბრძნისა, და რჩეულსა, და გამოჩენილის ადგილის ჩვეულისა მიერ, აწ ბოსტან სა შინა თარგმნა სიბრძნისა: და აჰა ესერა არს აქა მონა ჩემი, რომელსა აქვს მრავალი ესე ვითართა საქმეთა ზედა განხილვა, და ჰკითხე მას, და მიხვდე თარგ ბ თარგმანსა კითხვისა შენისასა: ჰრქვა მას მებოსტნემან ვითარ საგებელმან ამან იცია წერილი, ვაჲ უბედუ რებასა კაცთასა: გარნა შენ უფალო ჩემო, უკეთუ მცა უწჳრაჲმე გამომითარგმნე მე: მაშინ კაცსა მას ჰრქვა ესოპე, აწ უკეთუ ისმინა ჩემი, დამე გამოგითა რგმნო შენ: დედაკაცმან ოდეს შეირთოს მეორე ქმარი, და ჰყავდეს შვილი პირველისა ქმრისათანა, და ქმარსა მას ჰყავდეს შვილი ოირველისა ცოლისა თანა, მაშინ ეწოდოს მას შვილისა თვისისა დედა და დედინაცვალი, და აქვს მას დიდი განყოფილება, ერთსა მას მეორისაგან და იგინი თვისთვისად მათ სა გამოზრდიან გულისმოდგინედ, და რომელიცა მათი არაარს სძულობენ, და შური აქვს მათი და არა მისცემენ საზრდელსა, არამედ მისცემენ თვითოეული შვილთა თვისთა: ეგრევე არს მიწაცა, ვინათგან რაოდენნიცა ბალახნი აღორძნდებიან, დააღყვავ ნებიან მას შინა, იგინი მისგან არიან შობილნი, და ეწოდების მიწასა მას დედა მათი: და შენ რაო დენ დენთაცა დაკარგავ, იგი მათთვის დედის ნაცვალ არის და ამისთვის თჳსსა უმეტესად აჭმევს და ზრდის, და შენგან დარგულთამათ არა სცემს ეგოდენთა საზრდელთა: ხ͠ ესმარა ესე მებოსტნესა მას, განიხარა, და ჰრქვა ე სოპეს, გრწმენინ ჩემი ძმაო, რ͠ დიდად აღმისუბუქე მწუხარება ესე ჩემი, და შეორგულება, აწ უკვე წა რიღე შენ კომბოსტო ესე თვინიერ ფასისა, და კვალად ცა მოვედ და წარიღე ჩემმიერ რაცა გენების მსგა ვსად ბოსტნისა თვისისა:

შემდგომად დღეთა რაოდენთამე, წარვიდა ქსანთე: აბანოსა, და პოვნა მუნ კაცნი ვინმე მეგობართა თვისთა განნი, და ჰრქვეს ესოპეს, წარვედ და მომიხარშე მე ოსპი, ხ͠ იგი წარვიდა, და შთააგდო ქვაბსა შინა მა რცვალი ერთი ოსპისა, და მუხარშა იგი: ხ͠ გამო ვიდა რა ქსანთე აბანოთ, მეგობრითურთ თვისი, აწვი ვა მან იგინი ჭამად, და ჰრქვა მათ ვითარმედ, ე რთი ოდენ გლახაკი ოსპი არს დღეს სამხარი ჩვენი, და წარვიდეთ, ზოგად, რ͠ ესე უწჳთ ვითარმედ არა არახალი თუ მრავალთა საჭმლითა, და გამომჩვენებითა ჯერარს დახდომა თვისი მეგობართა, არამედ კეთილი სა ოდენ გულისა ჩვენებითა: ხ͠ ესმათრა ესე მეგობარ თა მისთა, მეყვსეულად წარვიდენ მისთანა, სახლსა შინა მისსა: მაშინ უბრძანა ესოპეს და ჰრქვა, მასვე მე სასმელი აბანოსაგან, და მან აღიღო ნაბანი აბა ნოსაგან, და მიართვა ქსანთეს: ხ͠ ქსანთეს ეყნოსარა სიმყრალე ნაბანისა მის, განრისხდა ფრიად და ჰრქვა, ჵ ესოპე რაი არს ესე: და ესოპე ჰრქვა მას, შენ მთხოვე მე აბანოსაგან სმად, და მე მომირთმევიეს იგი, რათა ჰსვა: მაშინ ქსანთე სდუმნა, და არარავე ა ყვედრა მას მეგობართათანა: ეგრევე ჰრქვა მას მიღება შტატისა: ხ͠ ესოპე მსწრაფლ მოართვა ტა შტი, და თვით დადგა მოშორვებით, ჰრქვა მას ქსა ნთე, რასათვის უკვე არა დამბან ფერჴთა ჩემთა, მიუგო მას ესოპე, შენ არა გიბრძანებიეს თუ შთაას ხი წყალი ტაშტსა შინა, და დამბანე ფერჴთა ჩემ ნი: ხ აწ უკეთუ მიბრძანო მე, ვყო ბრძანებისებრ შენი შენისა ესმარა ესე ქსანთეს, ჰრქვა მეგობართა თვის თა, არა მიჳდიეს მე ესე მონად, ად მოძღვრად ჩემდა ხ͠ დაასხდენრა იგინი ჭამად, უბრძანა ქსანთე ესოპეს მოხარშე ოსპი, ხ͠ ესოპე აღიღო კოვზი, და აღმიღო მარ ცვალი იგი ოსპისა და მოართვა ქსანთეს: მაშინ ქს ანთე ჰგონებდა ამას თუ მოართვა განსახილველად უკეთუ არს იგი მოხარშულ, ხ͠ მან მიიღო მარცვა ლი იგი ოსპისა, და განგალა თითითა თვისითა და ჰრ ქვა, ვითარმედ კეთილად მოხარსული არს, აწ უკვე მოგვართვ აქა, და მეყვრეულად დაასხა ესოპე მხოლოდ წვენი იგი ჯამსა შინა, და მიღო წინაშე ქსანთესა სუფრასა მას ზედა: ხ͠ ქსანთე იხილარა წვენი იგი თვინიერ ოსპისა, ჰრქვა ესოპეს, სადა არს უკვე ოს პი, მიუგო მს ესოპე, არა პირველად იგი მოგართვა. წყალობასა შენსა: ჰრქვა მას ქსანთე, უკეთუ ერ თი იგი მხოლოდ მარცვალი მოხარშეა შენ: მიუგო მას ესოპე, ჱე ერთი ოდენ, და კეთილად ვყავ, ვინა თგან მიბრძანე მე მოხარშვა ოსპისა, და არა ოსპე ბისა ბისა მოვხარშე მე მარცვალი ერთი ოსპისა, რ͠ რიცხვი სიმრავლისა ითქმის, არათუ ოსპად, არამედ ოსპებად, ხ͠ ესმარა ქსანთეს ესე, გულისჴმაჰყო სიტყვა იგი, და მიეცა მეგობართა მათ თვისთა და ჰრქვა, კაცმან ძმანო და მეგობარნო ჰხედავთა რ ჰნებავს ამას, არა ჭეშმარ იტად გამოჩენა ჩემი თქვენშორის ამისა შემდგომად მი ექცა კვალად ესოპესა და ჰრქვა, აწ უკვე წარჴდეს ესე ყოვე ლივე რაცა ჰქმენ, არამედ რათა არა გამოვსჩნდე განკი ცხებულად მეგობართათანა ჩემთ: ჵ ბოროტ მონაო, წარ ვედ და იჳდენ ოთხნი ღორისანი, და მოხარშ ენ იგინი მსწრაფლ და მოამზადენ: ხ͠ ესოპე მსწრა ფლ აღასრულა ბრძანებული მისი, და მოხარშა მან ავერჴნი იგი: გარნა ქსანთეს ენება პირველისა მის თვის შეცოდებისა მისისა ჯერისაებრ გვემა მისი, წარგზავნა იგი მიერ რეცა საქმისა რომლისათვისმე. დიდისა: და თვით მივიდა და აღმიღო ერთი იგი ფეტვი ქვა ბისა მისგან, და დაფარა იგი: და შემდგომად მცირედისა ჟამისა მივიდა ესოპე. და იხილნა მან ქვაბსა მას შინა სამნიღა ფერჴნი, და მსწრაფლ სცნა მან საქმე იგი რ͠ რ͠ ხებავს მისთვის რომელსამე საქმისა ყოფა მისზ0ე და თვისისა უფლისა მიერ, და ივლტდა იგი დაბლასა სახლით ჯერმა, და ჰპოვა მუნ ღორი ერთი სასახლი სა მის და მოსჭრა მას ერთი ფეჴი და მსწრაფლ გან წმინდა, და შთადვა იგი ქვაბსა მას შინა, და მერმე აღმ ოიღო ფერჴნი იგი, და დააწყო თეფშსა ზედა, და მიართვა სუფრასა ზედა, ქსანთეს ხ͠ იხილარა ქსანთე რ ომელ იყვეს ფერჴნი იგი ხუთ, ჰრქვა ესოპეს რაი არს ესე რომელი ვხედავ მე სუთთა ფერჴთა: მიუგო ესოპე და ჰრქვა, ორთა გოჭთა რაოდენნი ფერჴნი ასხენ, ჰრქვა მას ქსანთე, რვა, მიუგო მას ეს ოპე: აჰა ესერა ხუთი ყოველივე არს აქა, და სამ ნივე ჰრქვანან გამომზრდელსა გოჭთასა, და ყო ველსავე ესე რიცხვით ორთა გოჭთა რვანი ფერ ჴნი არიან: ხ ესმარა ესე ქსანთეს, ფრიად მწ უხარე იქმნა, და ჰრქვა მეგობართა თვისთა არა გარქვ მე თქვენ ვითარმედ, მცირედისა ჟა მისა მყოფს მე ესე, არა ჭეშმარიტისა მცოდნედ ხ͠ ეს ხ͠ ესოპე ჰრქვა უფალ ჩემ, არა უწჳა რომელ შთადე ბა, და აღმოღება, და კვალად დამარხვა, არა არს ცოდ ვა. მაშინ ქსანთე ვერარა მიზეზი ჰპოვა მისთვის, რამცა გვემულეყო, და დასდუმნა,

მეორესა დღესა კაცმან ვინმე კოლასელმან ჰყო სე რიდიდი, და აწვია მან ქსანთე, ყოველით საზანდრებ ით მისითურთ, და დასხდენრა იგი ჭამად დასმად, მაშინ ქსანთე ამოარჩია რომელიმე ნაწილი ჭამად თაგან, და მისცა იგი ესოპეს და ჰრქვა, წარვედ და მიართვი ესე რომელსაცა უყვარდე მე, ხ͠ ესოპე წა რვიდარა, განიზრახვიდა და იტყოდა, აწ მაქვს ჟამი რათა გამოვსცადო დედოფალი ჩემი, ამისათვის რომ ვინათგან ახლად ნასჳდი უკვე, მანცა განმკიცხა მე, და აწ სცნად უფალმან ჩემმან, უკეთუ უყვ არს იგი დედოფალსა ჩემსა: და მოვიდარა სახლსა შინა მისსა, და დაჯდა ბჭესა ზედა კარისასა, და მოუწოდა დედოფალსა თვისსა, და აღმიღო ტომარაკისაგან საჭმელი წინაშა მისსა, და ჰრქვა მას ესე ყოველი, უფალმან ჩემმა ჩემმა გამოგზავნა, არა ხოლო თუ შენთან არამედ მის მიმართ რომელსაცა უყვარს იგი; მაშინ მოუწოდა ძაღლსა, და ჰრქვა მას, მოვედ მგელო და სჭამე ესე რო მელიცა მოგივლინა შენ უფალმა ჩემმან, და გიბრძანა შეჭმა ამისი, და მისცა ყოველივე იგი ძაღლისა, და შეა ჭამა მას, და თვით მმოიქცა კვალად უფლისა მიმართ თვისისა: ხ͠ ჰკითხა ქსანთე, სრულიად მიართვი იგი საყვარელსა ჩემსა, ანუ არა: მიუგო მას ესოპე, ჱე სრულიად, და შეჭამაცა წინაშე ჩემსა: და კვალად ჰკითხა მას ქსანთე, რა თქვა ოდეს შეჭამა, მიუგო ესოპე, ფრიადი მადლობა: მაშინ ცოლმან მას ქსანთე სმან დიდად ჭირად შეირაცხა ესევითარი შემთხვე ვა ესოპეს მიერ: ამისათვის ვინათგან ჰრქვა რა მას ესოპე ვითარმედ არ აქვს მას სიყვარული ქმრისა, და აქვს უმჯობესი სიყვარული მისი ძაღლისა მას, და თქვა ესრეთ არა მნებავს მე ამიერითგან ცხოვრება ქმრისა ჩემისათანა, და შევიდა სახლსა და იწყო ტირილ ად ვიდრემდე მოვიდოდა ქმარი მისი, და მერმე დადუმნა: ამისა ამისა შემდგომად კოლასელთა და ჶილოსოჶოსთა იწყეს ურთიერთარს რომელსამე სიტუვისა კითხვად: ხ͠ ერთმა მათგანმა თქვა ვითარმედ, ოდეს იქმნების შფოთი დიდი კაცთა შორის, მაშინ ესოპე დგა უკაცნით მათსა, და ჰრქვა მათ, ოდეს იწყონ მკვდართა ცხოვრებისა თვ ისისა ძიება: ხ კოლასელთა მათ იწყეს სიცილად, და თქვეს, გონიერი სამე არს ახლად ნასჳდი ესე:

ხოლო კვალად სხვამან თქვა, რომელსა მიზეზისათვის სდუმს ცხვარი დაკვლად წარყვანებული, და ღორი ეგრეთ იწყებს ჭუვირილად: ხ͠ ესოპე ჰრქვა მათ ვითარმედ ჩვე ულება არს უკვე ცხვართა რომელ ოდესცა მოსწველდ ენ, დაანუ გაპარსევდენ შეუდგებიან დუმილთა, რ͠ ჰნე ბავსთ მოწველა მათი, გინა გაპარსვა: და ამისათვის არა ჰჴმობენ, და არიან მდუმრიად: ხ͠ ღორი არცა იპარსვის, და არცა იწველის, და რაჟ͠ს შეიპყრობენ ამისათვის იწყე ბს ჭყვირილად, ვინათგან უეჭველად უწჳს რ͠ დაჰკლ ენ მას: ესერა თქვა ესოპე, აქეს იგი კოლასელთა მათ, და მერმე აღდგენ სუფრისაგან: კვალად ქსანთე შევიდა შევიდა სახლად თვისად, და იწყო ჩვეულებისაებრ სიტყვად ცოლისა თვისისათანა, ხ მან გარე მიიქცა პირი თვისი მისგან, და ჰრქვა, წარვედ ჩემგან და მომეც მე მზითევი ჩემი, და განვეშორეთ ერთი ერთა, რმე ამიერით გან არღარა მებავს ყოფა შენთანა, არამედ წარ ვედ და შეექეც შენ ძაღლისა შენისათანა რომელსაცა წარმოუგზავნე შენ მოსაკითხავი: ხ͠ ქსანთე განჰკვირდა სიტყვასა მას ზედა, და თქვა, ჩანს ვ͠დ რომელთამე ს აქმითა კვალად დამიმძიმა მე ესოპე, და ჰრქვა ცოლსა თვისსა, ჵი დედოფალო ჩემო ვითარ უკვე არს ესე რ͠ მე ვსმიდი, და შენ გხედავ მე მსგავსად მთვრალისა, ვის წარ უვნილე მე მოსაკითხავი თვინიერ შენსა, ხ͠ მან მიუგო ჭეშმარიტად არა მე წარმომივლინე, არამედ ძაღლსა მაშინ ქსანთე მოუწოდა ესოპეს და ჰრქვა, ვის უკვე მოა რთვი შენ საჭმელი იგი რომელიცა ჴელითა შენითა წა რმგზავნე: მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, მოვართვი მე იგი მას რომელსაცა უყვარდი შენ: და ჰრქვა ქსანთე ცოლისა თვისისა, რასათვის უკვე არა გამოართვი შენ ხ͠ ხ͠ მან მიუგო ვ͠დ არა მომცა მე, და მერმე ესოპე ჰრქვა, არა შენ მიბრძანეა უფალო ჩემო, რომელსაცა უყვარდე შენ მისთვის მიმეცა, და მოუწოდა ძაღლსა, და ჰრქვა ქსა ნთეს, ამას უყვარ შენ, და ცოლი ეს შენი გეტყვის რათამცა უყვარდე შენ მას: გარნა ოდეს მცირ ედი რამე ეწჳნების მას შენმიერ, მუნ თქვესვე წინა აღგიდგების, და გგმობს შენ, და გევლტის: და ძაღლსა მას უკეთუ არგნითაცა ჰსცე, და განსდევნო ცა, კვალად რა მოუწოდა მას, მეყვსეულად დაივიწყებს იგი მას ყოველსავე, და მოვალს შენდა, და მოგილაქუ ცებს, და კუდს მოგიქნევს: ხ͠ უკეთუ ცოლისა შემისა თვის გენება მირთმევაჲ საჭმელისა მის: ეგრეთ ჯე რიყო შენიერ ჩემდა მომართ ბრძანება უფალო ჩემო, ვითარმედ წარვედ და მიართვი საჭმელი ესე ცო ლი ჩემსა, და არა მას რომელსაცა უყვარმე:

მაშინ ჰრქვა, ქსანთე ცოლისა თვისსა, ხედავაა რ͠ არა არს ესე ჩემმიერი ბრალი, არამედ მისი რომელმან ცა მოიღო საჭმელი: გარნა შენ ვიდრემდის მოითმ ინე ინე, ვიდრე ეცეს მას ჟამი შურისგებასა: ხ͠ მა ნ არა ინება სმენა მისი ა͠დ ფარულად წარივლტოდა, და წარვიდა სამშობლოსა თვისსა: მას ჟამსა ესოპე ჰრქვა ქსანთეს, არა ჭეშმარიტად გარქვ მე უფ ალო ჩემო, რ͠ უფროსად უყვარ მე ძაღლსა მას, ვიდრემდე ცოლისა შენისა: ხ͠ წარჴდესრა რაოდენნი მე დღენი, და არღარა მოიქცა ცოლი იგი მისი წა რავლინა ქსანთე მისა მიმართ კაცი, რათა მო იყვანონ იგი ნათესავთა მისთა სახლსა შინა მისსა: ხ͠ მან არა ინება, არცაღათუ სიტყვვისა მო სმენა: მაშინ შთავარდა ქსანთე დიდსა მწუხარე ბასა და განზრახვასა შინა: ჰრქვა მას ესოპე, ნუ მწუხარე იქნები უფალო ჩემო, რ͠ ვყოფ მე ესრეთ რათა მოვიდეს იგი შენდა უწვევრად, და წარვიდა იგი განთიად, და წარიღო ვერცხლი, და მივიდა სავაჭრო სა ადგილსა, და იჳდა ბატნი და ქათამნი მრავა ლი, და სხვანი რაჲმე ჯერისაებრნი, საქორწი ლონი ნივთნი, და ვიდოდა სახლითი სახლად, და მი ვიდა ვიდა იგი ადგილისაცა მას, სადა უკვე იყო დედოფალი მისი, დაყო ესე ვითარი ჴელოვნება ვითარმცა არარაჲ იცოდა, დაიწყო სახლსა შინა მისსა კითხვა, უკეთუმ ცა აქვნდესთ რამე გასასჳდელი, რომელიცა უკვე შვენის ქორწილსა: ხ͠ ერთმან ვინმე დედოფალსა მის სახლისაგანმან ჰკითხა, ვდ ვინარს რომელი იგი ირ თავს ცოლსა: მიუგო მას ესოპე, ირთავს უკვე ქსა ნთე ჶილოსოჶოსი ხვალე, მეორესა ცოლსა: ხ͠ კაცმ ან მან მეყვსეულად აუწყა ესე ცოლსა მას ქსან თესსა: მაშინ ესმარა ესე დედაკაცსა მას, წარბიო და მსწრაფლ, და მივიდა სახლსა ქსანთესსა, და ჰრ ქვა მას, უფალო ჩემო ქსანთე, მე ჯერეთ უკვე კვა ლად ცოცხალვარ, და შენ გნებავსა შერთვად მეორესა ცოლისა, რასათვის ჰყოფ ესრეთ, და დადგა იგი ესრ ეთ სახლისა მისსა ქსანთესთან. ჴელოვნებითა მ ით ესოპესთა: და შემდგომად დღეთა რაოდენ თამე მოუწოდა ქსანთე ჶილს͠ჶოსთა, სადილად და ჰრქვა ესოპეს, წარვედ და იჳდე რომელიცა უკეთე სი. სი, და უმჯობესი საჭმელი იყოს: ხ͠ იგი წარვიდა და თქვა გულსა შინა თვისსა ვითარმედ, მე ვასწარ უფალსა ჩე მსა თქმა სიბრძნისა სიტყვასა, და მიჳდნა ენანილო რთანი. და დაუმზარდა იგი ტკბილად საჭმელად, და მოართვა მიწოდებულთა მათ სუფრასა ზედა კაცად კაცადსა თვითო იგი შემწვარი ენა ღორისა, ხ͠ ჶილოსო ჶოსთა მათ აქეთ პირველი იგი საჭმელი, ეგრეთ ჶილოსოჶოსურად განკეთებული ენა, სასიტყველო საიგაოსა: და კვალად მეორედ მოიღო ესოპე იგივე ენა ნი მოხარშულნი, და დაუდგა მათ: ხ͠ ჶილოსოჶოსთა მათ თქვეს, რასათვის არა მოიღებენ სხვასაცა სა ჭმელსა თვინიერ ენისა: და ვიდრემდის არა დასცხნე ბიან მიღებად ენისა მის ჩვენდა მიმართ. რ͠ ჩვენ დღ ეს ენისა ამის ჭამითა დავიცვითეთ ენა თვისი: ხ͠ ეს მა რა ქსანთეს, აღივსო გულის წყრომითა: და ჰრ ქვა ესოპეს, არარავე გაქვს აი სხვა საჭმელიღა თვი ნიერ ამისა. მიუგო მან, არა უფალი ჩემი: ჰრქვა მას ქსანთე. არა გარქვაა შენ უკეთურ ესოპე ვითა ვითარმედ მამზადე საჭმელი უკეთესი და უმჯობესი: მიუგო მას ესოპე, დიდად გმადლობ შენ, რ͠ მრისხავ მე ბრძენთა ამათ წინაშე, და აწ მიბრძანე მე უფა ლო ჩემო, რასა უკვე ძალუცს უკეთესი და უმჯობე სი ცოიველისა ამას შინა უფროს კაცისა ენისა: ა რა ყოველი სიბრძნე და მეცნიერება ენისაგან გამო ვალსა: არა ყოველი ძღვენი ენისაგან გაიცემისა. და კვალად ეგრევე უკეთუ განისყვიდეს რაჲმე, ანუ თუ მოისჳდვის, გინათუ კაცია მშვიდობა ეთქმის, გინდათუ ქორწილი აღესრულების: ანათუ ქალა ქი აღშენდები, ანათუ კაცნი ცხონდებიან, ესე ყოველივე არა ენისაგან იქმნებიანა: დაამასცა გე ტყვ რ͠ ყოველივე ცხოვრება ჩვენი, ენისა მიერ დაე მტკიცების:და ამისათვის უკვე სხვა არარ ჯერარს და არავე არს უმჯობეს ენისა: მაშინ გულისჴმა ჰყ ვეს ჶილოსოჶოსთა მათ, რ͠ კეთილად ჰსაჯა. ესოპე, და ქსანთე სცოდა: და წარვიდენ კაცად კაცა დი სასიდ თვისად: ხოლო მეორესავე დღესა, კვა კვალად იხილეს ჶილოსოჶოსთა მათ ქსანთე და იყვე დრებდეს მას: ხ͠ მან მიუგო და ჰრქვა, არა ნებითა ჩემითა იქმნა ძვირის მოქმედება იგი, არამედ უჴმარისა მისმა ნისა ჩემისა ესოპეს მიერ და აწ უკეთუ არა შეცვალოს მან ჩვეულება თვისი, მე წინაშე თქვენსა ვყოფ განყოფილება სა მისგან: მაშინ მოუწოდა კვალად ესოპეს, და უბრძ ანა მას სჳდვა, რომელიცა იყოს უჴმარი, და ურგები სამხრობად ჶილს͠ჶოსია მათთვის: ხ͠ ესოპე კვალად ი გივე ენანი მიიჴდნა, თვინიერ ყოველისა შიშისა, და მ ამზადა მან იგივე ჯერისაებრ, ვითარცარა შვენის წოდებულთა მათთვის, და მიართო მათ ენენი იგი ზ͠ ხვალისადცა ჶილს͠ჶოსთა მათ ჰრქვეს ურთიერთა რს ვითარმედ, ეჰა კვალად მოიღოა ენანივე ღორისანი: და ეგრეთვე მეორედცა, და იგივე ენა მოიღია ესოპე ხ͠ ქსანთე განურისხა მას ფრიად და ჰრქვა, რა არა ე სე ჵ ესოპე, არა გარქვაა შენ ვითარმედ, იგი იჳ დე რომელიცა იყოს ავი და უჴმარი: მიუგო მას ესოპე და და ჰრ ქვა, რაი უკვე არს სხვა უბოროტეს ენისა უფალო ჩემი ანუ გ ანუ არა დიდნი იგი ქალაქნი დაიქცევიანა ენისა მიერ. და კაცნიცა უკვე არა მისვე ენისაგან მოიკლვიანა. ეგრე თვე ყოველივე სიცხუე, და ფიცი, და წყევა, გი ნება და შფოთი, არა ენისაგან ითქმიანა, და ყოველი ვე ცხოვრება, და სოფელი ჩვენი, არა ენისა მიერ აღვ სებულარს ცოდვისა სიბნელითა: ხ ესე რა თქვა ეს ოპე , ერთმან ვინმე მჯდომარეთა მათგან ჰრქვა ქსა ნთეს, უკეთუ არა ფრთხილიქმნა მაგისა, ეყოს ესე იგავად შენსა განზრახვისა, ვინათგან მსგავსი პირი სა მაგისასა ქონებულ არს გულიცა: ხ͠ ესოპე ჰრქვა კაცსა მას, ვხედავ მე, რ͠ ხარ შენ კაცი ბოროტი, და მაცთური ვინათგან უსწრობ უფალსა მონასა ზედა; ამას ზედა ქსანთეს ენება გვემა ესოპესი, და ეტყოდა მას ჵ ბოროტო მონაო, რასათვის უკვე უწოდებენ მეგობარსა ჩემსა ბოროტად და მაცთურად: ხ͠ ვინათ გან უწოდე, აწ მნებავს რათა მოიყვანო შენ კაცი მართალი ჩემდა მომართ, და არა ბოროტი: ხ͠ გან თიად წარვიდა ესოპე სავაჭროსა, და იხი ლა კაცნი ვინმე, მრავალ ჟამ მჯდომარე ადგილსა ერთ დ ერთსა, რომელსათვისცა განიზრახვიდა ვითარმედ ნუ უკვე იყოს ესე მართალი კაცი, და მეყვსეულად მივიდა მისსა მიმართ, და ჰრქვა მას, უფალი ჩემი გი წოდს შენ დღესა ამას ჭამად მისთანა: ხ͠ მართა ლმან მან არარა ჰკითხა მას, უკეთუ ვისმიერ უწ ოდეს იგი, და წარვიდა მისთანა სახლსა მისსა სა დილობად, და მივიდა და დაჯდა იგი ტალახიანითა ივერჴითა: მაშინ ქსანთე ჰკითხა ესოპეს უკეთუ ვინარს ესე, მიუგო მას ესოპე, ესეთუ არს კაცი უზაკველი: ხ͠ ქსანთე შევიდა ფარულად ცოლისა თანა თვისისა, და ჰრქვა მას, აწ უკვე რაცა გრ ქვა შენ, მეყვსეულად ჰყავ შენ იგი: და ვპოო მე მისთანა ბრალი რამე, რომლისათვისცა იგვემის იგი ჩემმიერ ესოპე: მაშინ ჰრქვა ცოლისა თვისისა წი ნაშე ყოველთასა ვითარმედ მოიღო ტაშტი და შთა ასხი წყალი და დაბანენ ფერჴნი უცხოსა ამას, რ͠ ჰგონებდა იგი ამას რომელ უცხო იგი სირცხვილისა მიერ არა მისცემს მას ფერჴთა თვისთა დასაბანად. დამა და მაშინ ჰპოოს მან ჟამი გვემად ესოპესსა: ხ͠ ცო ლმან მისმან შთაასხა წყალი ტაშტსა შინა, და მოვიდა უცხოსა მისთანა ფერჴისა დაბანად, და კაცი იგი იტყოდა გულსა შინა თვისსა ვითარმედ, ჰნე ბავს სახლისა ამის დედოფალსა პატივუსყოფა ჩე მი, და ამისათვის უჴმს ჴელითა თვისითა დაბანად, ფერჴთა ჩემთა, და განუპყრნა მან ფერჴნი თვის ნი, და ჰრქვა მას, დამბანე მე უკვე დედოფალო ჩემი;

ამისა შემდგომად დასხმად ჭამად: ხ͠ ქსანთე ბძ ანა მირთმევად მისი წითელისა ღვინისა, და იგი იტ ყოდა გულსა შინა თვისსა, თუმცა უჯერარს ჩემ მიერ პირვალად მათსა დალევა ღვინისა, არამედ ვინათგან ნება მათი ერთარს, ვყოფ მეცა ესრ ეთ, და გამოუღო მან სასმელი იგი, და შესვა ყოველი ვე , დასხდენ ეგრეთ და სჭამდენ, და უცხოსა მასცა აჭმევდენ: ხ͠ უცხო იგი ჭამდა საჭმელთა მათ ტკბილად: მაშინ ქსანთე განურისხდა მზარაუ ლსა მას ვითარმცა ექმნეს მას საჭმელი იგი უმა უმარილო, და ბრძანა ცემა მისი, და კვალად უცხო იგი იტყოდა გულსა შინა თვისსა ვ͠დ საჭმელი იგი ი ყვნენ კეთილად და ტკბილად მომზადებულნი, და უ კეთუ უფალსა მას მისსა ნებავს უმიზეზოდ ცემა მონისა თვისსა ჩემდა რა არს: ხ͠ ქსანთე ავსებულ იქმნა გულისწყრომითა ვინათგან ვე რა რომელსამე საქმეთა ზედა აცთუნა უცხო იგი და კვალად ბრძანა მირთმევა უცხოსა მის მიმართ ხაჭაპურსა: ხ͠ უცხოსა მას არსადა ეხილა ეგე ვითარი შეკეცილი პური, და სჭამდა ხაჭაპურსა მას მსგავად პურისა: ხ ქსანთე დასაჯა ხაბა ზი იგი, და თქვა, რასათვის უკვე არა იყო წყეულ მან მან ხაჭაპურსა მას სანელებელი: მაშინ მივიდა ხაბაზი იგი, და ესრეთ ჰრქვა მას, უფალო ჩემო, უკეთუმცა იყოს ერთიცა ხაჭაპურთა ამათ განი უმცხვარი, გინა დამწვარი, მისთვის უკვე ჯერ არს ცემა ჩემი შენმიერ: ხ͠ უკეთუ იყო შეუმზა დებელი იგი, არაარს ბრალი ჩემი, არამედ დედოფ ლისა ლისა ჩემისა: ესმა ესე ქსანთეს, თქვა შინაშე ყო ველთასა ვითარმედ, უკეთუმც ჰყო ესე ცოლმან ჩემმა მე აწვე ცოცხალი დავწვა იგი: და მოუწოდა ცოლსა თვის სა ესოპესათვის, და ბრძანა მიღება შეშისა, და აღაგზნა ცეცხლი სახლსა შინა თვისსა, და მოიყვანა ცოლი იგი თვისი ცეცხლსა მიმართ რეცა შთაგდებად მას შინა, გარნა ელოდა უცხოსა მას და უზაკველსა რათა მცა აღდგეს იგი და დაამშვიდოს განზრხვა მისგ ან: ხ͠ უცხო იგი ფრიად განჰკვირდა საქმესა ამას ზე და და განზრახვიდა გულსა შინა თვისსა, უკეთუ რა არს ესე, ანუ რასათვის ესრედ უმიზეზოდ გან რისხნა ესე: და მერმე ჰრქვა მას უფალო ჩემო, უკე თუ გნებავს ყოფად ამისსა, მაცადე მეცა მცი რედ, და მოვიყვანო მეცა ცოლი ჩემი, და ორივენი იგი ე რთად დაწვი ცეცხლითა: ხ ქსანთეს ესმარა სი ტყვა ესე კაცისა მისგან, დიდად განჰკვირდა სი მართლესა ზედა მისსა: და მოუწოდა ესოპეს და ჰრ ქვა ჭეშმარიტად ესე უკვე არს კაცი უზაკველი, და მარ მართალი, და გიძლევის შენ ჩემთვის, და ამიერთაგან მომიცემიეს მე შენდა განთავისუფლებაჲ,

ხოლო ხვალისა დღესა კვალად უბრძანა მას ესო პეს, რათა წარვიდეს იგი აბანოსა, და იხილოს უკეთუ მრავალარიანა მას შინა კაცნი, ანუ არა, რ͠ ენე ბა მას ჩვეულებისამებრ ბანება მას შინა და წარვიდა ესოპე, და შეემთხვა მას გზედა უფალი ქალაქ სა მის, და იცნა რ͠ არს იგი მონა ქსანთესი, უბრძა ნა მას ვითარმედ სადა უკვე წარხვალ შენ, მიუგო ესოპეს და ჰრქვა მას უწჳ: მაშინ განრისხდა უფა ლი იგი ქალაქსა ვინათგან არარად შერაცხა მან ითხვა იგი მისი, და ბრძანა მჳს შთაგდება მისი საპყრობილესა: ხ͠ წარიყვანეს იგი საპყრობილ ლესა მსახურთა მათ, ღაღადყო ესოპე და თქვა ეჰა უფალო ჩემო ხედავა რ͠ კეთილად გარქვ შენ ვი თარმედ არა ვუწყოდი ვიდრეცა მოვიდოდი მე, რ͠ გზა ჩემი იყო აბანოსა, და აწ მივალ საპყრობოლეა ხ͠ უფალო იგი განჰკვირდა ესრეთ მსწრაფლ სიტ ყვის ყვის მიგება ზედა მისსა, და ბრძანა განტევებაჲ მისი: და განუტევეს ესოპე: შემდგომად მივიდა აბანოსა მას, და იხილა მას შინა კაცნი მრავალნი, არამედ ერთი ქვა მდებარე იყო კარსა მას აბანოსასა, რომელნი შემავალთა და გამომავალთა ფრიად აბრკოლებდა წარცემათა ფერ ჴთათა: განრნა ერთმა ვინმე მას შინა შემომავალთაგ ანმან აღიღო ქვა იგი, და განაგდო შორის კარისა მისგ ან აბანოსა: ხ͠ ესოპე მიიქცა პატრონისა მიმართ და ჰრქვა, უკეთუ გნებავს უფალო ჩემო შესვლა აბანოსა, აქ არს ჟამი წარსლვისა, და შეს ვლა აბანოსა, რ͠ არავინარს მას შინა, თვინიერ ერთი სა კაცისა: მაშინ წარვიდა ქსანთე აბანოსა, და იხილა მას სიმრავლე ერთა ფრიადი, და ჰრქვა ესოპეს რაი არს ესე, ანუ არა ესრეთ მარქვ მეა ვდ არარს მას ში ნა თვინიერ ერთისა კაცისა: მიუგო მას ესოპე, და ჰრ ქვა, ჭეშმარიტად უფალო ჩემო ეგრეთ არს: მიხე დეა ქვასა ამას რომელიცა იდვა კარსა აბანოსასა რ͠ რაოდენნიცა შევიდოდიან და გამოვიდოდიან წარსცე მდიან ფერჴთა, და დაეცემდიან, და არცაღათუ ვინ ვინ ერთმან მათგანმან აღიღო იგი და განაგდო კარისა მისგან, თვინიერ ერთისა მათგანისა, რომელმანცა პი რველ ფერჴთა წარცემისა აღიღო იგი, და განაგდო შორის, და მოქმედი ამისი, თვინიერ მისსა სხვა კაცი ვერა ვი ხილე, და მისათვის ვარქვ უფლებასა თქვენსა ვითა რმედ ვიხილე მე მას შინა კაცი ერთი: ხ͠ ესმარა ესე ქსანთეს, ფრიად განჰკვირდა სიტყვასა მას ზედა ესოპეს.

ხოლო კვალად დღესა ერთსა წოდებულიყო სამხრე ქსანთე სხვათა მათ ჶილოს͠ჶსთათანა, სვეს და გა ნსცხრებოდეს ვითარმედ ენებათ, და და იწყეს ბაასი და სიტყვისგება, და განიგდეს ურთიერთარს იგავნი რაჲმე, გარნა ქსანთე მხოლოდ იწყებდა ყოველსავე მოკრძალვით: ხ͠ ესოპე დგა უკნით მისა, და ეტყოდა მას უფალო ჩემო: დიონოსის უკვე აქვნ სამთა მიზე ზთა შეზავებანი, პირველად აქვნ სიტკბოება მეორედ სიმთვრალე , და მესამედ სირცხვილი: და აწ თქვენ სვით და განსძეღით, და იტყვით ამას და იმას: და რაოდენიცა რა არს ოქრანი დაგიტევებიესთ : ჰრ ქვა ქვა მას ქსანთე, აწ ვართ ჩვენ მთვრალნი, და დასდუ მენ, და წარვედ შენ, და თანა ეზრახე მკვდართა: მიუგო მას ესოპე, და შენცა უკვე მალე შეერთდები მკვდართა: მაშინ ერთმან ვინმე კოლასელთაგანმან იხილარა ქსან თე მთვრალი ფრიად, ეტყოდა მას ვითარმედ შესაძლებ ელარსა მოძღვარ კაცისაგან შესმა ზღვისა: ხ͠ ქსან თე ჰრქვა მას, გრწმენინ ჩემი, რ͠ მე თვით შევსვამ მას, მიუგო კოლასელმან მან, უკეთუმცა ვერა შესვა რასა პირობასა დასდებ შენ. ჰრქვა მას ქსანთე, ყოველსა ჩემსა სახლეულითურთ მოგცემ შენ, და მეყვსეულად სიტყვასა ამას ზედა, მისცა მას ბეჭედი დასარწმუ ნებელად თვისსა, და დაამტკიცა პირი თვისი: ხ͠ განთი ად ოდეს აღდგა ქსანთე ძილისაგან, და დაიბანა პირი თვისი, და ვერღარა იხილა ჴელსა ზედა ბეჭედი თვისი: მეყვსეულად ჰრქვა ესოპეს ვ͠დ სადა არს უკვე ბეჭედი ჩემი, მიუგო მას ესოპე, არა უწჳ თვინიერ ამისასა, რომელ უცხოექმენ შენ სახლსა შენსა: და ჰრქვა მას ქსანთე, რასათვის არა ვყავ მე ბორიტი: მიუგო მას ესო პე პე, გუშინ დასთვერ შენ, და დასდევ ამას ზედა რათა შესვა შენ ზღვა სრულიად, და ამისად დასარ წმუნებლად მიეც შენ მას ბეჭედი შენი: ჰრქვა მას ქსანთე, ვერ შემძლებელვარა მე შეუძლებელსა, მის საქმისა ყოფად, ა͠დ გევედრები შენ რ͠ უწჳ ვინათგან გაქვს შენ სწავლა და გონიერება ყოველსა ვე შინა, და ამისთვის შემწე მეყავ მე რათა შეუძ ლებელ მე გამჴსნად პირობისა ამისაგან: მიუგო მას ესოპე, ესე აღთქმა შენი შეუძლებელარს შენგან წა რსვლად, გარნა ძალმიძს მე ესე რათა დავარღვიო პირობა თქვენი, და აწ ოდესცა მიხვიდე მასთანა, ნუ გეშინინ, არამედ ვითარმცა მთვრალი იტყოდა აწცა იტყოდე ესრეთ ფხიზელიცა: და უბრძანა მო ტანა ხალიჩისა პირისა ზედა ზღვისასა, და დადგამს სუფრისა, და მომზადება მრავალთა კაცთა ჯამე ბითა რეცა მომრთმეველთა შენდა წყალთა ზღვი სათა: და რაჟ͠მს იხილო შენ შეკრებულნი ერნი ხედ ვად შენდა: მეყვსეულად დასჯედ შენ და უბრძანე ჯამე ჯამებითა აღმოვსებად წყალთა მათ ზღვისათა, და ოდეს გამოუღო იგი, სთქუ მაღლისა ჴმითა, დაარქვ ყოველთა, და თვით მასცა რომელსაცა ეც შენ პირობა ვითარმედ, რა სიტყვა დაგვიბს ჩვენ ერ თმანერთთა შორის, და იგი მოგიძებს შენ, რ͠ აღ მიქვ შენ მე შესმა ზღვისა: და შენ მოიქეც და არ ქვ ყოველთ ყოველთა ვითარმედ, კაცნი ქალაქსა ამის სა მიისანო, უწჳთ თქვენ ესე ვითარ საოდენნი მდინა რენი შთადიან ზღვასა ამას შინა: და მე აღუთ ქვა კაცსა ამას შესმად მხოლოდ ზღვისასა, და არა მა თი რომელნიცა მდინარები შთადიან მას შინა: პირველად უკვე დააგუბოს ჶილოს͠ჶსმან მაგან მდ ინარენი იგი ზღვასა ამას შინა შთამომავალნი, და მერმე შევსვა მე ზღვა ესე სრულიად: მაშინ გულისჴმაჰყო ქსანთე მოჴმარება იგი მისგან, და განიხარა ფრიად და წარვიდა მჳს, და იხილა მან სი მრავლე ერთა შეკრებული კლდესა მას ზღვისასა, ხილვად მისა: ხ͠ მან სიტყვისაებრ ესოპესა ყო ველი ველივე ქმნა ვითარცა ესწავა, და სძლო ჶილოს͠ჶსს მას: ხოლო ესმათრა სამისას შინა ყოველივე მათ სიტყვა იგი ქსანთესი, განკვირდენ ფრიად, და აქ ეს იგი გარდაცვალებულისა მის სიბრძნისა მისისათვის მაშინ კოლასელმან მას თაყვანისცა ქსანთეს და ა ღიარა წინაშე ყოველთასა რ͠ იძლია მისგან, და ე ვედრებოდა ქსანთეს რათა შეაწიოს მას: ხ͠ ქსა ნთე სამიელთა მათ შუამავლობითა შეაწივა მას ყოველივე: ხოლო მოვიდარა ქსანთე სახლად თვი სად. ჰრქვა მას ესოპე, აჰა ესერა მომინიჭებიეს მე შენდა, დღეს ყოველივე ცხოვრება შენი: აწ უკვე ღირსმყავ მე განთავისუფლებას: ხ͠ ქსა ნთე უარს ჰყოფდა განდევნა იგი, და და ეტყოდა ვითარმედ არა მაქვნდაა მეცა ქმნა ამისი გულისა შინა ჩემსა: არამედ წარვედ გარეგან ბჭისა ამის: და უკეთუ იხილა შენ ორნი ყმანნი, მაუწყე მე რ͠ არს ესე სასწაულ კეთილ: და უკეთუ ერთი იხი ლო ბოროტარს იგი: ხ͠ განვიდარა ესოპე, იხილა მან ორნი ორნი ყორანნი, და მჳს აუწყა იგი ქსანთეს: ხ͠ ქს ანთე განვიდა ხილვად ყორანთა მათ და ვიდრე გან ვიდოდა იგი, აღფრინდა ერთი იგი ყორანი, და დაშთა მხოლოდ სხვა იგი: მაშინ იხილარა ქსანთე ერთი ი გი ყორანი, განრისხნა ფრიად: და ჰრქვა ესოპეს, ა რა მარქვ მეა შენ წყეულო, რ͠ იხილენ შენ ორნი ყორანნი, და აწ არს აქა ერთი: ჰრქვა მას ესოპე, იყვნეს აქა ორნი, არამედ ერთი იგი აღფროვანდა, ჰრქვა მას ქსანთე, მე ვუწყნი საქმენი შენნი, რ͠ ჰყოფ შენ ამას განსაკვირცხველად ჩემდა, და მჳს ბრძანა განშიშვლება მისი, და ფრიად ცემა: ხ͠ სცემდენრა ესოპეს, მოვიდა ვინმე წყევა ქსანთე სა სადილობად: მაშინ ღაღადყო ესოპე და თქვა, ვაჲ ჩემდა საწყალობელისა, რ͠ ვიხილენ მე ორნი ყორანნი, და აჰა ესერან მცემენ მე, და შენ იხილე ერთი, და მიხვალ ჭამად და სმად და განცხრომად, რომელი სასიკვდინე იყავ, შემდგომად მათსა ე გევითარი ვერპთმსახური და ბოროტად მორწმუნე; ხ͠ ეს ხ͠ ესმა ესე ქსანთეს განჰკვირდა გონებასა ზედა ესოპესსა, და ბრძანა ცემისაგან განტევება მისი:

შემდგომად ამისა, აწვივნა ქსანთე ჶილოს͠ჶსნი, და რი ტორნი სადილობად, რ͠ ენება მათთანა შვება, და გან ცხრომა, და დაადგინა ესოპე კართა ზედა, ამოცნო მას რათა არა უტყოს მან სახლსა მისსა უსწავლე ლნი თვინიერ ბრძენთა: ხ͠ ესოპე ჟამსა მას შვები სა, დაჴშა კარი, და დაჯდა შინაგან კარისა მის მოვიდა ერთი წვეულთაგანი, და დაურეკა კარი ხ͠ ჰკით ხა მას ესოპე შინათგამო ბერძნულსა ენითა ვ͠დ რომელ არს მა ღლი რასარყევს: ხ͠ წოდებული იგი განიზრახვი და. გულსა შინა თვისსა თუ რასათვის მიწოდეს მე ესე ძაღლად: და კვალად ეტყოდა მას ბერძნულსავე ენითა. ესე იგი არს. ვითარმედ ვინ ხარ შენ ეგე ვითარ ძაღლი და წარვიდა მიერ აღვსებული გულისწყრომითა დიდი თა. და ეგრეთცა სხვანიცა იგი წოდებულნი მოვიდოდი ან ან კაცად კაცადი, და ისმენდიან მის მიერ ეგე ვითართა სიტყვათა, და წარვიდოდიან მიერ გულისწყრომითა, რ͠ ჰგონებდენ იგინი თუ აგინებდა მათ ესოპე: ხ͠ უკანასკნ ელ ყოველთასა, მოვიდა ვინმე კვალად ერთი რომელიმე მა თგანი, და დაურეკა მანცა კარსა: ხ͠ ესოპე მასცა ჰკითხა და ეტყოდავე ბერძნულისა ენითა,

ესე იგი არს ვითარმედ ძაღლი რას არყევს და მან მი უგდო, კუდსა, დაყურებასა: მაშინ ესოპე მეყვსეულად გა ნუღი კარი კეთილად მიმგებსა მას, და შეიყვანა იგი სა ხლსა უფლისა თვისისათანა: და ჰრქვა მას, სხვა მეგო ბართა შენთაგანი არავინ მოსულარს შენდა მიმართ სადილობად თვინერ ამისა: ხ͠ ქსანთე ფრიად მწუხარე იქმნა, რ͠ მეგობართა მისთა არა აღუსრულეს აღთქ მა თვისი: და ხვალისა დღესა შეკრბეს ჶილოსჶსნი ი გი შესაკრებელსა მათსა ადგილსა, და იწყეს ყვედრება ქსანთეს მიმართ, და ეტყოდეს, მოძღვარ ვგონებთ ჩვენ ვითარმედ კვალად გნებავს მოტყუება ჩვენი გუშინდელი სა დღესაებრ, ვითარცა გუშინ დაგვიდგინე კართა ზედა სარც სარცხვენელად ჩვენდა საძაგელი იგი შენი ესოპე რათამცა ჩვენ განვედევნეთ, და გვიწოდა ჩვენ მა ღლად: მიუგო მას ქსანთე და ჰრქვა სიზმარი არსაა ესე ანუ ცხადი რომელსაცა იტყვით რო მელ ესრეთ საწყენად გივნიესთ: ხ͠ მათ ჰრქვა არა გეძინა ჩვენ, არამედ ცხადად ვიხილეთ: მა შინ მოუწოდა ესოპეს ქსანთე და ეტყოდა მას გუ ლისწყრომით. რომლისა მიზეზისათვის დააბრუნე შენ კარისა. მისგან უპატიოს ჶილოს͠ჶსნ ესე მიუგო ესოპე და ჰრქვა: უფალო ჩემო, არა შენ რქვა მე, არა ტევებად არცა ერთისა უსწავ ლელისა კაცისა თვინიერ ბრძენთასა: ჰრქვა მას ქსანთე, ესენი უკვე არა არიანაა ბრძენნი მიუგო ესოპე, არცაღათუ მცირედ თანაზიარე სიბრძნისა, ამით რომელი, ვინათგან დამირეკეს კარსა ზედა მე ვკითხავდი მათ შინათგამ, ესე იგი არა ვითარმედ ძაღლი რასა სძინავს, და ვერა რომელ მანმე დ მანმე გათგან სცადა სიტყვა ესე ჩემი: ხ͠ მე რა მესმა სიტყვა მათი ვითარცა უსწავ ლელთაგან, არა განუღე მათ კარი, და არცა უ ტევენ იგინი შინაგან თვინიერ ამისა რომელმ ანცა კითხვასა ჩემსა ზედა ბრძანებად მომიგო: და ეგრეთვე სხვანიცა სიტყვანი ესოპესნი გულის ჴმა ჰყვეს ყოველთა ვითარმედ კეთილად იტყოდა იგი: ყოველივე რა ესე იქმნა, შემდგომად რაოდენთამე დღეთა წარვიდა ქსანთე ესოპეთურთ თვისით, და მოვიდნენ სამარანთა ზედა, და იკითხვი დენ საფლავებთა ზედა, მოწერილთა მათ მარმარი ლოთა, და შეექცეოდიან მათ ხ͠ ესოპე მოვიდა ერთი სა რომელსამე საფლავისა მიმართ, და იხილა ზედა წერილი ბერძნულისა ენითა ესრეთ.

რომელსა აწ ქართულსა ენისა ასოთა ვსთარგმნით, წ, მ, ო, შ, ჰ, ს, ო და უჩვენნა მან წერილნი იგი ქსანთეს, და ჰრქვა მას, უწჳა შენ გამოთარგმანება ამისი, ანუ არა: ხ ე ხ͠ იგი ამოიკითხვიდა გულსმოდგინედ, და ვერარას გულის ჴმაყოფდა წერილისა მის თარგმანებად: მაშინ ჰრ ქვა მას ესოპე, რასა მიძღვნი მე რათა გამოგითარგ მანო შენ წერილი ესე: ჰრქვა მას ქსანთე, მე მოგანი ჭო შენ განთავისუფლება, და ნახევარიცა პოვნილსა ამის მოგცე შენ: და მეყვსეულად ესოპე გარდაჰჴდა ბი ჯსა ოთხსა სამარისა მისგან, და მოთხარა და ჰპო ვა საუნჯე ოქროსა, და მოიღო და მოართო იგი უფალ სა თჳსსა: და ჰრქვა მას, აწ უკვე უფალო ჩემო მო მეც მე ჩემი ნახევარი პოვნილისა ამის, ვინათგან აღმითქვ მე: მიუგო მას ქსანთე, არა იხილო შენ განთავისუფლება, და არცა მოგცე შენ ზოგი ჰ ვნილისა ამის, ვიდრემდის არა გამომიცხადო მე თარ გმანი წერილისა ამის: რ͠ მე უფროსად თარგმანი უკვე წერილისა ამის მსურის, ვიდრემდის საუნჯი სა ამის ქონებასა: მაშინ ჰრქვა მას ესოპე, რო მელმანცა დაჰფლა საუნჯე ესე აქა, იგი კაცი ი ყო ბრძენი და სწავლული წერილისა ამისა რომლი ცა ცა იტყვის ესრეთ, წ, წარაბიჯე, მ მუჴლი, ო ოთხი, შ, შემოუთხარეთ, ჰ, ოყო, ს, საუნჯე, ო, ოქროსა: ჰრქვა მას ქსანთე, ვინათგან უკვე ყოფილხარ კაცი მოგვი და მისანი, ვერც მიიღო შენ გან თავისუფლება ჩემგან, და ვერცა ზოგი ოქროსა ამ ის : მიუგო მას ესოპე, მე გაუწყე შენ უფალო ჩემოო კე თილად ფრიად, ვ͠დ მიეც შენ ოქროს ესე მეფისა ბიზ ინტიისასა ვინათგან დამარხული იყო იგი მისდა: ჰრ ქვა მას ქსანთე. ვინა უკვე უწჳ შენ. მიუგო მას ესოპე ვითარმედ, წერილი ესე გამოაცხადებს ესრეთ, წ, წარეც, მ, მეფისა, დ, დიონოსის, შ, შენახულ, ჰ, პოვნილი, ს, საუნჯე, ო, ოქროსი: ხ͠ ესმარა ესე ქსანთეს, რ͠ არს ოქრო იგი მეფისა: ჰრქვა ესო პეს, აჰა ესერა ნახევარი ოქროსა ამის, და იყავ შენ დადუმებულ: მიუგო მას ესოპე, არა შენ მომცე მე აწ ოქრო ესე, არამედ მან რომემანცა დაფლა ესე აქა. ვითარცარა წერილნიცა ესე იტყვიან ესრეთ. წ, წარმოჩენილი, მ, მსწრაფლიად, დ, დაინაწილეთ, შ, შ, შორის თქვენსა, ჰ, პოვნილი, ს, საუნჯე, ო ოქ როსი, ჰრქვა მას ქსანთე, აწ თუ წარვიდეთ ჩვენ მსწრაფლ შინა, და განვიყოთ საუნჯე ესე, და მიიღე გა ნთავისუფლებაცა: ხ͠ ოდეს მოვიდენ იგი სახლისა შ͠ა ფრიად ეშინოდა ქსანთეს მრავლისმეტყველებისაგან ესოპესა. და ბრძანა შეგდება მისი საპყრობილედ: მას ჟამსა ჰრქვა ესოპე, ქსანთეს. ესე არიანა აღ თქმანი ჶილოს͠ჶსთანი რომელ, ნაცვლად განთავის უფლებასა შემაგდე მე საპყრობილესა შინა: ხ͠ ესმარა ესე ქსანთეს, ბრძანა განთავისუფლება მისი, და ეგრეთ ჰრქვა მას ვითარმედ, ფრიად კეთ ილსა იტყვი და მოიღო განთავისუფლებაცა, არამედ რაჟამს განთავისუფლ, ნუ უკვე მაშინ უმეტესად მგმობარ იქმნა შენ ჩემდა მომართ: მიუგო მას ესო პე, უკეთუმცა რომლისამე ძვირისყოფისა ქმნან გენე ბოს. ჰყავს ჩემთა მომართ, ვინათგან უნებლიეთ განმათავისუფლებ მე:

მას ჟამსა შეემთხვა ქალაქსა მას სამიასა ესე ვითარი ვითარი ჭირთა და ბოროტი: რ͠ დღესა ერთსა ჰყოფდენ რა იგი ნი რომელისამე კერპისა თაყვანისცემისა დღესასწაულ სა, და შეკრებილიყვეს ერნი მრავალნი, მეყვსეულად შრამოფრინდა ზეგარდმო ორნი ერთი, და აღიტა ბეჭე დი ერთი მთავრისა, და შთააგდო იგი რომელსამე ერთი სა მონათაგანისა წიაღთა შინა: იხილესრა ესე მყოფთა მათ სამიასთა, შეძრწუნდეს ფრიად საკვირვე ლებისა მისთვის, და მრავლისა განძრახვისა შინა შთა ცვიდნენ მაშინ შეკრიბენ ერთბაშად ყოველნივე ი გი, დაევედრებოდეს ქსანთეს უპირატესსა მას ჶილოს͠ჶსთასა რათა გამოუცხადოს მათ სასწაული ესე: ხ͠ ქსანთე ვინათგან არარა უწყოდა. ითხოა მა თგან რათა აცადონ მათ ჟამ რაოდენმე, და აღიდგა და წარვიდა იგი სახლსა შინა თვისსა ფრიად შეპყროილი სულმოკლ ეობისა მწუხარებათა, ვინათგან ვერ შეუძლო გამოც ხადება იგი სასწაულსა მას მათდა მიმართ ყოვლად ვე: მაშინ გულისჴმაჰყო ესოპე მწუხარება იგი ქსან თესი, და მივიდა მისა მრთ, და ჰრქვა მას, რასათვის უკვე უკვე სწუხ შენ უფალო ჩემო, მარქვ მე საქმე იგი, და და უტევე მწუხარება ეგე შენი, ხ͠ მან აუწყა მას ყოვე ლივე თვითოეულად, და ეტყოდა ამისმიერ ვარ მე შეპყრობი ლი მწუხარებითა: ჰრქვა მას ესოპე. წარვედ ხვალისა დღესა, და არქვ ესრეთ სამიელთა მათ ვითარმედ, მე გა მოთარგმანება სასწაულსა, არცა მოგვობით მისწავიეს და არცა ფრინველით მისნობითა: არამედ მივისმეტყვე ერთი რომელსაცა აქვს სწავლა ამისი, და მან გამოგიცხადოს და აღგისრულნეს თხოვანი თქვენნი: ხ͠ უკეთუ მე გამო უცხადო მათ მწუხარებანი უფლისა მათისანი, მაშინ მიიღო შენ დიდება, ეგე ვითარისა მონისა ყოლითა, და უკე თუ ვერ გამოუცხადო მათ ჩემდა მომართ იქმნების სირცხვილი მისი: მაშინ ქსანთე აღუთქვა ესოპეს ყოფად ამისა და დაარწმუნა: ხოლო ხვალისა დღე წა რვიდა ქსანთე ადგილსა მას. და დადგა შორის ერთა მათ და ჰრქვა მათ, რაოდენიცა ამცნო მას ესოპე: ხ͠ მათ იწ ყეს ვედრებად ქსანთესა რათა მოუწოდოს მას, და მეყვსეულად წარავლინა, და მოუწოდა ესოპეს, და ი გი გი მოვიდა და დადგა შორის მათსა: ხ͠ იხილესრა პირი მისი სამიანელთა მათ ევიცხოდებ ივრიად, და ღაღადყ ვეს ვითარმედ ესე საფრთხობი არსა რომელიცა გა მოგვიცხადებს ჩვენ სასწაულსა ამას საკვირველსა. აწ უკვე ვიხილოთ უკეთუმცა შეუძლო რაჲმე საძაგელისა ა მის პირისაგან: ხ͠ ესოპე დაუქნია მათ ჴელნი თვსნი, და ევედრებოდა რათა დუმილით სდგენ იგინი, და მერმე ჰრქვა მათ, კაცნო სამიასანო, რასა ეკიცხვით თქვენ პი რსა ჩემსა, არა ხილვისაგან პირისა ჯერარს რწმუნე ბა, არამედ გულისა და გონიერებისაგან ესრეთ ვითარ მედ, მრავალგზის უსახურსაცა პირსა და სახესა, მოდ გმა თვისი კეთილისა გონიერებასა მისცემთ: ხ͠ თქვენ მხედველხართ გარეგან ჭურჭლისა, და რომელნიცა მას შინა სიტკბოება არს ღვინისა, ვერა ხედავთ მას:

ესმათრა ესე ესოპეს მიერ სამიანელთა მათ, ჰრქვეს მას ჵი ესოპე უკეთუ რომლისაცა სიტყვისა თქმად შემ ძლებელხარ ქალაქისა ამისათვის, გვარქვ ჩვენ: ხ͠ ესო პე კადნიერად თქვა მათდა მიმართ, კაცნო სამიასანო ვინათ ვინათგან ბედი არს რომელსამე დიდებისა მიღება და ე სე დადებულარს შორის მონათა და უფალთა: და უკე თუ უდარესად იპოვოს მონა: ჴელმწიფებასა ქვეშე უ ფლისა, მიიღო მან წყლულება: და უკეთუ გამოჩნ დეს მონა უაღრეს უფლისა თვისისა კვალად გან ძღესვე წყლულება იგი: აწ უკვე უკეთუ გან მათავისუფლთ მე ტყვეობისა ამისაჰან, მაშინ მე ცა უსასჳდლოდ მოგანიჭ მე სურვული თქვენი: მაშინ მეყვსეულად ღაღადყვეს ყოველთა მათ ერთა ქსანთეს მიმართ და ჰრქვეს, განათავისუ ფლე ესოპე, სიყვარულისთვის სამიელთასა და სიყვარულისათვის ქალაქისა ამის ჩვენისა: არა მედ ქსანთეს არა ენებოს განთავისუფლება მისი: მაშინ უბრძანა უფალმან ქალაქისამან ქსანთ ეს ვითარმედ, უკეთუ არა უსმინო ერთა ამათ: მე ვყო ეგე განთავისუფლებულ აწვე ჟამსა ამ ას მსგავად შენსა განთავისუფლებით: მაშინ ქსანთე მისცა ესოპეს უნებლიეთ განთავისუფლე ება ება, და აღესრულა სიტყვა იგი ესოპესი რომელი თქვა ვითარმედ უნებლიეთ განმათავისუფლებელი მე: და ესრ ეთ ჰპოვა ესოპე განთავისუფლება: მაშინ დადგა ერთა შორის და თქვა, კაცნო სამიასანო, ორბი უ კვე არს ვითარცა უწჳთ მეფე ფრინველთა, და ერთ მთავრისა მის ბეჭედი რომელ აღიტაცა და შთააგდო წიაღსა მის მონისასა, ესე არს ვ͠დ ერთსა რომელსამე აწინდელსა მეფეთაგანსა ჰნებავს დამონება თვით ფლობისა თქვენისა, და სიმტკიცე სჯულისა თქვენისა უქმად გამოჩი ნებად: ხოლო ესმათრა ესე სამიანელთა მათ მწუხარე იქმნეს ფრიად, და შემდგომად მცირედისა ოდეს ჟამსა, მოუვიდა სამოელთა მათ წერილი კრეზას მიერ მეფისა ლუდიისა, რომელსა შინა წერილიყო ესრეთ ვითარმედ, ამიერთაგან წარმომივლინეთ, მე ხარკსა, და უ კეთუ არა დაგვემორჩილნეთ. მზა იყვენით თქვენ ბრძოლად, და წინა განწყობად ჩემდა: მაშინ მაშინ იხილესრა სამიანელთა მათ წერილი იგი მეფისა მის, შეშინდენ ფრიად, და ჰყვეს განზრახვა მეფის მის კრეზას დამონებისა: არამედ განიზრახეს ე სეცა, რათა კვალად ესოპესაცა ჰკითხონ საქმე ესე და მეყვსეულად მოუწოდეს ესოპეს, და ჰკითხეს მას, და მან ჰრქვა მათ, ვინათგან პირველთა მათ თქ ვენგანთა, ესე ვითარი განზრახვა უყოფიეს რა თა დაემორჩილეთ, და მისცეს ხარკი მეფესა მას კრეზს, მე ესე არა უწჳ რა გრქვა თქვენ: არამ ედ მე კვალად ერთისა რომელისამე სიტყვუს თქმა და სცნათ თქვენ სარგებელი თქვენი, უკეთუ ისმინოთ: ბედმან უკვე გვიჩვენა ჩვენ სოფელსა ამას შინა ორნი გზანი ცხოვრებისანი: პირვე ლი იგი გზა არს განთავისუფლებისა, და აქვს მას დასაწჳსად ბოროტისა მიღება, და დასასრუ ლად განთავისუფლება: ხ͠ მეორე იგი არს მონებისა, რომლისაცა დასაწჳსი არს წმინდა, და კეთილად განსვლა, და დასასრული მისი არა შრო შრომა მრავალი ესმა ესე სამიანელთა მათ, მეყვსეუ ლად ღაღადყვეს ყოველთა ერთითა ჴმითა, და ჩვენ ვა რთ უკვე აწ თავისუფალნი, და არა გნებავს ჩვენ უ ნებლიეთ დამონება ვისიმე: და მჳს განსდევნეს მათ რისხვითა და გულისწყრომითა წარმოვლენილი იგი: ხ͠ სცნარა ესე მეფემან კრეზა, ინება აღლაშქრ ება სამანელთა ზედა, გარნა წარვლენილმან მან კაცმან რქვა მეფესა მას, ვერ შეუძლო დამონება სამიანელთა მათ, ვიდრემდის იყოს ესოპე მათთანა, თანა მზრახველად: ხ͠ უკეთუ გნებავს დამონება მათი, თვინიერ ამისა ვერ შეუძლო ჵ მეფეო რ͠ სთხ ოვო მათ ესოპე, და აღუთქვა მათ სხვა ნიჭი რაჲმე. და მიუტევე მათ ხარკცა იგი რომელ დასდევ მათზედა, ანუ მცირედი რაჲმე ნაწილი დასდევ მათ, და მაშ ინ მოიყვანა იგინი ჴელმწიფებასა ქვეშე შენსა: ხ͠ მეფემან წარავლინა მსწრაფს კაცი თხოვნად ესოპესი, სამიანელთათანა, და განიძრახეს მათ მი ცემა მისი, ესერა ესმა ესოპეს, დასდგა იგი სავა ჭრო ჭროსა მას შორის ადგილსა, და თქვა, აჰა ესერა გვე ტყვი თქვენ კაცნი სამიის ქალაქისანო, უწყოდეთ რამე თუ ფრიად სიხარული მაქვს, ამისათვის რომელ მივა ფერჴთა ქვეშე მეფისათა, არამედ გეყვი თქვენ ერთ სა რომელსამე სახისმეტყველებასა: ოდესმე ბრძო ლა აქვნდათ მგელთა ცხვართათანა, და ძაღლნი შეე წეოდიან ცხოვართა, და ჰრქვეს, უკეთუ გნებავს მშვი დობა ჩვენთანა, და აღარა ოდენ ბრძოლისა ყოფა და შიში ჩვენისაგან, მოგვეცით ჩვენ ძაღლი ეგე, და მეყვსე ულად ცხვართა მათ უგუნურებითა თვისითა მი სცეს მათ ძაღლნი იგი: მაშინ მგელთა მათ გა მოუღესრა ძაღლნი იგი ცხოვართა მათ მუნ თქვეს ვე ყოველივე დაიყვეს თვისთვისად, და შეჭამეს იგი სრულიად, და უკანასკნელ ცხოვარნიცა იგი მსგავსად მასთა: ხოლო ესმათრა ესე სამიანელთა მათ მჳს გულისჴმაჰყვეს სახისმეტყველება იგი ესო პესი, და არა ინებეს მიცემა მისი: ხ͠ ესოპე არღა რა რა უსმინა მათ, არამედ წავიდა იგი მეფისა მიმართ კრეზასა: და მიიწიარა ლუდიას შინა, დადვა წი ნაშე მეფესა, და სიხილარა იგი მეფემან აყვედრა მას და ჰრქცა. აჰა ესერა ვხედავ ვითარი კაცი ხარ შენ, რასათვის არა მიტევე მე იგინი დამონება ეგოდენი სა დიდისა ჭალაკისა: მიუგო მას ჵ მეუფეო დიდო, უწყო დე მე რ͠ არცა ჭირითა, და არცა ძალითა რამე მო ვსრულვარ აქა, არამედ ნებითა ჩემითა მოვედ მე ფობისა შენისა მიმართ, და აწ გევედრები შენ რათა მომიდმინე მე მცირედ: კაცი ვინმე ჰჴოცდა მკალთა, და შეიპყრო მუნ ჩიტი ერთი: ხ͠ ვინათგან დაჴოცნა მან მკალნი იგი, ენება ჩიტისა მის სიკვდილი, ჰრქვა მას ჩიტმან მან, რასათვის უკვე მომაკვდინ ებ მე კაცო უბრალოდ, რომელიცა არცაღათუ ერთ სა თავისა პურისასა ვავნებ, და არცა სხვასა რასა მე ვნებასა ვყოფ, არამედ გალობათა ჩემითა ვახა რებ მოქმედთა ქვეყანისათა. და თვინიერ გალობისა ამის სხვა ჰპოო ჩემ შორის: ხ͠ ესმარა ესე ესე კაცსა მე ჩიტისა მიერ მეყვსეულად განუტევა ი გი: ეგრევე მეცა მეფეო შეუვრდები ფერჴთა შენთა ნუ მომკლავ მე უბრალოდ, ვინათგან არა ვარ მე ეგევი თარი რაჲმე, რათამცა უყო ვისმე ბოროტი, არამედ გვამი ესე მცირე სიტყვასა კაცობრივისასა წარმოიტ ყვის: მაშინ უბრძანა მას მეფემან, ჵი ესოპე, არა მე მოგცემ ცხოვრებასა, არამედ მედნიერებაჲ შენი და უკე თუ რაჲცა ითხოო ჩემგან მოგეცეს შენ: მაშინ ჰრქ ვა მას ესოპე, გევედრები შენ მეფეო, რათა ჰყო მშვიდო ბა სამიანელთათანა: ჰრქვა მას მეფემან, იყოს მშვიდობა: მაშინ დავარდა ესოპე ქვეყანასა ზედა, და მადლობდა ფრიად: ხ͠ ამისათვის შემზადნა მან სახის მეტყველებანი იგი, რომელნიცა ვიდრე დღენდელად დღემდე ხილულარიან, და მიართვა იგი მეფეს კრე ზს, და გამოუღო მეფესა ესე ვითარი წერილი სამიანე ლთა მიმართ, ვითარმედ ვედრებითა ესოპეითა მშვი დობა ჰყო მათთანა კრეზთა მეფემან: და უძღვნა მეფე მან და განუტევა იგი: ამისა შემდგომად კვალ ად ად მოვიდა იგი სამიადვე, და იხილე რა იგი სამიანელ თა მათ, უქმნეს მას მხვერპლი, და აღივსნეს ყო ველივე სიხარულით: ხ͠ მან წარუკითხა მათ წერილი იგი მეფისა, და ჰრქვა მათ განთავისუფლებისათვის, რომელნიცა უყვეს მას ერთა სამიისათა, ეგრეთვე უყო ამანცა განთავისუფლება მათ, ეგე ვითარისა მის ბრძოლისა და ტყვეობისაგან: ხოლო უკანასკ ნელ გამოვიდა იგი ჭალაკისა მისგან სამირიისა, და გა რემოვიდა კლდეთა, და ადგილთა, და მოწყალედ შეიწყნარებ დენ მას მრავალნი ჶილოჶ͠სნი, და მიიწია ვიდრე ბა ბილოვნამდეცა, და სიბრძნესა თვისსა აჩვენებდა ყო ველთა, და იყო იგი დიდ წინაშე მეფისა ბაბილოვნი სა, მას ჟამსა შინა აქვნდათ მათ ყოველთა სიყვა რული ურთიერთისა, მეფე მას , და წარუვლენდნენ წერილითა მერიისა რათა აქვნდესთ სიხარული ბრძ ენთა მათ იგავთაგან, ესრეთ ვითარმედ უკეთუ ვინ გამოთარგმანებდეს მეყვსეულად მიიღებდენ მის მიერ ხარკსა წერილთა მათ სიტყვათაგან, და და უკეთუ ვერ გულისჴმაჰყოფდენ მისცემდენ იგინი ცა მსგავსადვე სხვათა ეგოდენთავე ხარკთა:

მაშინ ესოპე იყორა ლიკნიოზ მეფისათანა, წარავლენ და იგი ლიკნიოზის მიერ რაოდენთამე სიბრძნეთა სხ ვათა მეფეთა მიმართ, რომელნიცა ვერ გამოსთა რგმანებდიან, და მიიღებდის ლიკნიოს მეფე მათ მიერ დიდითა ხარკითა: მას ჟამსა ესვა ესოპეს დე დაკაცი ერთი ცოლსა წინ, და არა ესვა შვილი. ხ͠ ჰყ ვანდა მას ყმა ვინმე ერთი სხვისა შვილი თავისად შვილად აყვანილი სახელით ენნა, გვართაგან დიდე ბულთა, და გამოზრდიდა მას, და წარადგინებდა მას წინაშე მეფისა ვითარცა რა შვილსა თვისსა: ხ͠ შემდ გომად მცირედისა ოდეს ჟამსა, დაეცა ენნა იგი სიძვათა, მეძავისა მისთანა დედისა ესოპესისა და იმრუშა მისთანა: ესმარა ესე ესოპეს, აღივსო გულისწყრომითა, და ინებე განდევნა მისი: ხ͠ ენნა სცნარა ვითარმედ შევარდა იგი რისხვასა უფლისა თვისისასა, მეყვსეულად დაწერა წერილი რაჲმე ტყუი ე ტყუილი რეცა ესოპეს მიერ მათდა მიმართ: რომელნი ცა წარმოუვლიდნენ ლიკნიოსს ხარკთა სარკეთა, რათა მზა იყოს ესოპე შეწევნად მათდა, უფროს ვიდრე ლიკნიოზი სა: და დაბეჭდა იგი ბეჭდითა ესოპესთა, და მიართო იგი მეფესა: ხ͠ მეფემან იხილარა წერილი იგი ესო პესი, და ბეჭედი მისი, ჰრწმენა იგი, და განურისხნა მას შეუწყალებელად, და მეყვსეულად უბრძანა კა ცსა ვისმე თვისსა, სახელით ერმიპპოს მოკვლა მისი შე უწყალებლად, ვითარცა ორგულ და განმცემელ მეფ ისა: ხ͠ კაცი იგი ერმიპპოს, მეგობარი იყო ადრითგანვე, ესოპესი, და უჩვენა მას კეთილ მეგობრობა თვისი, და შეი წყნარა, და არღარა მოკლა იგი, და წარიყვანა, და დამარ ხა ერთსა რასამე ეკვდარსა შინა, რათა არავინ სც ნას უკეთუმცა ცხოველარს იგი, და მუნ ზრდიდა მას ფარულად, და ყოველივე საცხოვრებელი რაჲცა რაოდე ნი აქვნდა ესოპეს, თვით მიიღო ფლობა ყოველსამე ზედა მეფესა მიერ: უკანასკნელ რაოდენთამე ჟამთა, მეფესა მას ეგვიპტისასა ნეგტანიოსს ეუწ ყარა ყარა სიკვდილი ესოპესი, მეყვსეულად წარუვლინა ლიკ ნიოზის ეპისტოლე ესე ვითარი, რათა წარმოუვლინოს მას გალატოსნი, და აღუშენონ მას გოდოლი ერთი, რო მელი არცა სწვდებდეს ცასა, და არცა იდგეს ქვეყა ნასა ზედა და ითხოვა მისგან ესე ვითარისა ამის ძნე ლოვანისა ამის მიზეზისა სიტყვისა მითხრობა და უკე თეს ჰყოფს ესე წარმოუვლინოს მას ლიკნიოზს ხარკი, და უკეთუ ვერაჰყოფს მან, მან მიიღოს მისგან ეგრეთვე და ვითარცა წარიკითხა ეპისტოლე იგი ლიკნიოს, მსწრა ფლ შეიპყრა იგი მწუხარებამან დიდმან, ვინათგან უწოდა რომელ, არა რომელსამე მისთაგანსა ძალედ ვა გულისჴმისყოფა, და სიტყვისგება მიზეზისა მისთ ვის გოდლის შენებისა, და შეურვებული იტყოდა ესრეთ: ვაჲ ჩემდა რ͠ ცუდად წარვსწყმიდე სამეფოსა ჩემისა სვეტი ესოპე. ესე რა სცნა ერმიპოს რომელ ფრია დი მწუხარება აქვს მეფისა ესოპესთვის, მეყვსეუ ლად შევიდა იგი მეფისა მიმართ, და ჰრქვა მას, ნუ მწ უხარე ხარ ჵი მეფეო, რ͠ ესოპე იგი ცოცხალარს და არა მომიკ მომიკვდინებიეს, ვინათგან უწყოდი მეივობისა შენისა გან ვითარმედ უკანასკნელ შეინანდი, და ჰყოფდი ძი ებასა მისს, არა მოვკალ იგი: ხ͠ სცნარა ესე მეფე მან რომელმან ესოპე ეგრეთვე ცოცხალარს მუნ თქვესვე ბძ ანა მოყვანება მისი: და მოიყვანესრა იგი წინაშე მე ფისა, იყო იგი ფრიად გაშავებულ და შემოსილ დედა ზარდლისა ქსელითა: ვითარცა იხილა იგი მეფემან ცრემლოდა და ბრძანა განბანება მისი და შემოსვა ტა ნისა: ამისა შემდგომად ყოველსავე გამოუცხადა მეფესა მას ესოპე, რომელთაცა იგი ცალი ეწამა მას ენნას მიერ ტყუილად. მაშინ ინება მეფემან მან სიკვდილითა დასჯა ენნასი, არამედ ევედრებოდა მისთვ ისცა, მეფესა, ესოპე, და ჰპოვა მან შეწყალება თვისი:

უკანასკნელ მისცა მეფემან ესოპემან, ეპისტოლე იგი მეფესა ნეგტაოსი, და უბრძანა წაკითხვა მისი, ხ͠ მან წარიკითხა ეპისტოლე იგი, მეყვსეულად რძნა იგი გონიერებითა თვისითა, და მცირედრე გა ნიცინა, და მერმე ჰრქვა მეფესა მიწერად ესრეთ, მისა მისა მიმართ ვითარმედ, ოდეს წარჴდეს ზამთარი წარმოგიელენ კაცთა, მაშენებლად გოდლისა, და მო გებად პასუხთა რაოდენიცა გიკითხავს შენ ჩემდამი მაშინ მეთემან ლიკნიოზ დაწერა ყოველივე იგი სიტ ყვა ესოპესი, და წარუვლინა ნეგტანიოზს: ხ͠ ესოპეს კვალად მიანიჭა ყოველივე იგი მისი რაოდენიცარა პი რველად აქვნდა, და კაციცა იგი ენნა. და მიემთხვარა ესოპე მეფესა მიერ შოვნასა მას ენნასა, ეგრეთვე შეეწყალა იგი, და არა რომელიმე ბოროტი უყო მას და შეიწყნარა იგი მსგავდად ძისა, და ფრიად სწვარ თა იგი, და მრავალგზის ასწავლისა მას სიტყვა თა ამათ ვითარმედ, პირველ ყოვლისა გრწმენ ეს ღ͠თი: პატივეც მეფესა: ძლიერეყავ მტერ თა თვისთა, რათა არა გყვედრიდენ შენ ხ͠ მეგო ბართა შენთა ექმენ მდაბალ და კეთილის მოქმედ რათა გყვარობდენ შენ: და კვალად გვიყვარდეს, და ევედრებოდე მისთვის ღ͠თისა, რომელი ჭირსა შინა, და სიგლახაკესა იყო მტერი შენი, და არა აქვ აქვნდეს შენდა ძალი ყოფად ბოროტისად: მოყვარე თვის შენთა ევედრე მარადის კეთილადგებისათვის, და მარადის ცოლისაცა შენისათანა ზრახვიდი კეთილ ად, რათა არა მიძიოს სხვათათანა სიყვარული, ვინათგან დედაკაცისა ბუნება უძლური არს: ყუ რთა შენთა ნუ მისცემ უქმთა სიტყვათა, და და ცვით გაქვდეს ენა შენი: ხ͠ ცოლისა შენისა ნუ ეტ ყვი დაფარულსა საიდუმლოსა შენსა: ესე და ესე ვითარნი სიტყვანი მრავალნი სხვანიცა სწავლ ნა და ამცნო ესოპემან ენნასა მას: გარნა სიტყ ვათა ამათ სმენითა დაეჭრა და დაუწყლულა გული თვისი ენნას, ვითარცარა მახვილისა მიერ და შემდგომად მცირედთა დღეთა მოკვდა იგი: ხოლო შემდგომად მოუწყო ესოპე კაცთა, მფრინ ველთა მებადურთა, და უბრძანა მათ დაჭირვა ოთხთა ორბთა, და რაჟამს მჰგვარნეს მას ო რნბი იგი გამზრდიდა მათ, დასწავლიდა ვითარ ცა იტყვიან, რომელიცა არა მრწმენეს მე ფრიად, ვითარ ვითარმედ, ყმანი მეკიდებიან, ჴელთა ორბითა მათ ფერჴთა, და აღვიდოდიან სიმაღლესა ვიდრემდის ენებაჲ ყმათა მათ, გინაზე მაღლად, ანუ ქვე დაბლად მი წად: და რაჟამს წარჴდა ზამთარი იგი, და მოიწია გა ზაფხული, მოემზადა ესოპე წესისაებრ საგზაოდ და წარიყვანა მისთანა ყმანი ორბით ურთ, და წარვიდა ეგვიპტედ დიდებითა დიდითა, რათა უქმნას ეგვიპტელთა საკვირველი: ხ͠ ნეკტა ნიბორსა ესმა მისვლა ესოპესი, ჰრქვა მეგობა რთა თვისთა, ვიპყარითბადითა, და ბრძანა ხვა ლისა დღე ყოველითა მათ დარბაზის ერთა თვისთა, შემოსა სამოსელითა სპეტაკითა, და თვით შეიმოსა ყვითლითა, და დაიდგა თავსა ზედა გვირგვინი მრ ავალ სასჳდილსა ქვისა, და დაჯდა მაღალსა ტახ ტსა ზედა, და ბრძანა მოყვანა ესოპესი წინაშე თვისისა, და ჰრქვა მას: ვის უკვე მამსგავსებ მე მყოფთა ამათ ერთა ჩემთათანა: მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, გამსგავსებ შენ მზესა გაზაფხულისა სა: სა: და მყოფთა მათ შენთათანა, ვითარცა შვენი ერთა თავთა ჰურთათა: ხ͠ მეფე იგი განჰკვირდა და მიანიჭა მას ნიჭი, კვალად მეორესა მას დღესა შეიმოსა მეფე იგი სამოსელთა სპეტაკითა, და დარბაზ ის ერნი თვისნი შემოსა სამოსელითა მეწამულითა, და შევიდარა ესოპე პალატსა შეინა, კვალად ჰკითხა მას მე ფემან ვითარცა პირველ, მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, გამსგავსებ შენ მზესა, და მყოფთა ამათ შენთათა ნა შარავანდედსა მზისასა: ეგრევე ბძანა ნე გტნიოს, ვხედავ მე ვითარმედ, არარა არს წინა შე მეფობისა ჩემისა ლიკნიოზ: ხ͠ ესოპე განიცინა და თქვა, ნუ ბრძანებ ეჯერსა ამას მისთვის ჵი მე ფეო, ვინათგან სამეფოსა რა შენსა ჩანსა მეფობა შენი მსგავსად მზისა ბრწჳნალისა, ეგრეთვე ი გიცა ჩანს სამეფოსა შინა თვისსა: არამედ უკეთუ იყოთ ერთად მგონიეს მე ვითარმედ სოფელი ესე გა მოჩნდეს ბნელად, ესმარა ესე ნეკტნიმოს სიტ ყვა ესოპესი განუკვირდა: მეყვსეულად ჰრქვა ესოპეს, ვითარ მოიყვანეა გალატოზნი, რათა აღმიშენონ გოდოლნი მიუგო ესოპე, და ჰრქვა, მზანი არიან ყოველნივე ა͠დ გვიჩვენე, ჩვენ ადგილი იგი სადაცა გეგულების აღშენება, ამისა შემდგომად განვიდა მეფე გარე ქალაქით მინდორსა ერთსა, და უჩვენა მას ად გილი იგი და განუზომა: მაშინ ესოპე მოიყვანნა ო რბნი იგი ოთხნი, ოთხით კიდითგან რომელიმე უჩვენა მას მეფემან: ერთბამად, ოთხითავე მით ყრმებითა, და ეპყრათ ჴელითა საგალატოზონი იგი იარაღნი, და უბრძანა მათზე აღფრენა: და ვითარცა აღიყვანეს სიმაღლეზედ მიმართ ყრმა ნი იგი ორბთა მათ, ღაღადებდეს და იტყოდ ეს ვითარმედ მოგვეცით ჩვენ აგური, და მოგვეც ით ჩვენ ქვიშა და კირი, მოგვეცით ჩვენ ხენი, და სხვა ცა იგი რაოდენიცა რა აშვენის შენებასა ამას რათა აღვაშენოთ გოდოლი ესე: და ვითარცა ი ხილა ნეგტანიბოს ყმანი იგი, და ორბნი ჰა ერსა ზედა მოკიდებულნი, უღონო იქმნენ ფრიად და თქ და თქვა ვვითარმედ, სადათ უკვე ვიპოვო მე ეგე ვი თარნი კაცნი, რომელთა აქვნდესთ მათ ფრთენი ფრენად, რათამცა მისცენ მათ, რაოდენნიცა უჴმ დესთ აღსაშენებელად: მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა ვი თარმედ ჰყავს უკვე ლიკინიოდს, და არა შენ ხარა კა ცი იგი ბოროტად მძლეველი მეფისა დიდისა: მა შინ უბრძანა ნეკტანიბოს მეფემან ესოპეს: და ჰრქვა ამიერითგან ძლეულვარ მე შენგან: გარნა გკითხავ შენ კვალადცა, და მომიგე მე მისთვისცა რ͠ მყვანან მე აქა რაოდენნიმე ჭაკნი ცხენნი, და რაჭამს ისმენ ჴჳვილთა ბაბილოვნელთა ცხენთასა, მეყვსე ულად დამაკდებიან იგინი: აწ უკეთუ გაქვს სიბრძნე რამე ამას შინა გვიჩვენე ჩვენ თუ რაი ა რს: მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, ვითარმედ ხვალე გაუწყო შენ ჵი მეფეო, და მერე სახლად თვისად სადაცა უკვე იმყოფებოდა: და მეყვსეულად უბ რძანა მსახურთა თვისთა ესოპე: შეპყრობა კაცისა ერთისა, და მიიყვანა იგი შორის სავა ჭრო ჭროსა, და იწყო ცემად მისა, მას ჟამსა ესვიდენ მეფე პტელნი იგი, ოთხ ფერჴსა მას ღ͠თსა, და იხილეს რა იგი მათ, ესრეთ მწარედ ტანჯული, მირბიოდეს იგინი და გამოსტაცეს ჴელთაგან მათთა, და მოვიდენ მსწრაფლ და აუწყეს ესე ყოველი მეფისა რაოდენიცა რა ჰყო ესო პე, მაშინ მოუწოდა მეფემან ესოპეს, და ჰრქვა არ უწჳაი ჵი ესოპეს ვითარმედ ესრეთ ჩვენ ეგვიპტელნი ვესა ვთ კატასა ვითარცა ღ͠თის, და რასათვის უკვე შენ ეს რეთ, მიუგო მას ესოპე და ჰრქვა, რასაითვის უკვე სცოდა მან ღამესა ამას მეფესა ლიკინიოზს, ვითარ უკვე არა მეტანჯა მე, რ͠ ჰყვანდა მას ერთი მორკინალი, და მხნე მამალი, რომელიცა უცვენებდა მას ჟამთაცა ღა მისათა, და იგი შეუჭამა მას: ჰრქვა მას მეფემან მან, არა გრცხვენისა შენ ტყუილის მაგის სიტ ყვისა თქმად, ვითარ უკვე მივიდა ერთსა ამას ღა მესა შინა ეგვიპტითგან ბაბილოვნად: ხ͠ ესოპე გა ნიცინა და ჰრქვა, ჵი მეფეო, და ვითარ უკვე ბაბილოა ნთა ცხენთა ჴვივილითა დამაკდებიან აქაურნი ესე ჭაკნი ცხენნი: ესე ესე ყოველი რა ესმა მეფესა მეს ესოპეს მიერ, ჰნატრო და და გონებასა მისსა, და მოუწოდებდა ერთა მათ ლიაპო ლელთა, ბრძენთა, და მოოცდილთა კითხვათა შინა, რათამცა სიტყვა უგონ ესოპეს: და ვითარცა მოვიდენ იგინი, უჴმო მათ მეფემან ერთბამად ესოპეთურთ სამხრობად: და დასხდენ რა იგინი ჭამად, ერთმან მათგანმან ჰრქვა ესოპეს ვითარმედ, მომავლინა მე ღ͠თნ ჩემმან, რათა გკითხო შენ რომელიმე ძნელანი სიტყვა, და გამოგვითარგმანო ჩვენ : მიუგო მას ესოპე, და ჰრქვა მას ვითარმედ სტყუი შენ, რ͠ ღ͠თისა კა ცისაგან არა ნებავს რასამე სწავლად შენ, არათ უ თავსა შენსა ამხელ, არამედ ღ͠თისაცა შენსა: და კვალად ჰრქვა ესრედ ვითარმედ, არს ერთი რა იმე დიდი სახლი, და სახლსა მას შინა არს გოდოლი, და გოდოლასა მას შინა კოშკი ათორმეტი, და თითო იგი კო შკი არს დაბურვულ ოცდა ათისა ძელითა, და ამას ცხოვრობენ ორნი დედანი, ერთი შავი, და ერთი თეთ რი, და შედიან და გამოდიან: მიუგო მას ესოპე, და ჰრ ჰრქვა: ესე შენმიერ წინადაგებული ჩემდა იგავი ყრ მათა ჩვენთა იციან, და ძალიუძს გამოთარგმანე ბა: სახლი იგი არს, სოფელი ესე: და გოდოლი წელი წადი: ათირმეტი იგი კოშკნი, ათორმეტი თვენი წელიწადისანი: ოცდა ათი იგი ძელი, დღენი თვის ნი არიან : ხ͠ ორნი იგი დედანი, დღე და ღამე არიან რომელნიცა იცვლებიან შესვლითა და გასვლითა. ხოლო კვლად დღესა მეორესა მოუწოდა ნეგტანი ბოს ყოველთავე მათ ჶილს͠ჶსთა, და ჰრქვა მათ ესოპესათვის ვითარმედ, კაცისა ამისათვის თანამდებ ვართ, მეფისა ლიკინიოზისა ხარკისა მიცემად: მიუგო მას ერთმად მათგანმან, და ჰრქვა, ვკითხოთ მას იგავი ერთი, და გვაუწყოს ჩვენ, რომელიცა არა უწჳთ, და არცა გვსმენიეს, და სათნო ეყო სიტყვა ესე ნეგტანო ბოს, და მოუწოდა ესოპეს, და ჰრქვეს მას ჶილოსო ჶოსთა მათ: გამოგვითარგმნე ჩვენ იგავი იგი რომელ ცა არა ვიცით, და არცა გვსმენიეს: მიუგო მათ ესოპე და ჰრქვა, ხვალე გაუწყო თქვენ ეგე: და მეყვსეულად წარვ წარვიდა ესოპე სახლსა თვისად: და დაწერა წერილი ერ თი, რომელსა შინა იყო წერილი: ესრეთ აღმიარა მე ნეკტანიბოს ვითარმედ, თანამდებარს იგი ლიკინოზისა ვახშისა ათასისა ტალანტისა: ხოლო ხვალისა დღე მოვიდა მეფისა მიმართ, და მისცა მას წეილი იგი, და იტყოდენ მუმ მყოფი იგი მეგობარბი მეფისანი ვიდრემ დის განრისხდენ წერილსა მას ვითარმედ, ესე იყო ყოვე ლთა გვიხილავს და გვსმენისცა და ვიცით: ჰრქვა მ ათ ესოპე, დიდად გმადლობ მე თქვენ ვახშისა გარდაჴ დისათვის, ხ͠ წარიკითხა ნეკტანობოს წერილი იგი ვახშისა მიუგო მე ესრეთ: მე მეფისა ლიკინოზისა, ა რა რომელსამე ვახშისა თანამდებვარ თქვენ ყოველნი ვე ხართ მოწამე ამისა: და მეყვსეულად შეცვალეს სიტყვა თვისი და თქვენ , არცა გვიხილავს, და არცა გვსმენიეს ესე: ჰრქვა მათ ესოპე, უკთუ არს ესრეთ, ისმინეთ ვითარ რომელსა ეძიებდით მომიგეს , და მერ მე ბრძანა ნეგტანიბოს, და თქვა, ნეტარ არს ლიკინოზ რომელსა უვის ესე ვითარი ბრძენი სამეფოსა შინა თვისსა: მაშინ აშინ უკვე მისცა ესოპეს ხარკი, რომელიცა დაედვათ პი რობითა, და განუტევეს იგი მშვიდობით, ხოლო ესოპე წარვიდა ბაბილოვნად, და აუწყა ლიკიროზს რაოდენიცა ექ მნა მას ეგვიპტეს შინა მას: და ვითარ მესცეს მას ხა რკი, მეყვსეულად ბრძანა ლიკინოს, და შექმნეს კერპი ერთი ოქროსა მსგავსი ესოპესი, და დაადგინეს იგი შორის ბაბილოანსა: და შემდგომად არა მცირედი სა ჟამისა, ინება ესოპე წარსვლა ელადად, რომელა რს რომელი, კიდესა მას ათინისასა, და თაყვანისცა მეფესა და წარვიდა, და ეფუცა რათა მოვიდეს იგი, კვალად ბაბილოვნამდე, და მუნ გარდავლოს ყოველივე ცხო ვრება თვისი, და წარვიდა და განვლო შორის ელლინთა ქალაქთა, და უჩვენა მათ სიბრძნე თვისი, და მიიწია ვიდრე დელფანამდეცა: ხ͠ დელფიანელნი რაოდენსა უკვე ასწავებდა სოპე, და იგი ისმენდენ სიტკბოე ბასა სიტყვათა მისთა, არა რომელსამე პატივსა და განსვენებასა მისცემდენ მას მისთვის: ჰრქვა მას ესოპე, ვხედავ მე საქმეთა თქვენსა, მსგავსად ძელისა ძელისა მის რომელსა მაქვდეს ზღვარი, და იხილვებდეს რა იგი, შორის იყოს იგი საგონებელ დიდად რამე ნივთ ად, და რაჟამს მოიწიოს იგი მახლოველ კლდისა, იხილ ვების იფი ფრიად მცირედ: ეგრეთვე მეცა, ოდეს ვიყავ შორის ქალაქისაგან თქვენსა, მგონებდით მე უმჯობესად ყოველთა, და აწ მოვიდარა თქვენდა მომა რთ, ვიპოვე მე თქვენ შორის უსაძაგლეს თქვენ ყოველთა, და ესრეთ ვსცთი მე: ესერა ესმათ დე ლფოელთა მათ, შეშინდენ და იტყოდენ რათა არა წარვიდეს მათგან ესოპე სხვათა ქალაქთა შინა, და განთქვა სახელი მათი ბოროტად. და ზრახვა ყვეს რათა ზაკვით მოკლან იგი: ამის შემდგომად გამოიღეს მათ ოქრო ერთი, სახლისაგან აპოლონისა და დამარხეს იგი სამოსელთა შინა ესოპესსა, ხ͠ ესო პე არა უწყოდა მათ მიერ განმზადებული იგი მის ზედა განსაცდელი, და წარვიდა რომელსამე ადგილსა, ესე იგი არს ფოკიდა: მაშინ დელფიანელნი იგი მირ ბიონით უკან მისსა, და შეიპყრეს იგი ვითარცა რა რა წმინდისა მპარავი , და დასაჯეს იგი სიკვდილად და შეაგდეს იგი საპყრობილესა შიან: ხ͠ ესოპე ხე დვიდარა მათგან არა განთავისუფლებასა თვისსა ტიროდა იგი მწარედ უბედურობისათვის თვისისა მჯ დომარე საპყრობილესა შინა: მას ჟამსა მოვიდა ვინმე მისსა ერთი მეცნიერთაგანნი მისი, სახელით დიმა, და იხილა მან ესოპე, ხ͠ ტიროდა იგი, და ეტყოდა რომლისა მიზეზისათვის ტირ, და იმყოფები საპყრო ბილესა შინა: მაშინ ესოპეს ჰრქვა მას იგავი ესე ვითარმედ დედაკაცმან ვინმე დაფლა ქმარი თვისი და დღე ყოველი მივიდოდის იგი საფლავსა მისსა ზედა და ტიროდის მისთჳს: დღესა ერთსა კაცი ვინმე მწ ყსიდა მახლობელ საფლავსა მის უჴლეულთა ჴარ თა: ხ͠ მან იხილა დედაკაცი ეგი შეეწყალა, და დაუტევა უღლეული იგი, და მივიდა საფალავსა მას ზედა, და დაჯდა და იწყო მანცა მისთანა ტირილად, ხ͠ დედაკაცმან მან ჰკითხა მას ვითარმედ, რა არს მწუხარება ეგე შენი რომელ ეგე ვითარ სტირ და ჰგო დებ ვ დებ: მიუგო მას და ჰრქვა , რ͠ მესვლა მე ცოლი შვენიე რი, და მოკვდა, და დავმარხე იგი, და ამისთვის ვწუხ: ხ͠ რაჟამ ვიტირებ მე, აღმისუმბუქდების მე მწუხარე ბა ესე ჩემი: ჰრქვა მას დედაკაცმან მან ვითარმედ ეგრეთ მყოფის მეცა: და მიუგო კაცმან მან და ჰრ ქვა , უკეთუ ვართ ჩვენ ორივე ერთსა შინა ჭირ სა შთავრდომილნი, რასათვის უკვე არა შევირთა ვთ ჩვენ ერთმანეთსა, და შეგიყვარო შებ ვითარცა იგი, და შეეყვნენ ერთმანეთსა: და შეგიყვარე შენ ვითარცა იგი, და შენცა მე ვითარცა ქმარი თვისი: და ესრეთ შემტკიცდენ და შეეყვნენ ერთმანერთსა: და მაშინ მივიდა მპარავი, და წარიპარა ჴარებიცა იგი მისი: ხ͠ მიწის მოქმედი იგი მოიქცარა, ვერღარა ჰპოვა ჴარები იგი, და დაიწყო ტირილი და გოდება და სულთ ქმნა მწარედ, ხ͠ მოვიდა დედაკაცი იგი, და ჰპოვა კა ცი მტირალი, და ჰრქვა მას ვითარმედ კეთილად სტირია, მიუგო მან და ჰრქვა, აწ ვტირი მართლ ად, ვინათგან ბოროტისა ამის ზედა მოწევნული სა განთავებასა ვერ ვპოვებ: ამისა შემდგომად მივი ზ მივიდეს დელფანელნი იგინი ესოპეს მიმართ, და გამოიყვ ანეს იგი საპყრობილესაგან, და წარიყვანეს იგი უ ნებლიეთ, რათამცა გარდააგდონ იგი კლდესა ზე და, ხ͠ იგი ეტყოდა მათ კვალად, სხვათა სახისმეტ ყველებათა ვითარმედ: ოდესმე ცხოველი იგი ე რთ ჴმოვანი რომელარს თაგვიმ დაემეგობრა ბაყა ყსა, და ხადა მას სახლსა თვისსა სადილობად: ხ͠ მოიყვანა რა იგი სახლსა ერთსა გამდიდრებულ სა, სადა იგი იყო საზრსო მრავალი, და ეტყოდა მას თაგვი იგი, ჭამე და სვი საყვარელო ჩემო ბაყა ყო: მიუგო მას ბაყაყმან და ჰრქვა, გმადლობ შენ მეგობარო ჩემო თაგვო: არამედ შენცა სა ხლისა ჩემსა, რათა განგვისვენო შენი და არამო გაშთო შენ ცურვისა მიერ ჩემისა, რ͠ გამვბამ ფერჴსა შენსა ძაფითა,, ფერჴ ზედა ჩემსა, ეგრეთ ვიწყებ ცურვად და განსვენებად შენ და: და ვითარცა ეგრეთ ჰყვეს მათ, ეგრეთ მეყვსეულად შთახტნა ბაყაყი იგი ტბასა შინა შინა , და შთაიტანა სიღრმესა, ხ͠ თაგვი იგი მოიშთო ბოდარა, ეტყოდა ბაყაყსა მას მომაკვდავი ესრეთ ვი თარმედ, მე უკვე შენ მიერ ვკვდები, აწ უწჳ რამ ეთუ ერთბამად ორნივე სწორედ მივიღებთ სი კვდილისა უძლურებისაგან ჩვენისა: ხ͠ ცურ ვასა მას შინა ბაყაყისა მოიშთო თაგვი იგი, მეყვსეულად მოუჴდა მას ზედგარდო ორბი ერ თი, და აღიტაცა თაგვი იგი ბაყაყთა მით რო მელიცა ება ფერჴსა ზედა მის თაგვისასა, და ერთბამად შეჭმნა ორნივე იგი: ეგრეთვე უ კეთუ მე დიდითა ტანჯვითა კვდები თქვე მი ერ, განა მქონდან ჩემ წილ მომგებელნიცა თქვენ და, რ͠ ბაბილოვანი და ყოველი ელდა, თქვენზედა მოიძიებენ სიკვდილისა ჩემსა: ხოლო ესე ყო ველი რა ესმა დელფინელთა მათ ესოპეს მიერ: მაშინცა არა ინებეს შეწყალება მისი: და კვა ლად მირიოდა მათ მიერ თავისა სახლისა აპო ლონისსა: არამედ შევიდენ იგი მაშინაცა, და და გამოიყვანეს იგი რისხვითა და გულისწყრომითა, და წა რიყვანეს იგი კლდით კერძო რათა გარდააგდონ:

ხოლო სლვასა ოდენ მათსა, კვალად იტყოდა ესოპე მათდა მიმართ ფ͠დ, ჵი დელფინელნო ისმინეთ უკ ვე ჩემი, რ͠ სდევნიდა სდესმე ყურგელსა ერთსა ორბი: ხ͠ ყურდგელი იგი შევიდა ჴერელსა კიბორ ჩხალისასა, და ევედრებოდა მას მას რათა დაიც ვას იგი: ხ͠ კიბორჩალი იგი გამოვიდა გარე, და ევე დრებოდა ორბსა მას რათა არა მოკლას ყურდ გელი იგი, და აფუცებდა მას ღ͠თისა დიოს, რათა მცა არა უგულებელსჰყოფს სიმცირე მისი: ხ͠ ორ ბმან მან არა ისმინა მისი, არამედ შეიპყრა ყურდღელი იგი და შეჭამა: მაშინ შეძვრა კიბორ ჩხალი იგი მჴარსა ქვეშე ორბისასა, საცნობელად ბუდისა მისისა, და მერმე აღფრინდა ორბი იგი, და წარვიდა ბუდესა ზედა კიბორჩხალითურთ და დაჯ და მუნ : ხ͠ კიბორჩხალი იგი გამოძვრა რა მიერ, მე ყვსეულად აღფრინდავე ორბი იგი, და წარვიდა, და ვერ ვერ აგრძნა კიბორჩხალისა მუნ ყოფა, მაშინ კიბო რჩხალმან აღმოიღო კვერცხებიიგი ორბი სა მის და გარდმოუტევა ქვე და შემუსვრა ყოველი ვე: ხ͠ მოვიდარა ორბი იგი , და იხილა კვერცხ ნი თვისნი შემოსრფილნი, დაუმძიმდა მას, და შე წუხდა ფრიად, და თქვა ვინ იკადრა ბოროტისა ამ ის ყოფად ჩემდა: და მერე აღვიდა უმალსა ად გილსა და ქმანა მუნ ბუდე თვისი: ხ͠ კიბორჩხალი ავიდა მუნცა: და ჰყოფ ეგრეთვე ვითარმცა არა პირ ველ: და კვალად მივიდოდა ორბი იგი ბუდესა თვი სა ზედა, და პოვა ეგრეთვე კვერცხი თვისი შემუ სვრილი, განუკვირდა, და ვერა გულისჴმა ჰყოფდა, და გიზრახვიდა თუ ვინარს ესე რომელიცა შემა მთხვიეს მე ბოროტსა ამას: ხ͠ უკანასკნელ აღ ვიდა ორბი იგი უმაღლესსავე დაისის მიმართ. და აღიტანა მუნ კვერცხნიცა თვისნი, და დასვა მუჴლთა ზედა დიოზისთა, რომელ იტყვის ვითარ მედ რა არს ორბი ესე რომელ დასვა ღ͠თისა დიოზს და ე და ევედრებოდა მას რათა დაუცვას კვერცხნიცა იგი:

მაშინ აღვიდა ტანაჯორი რამე ზე აღფრენითა სი მაღლეზედ მიმართ, და ქმნა განავალი რომელარს ცუ რცლი, და შთამოუტევა იგი წიაღთა შინა დიო ზისთა: ხ͠ იგი აღდგა რეცა განბერტყად განავალ სა მის, და მეყვსეულად შთამოაგდო კვერცხნიცა ი გი ერთბამად განავაალითა მით და შემუსრა: ხ͠ სცნა ესე ზებეს, რ͠ ტანაჯორი არს იგი რომელმან ცა უქმნა ორბი მას ესრეთ მტერობისათვის და ბრძოლისა მისისა, რომელიცა აქვს მისა მიმა რთ, და რაჟამს მივიდა ორბი იგი ხილვად კვერც ხისა მის, ჰრქვა მას ზებეს ვითარმედ, რა არა ტანაჯორი ესე რომელიცა შეგაჭირვებს შენ ბრძო ლითა, არა მხოლოდ ბრძოლითა შენითა, არამედ დიოზისა შეურაცხოფისათა, და მართლად მძ ლეველ გექმნა შენ: ხ͠ ზებეს რა ენება გარდაც ვალება ორბისა მის ნათესაობისა , და ზრახვა ჰყო ტანაჯორისა მისთანა, რათა მშვიდობა იყოს ორ ბის ბისა და მის შორის: ხ͠ ტანაჯორმან არა ინება, არ ცაღატუ სმენა სიტყვისა მისისა: მაშინ ზებეს გა რდაცვალა შობა ორბთა, სხვასა ჟმსა შინა, ო დეს არა იყოფების ტანაჯორი: და თქვენცა ჵი კაცნო დელფიანელნო, ნუ უგუებელს ჰყოფთ ღმერ თსა ამას აპოლონსა რომელსაცა შემოვევედრე, უკეთ უმცა გრწამსთ იგი მცირედ წმინდად, და უღ͠თო ნი არა მოიხილავთ ჩემზედა: ხ͠ დელფანელნი იგი სიტყვასა ამას ზედა მცირედ რამე შეიჭირვებდ ენ, გარნა უფროსად სიკვდილადვე მიიზიდვიდენ მას:

ვითარცა იხილა ესოპე რომელ სიტყვანი მისნი ა რარად გულისჴმაჰყვეს უკეთურთა მათ, ეგრეთ ვე კვალად ეტყოდა მათ და ჰრქვა: ისმინეთ ჩემი კაცნო მიუდრეკელნო და სისხლის მსმელნო: იყო ვინმე ერთი მიწის მოქმედი კაცი, და დაბერა ესრ ეთ რომელსა არაოდეს ეხილვა ქალაქი, და ევედრა სახლეულთა თვისთა რათა წარიყვანონ იგი, და უჩვე ნონ მას ქალაქი: ხ͠ მათ შეაბეს ჯორნი ეტ ლსა ლსა ზედა რასამე, და შთასვეს კაცი იგი, და განუ ტევეს იგი წარსვლად ქალაქად თვინიერ მოგ ზაურისა: ხ͠ სვლასა მისსა იქმნა ნისლი დიდი, და დაბნელდა, ვინათგან იყო ჟამი ზამთრისა, და ესრეთ სიბნელისა მისგან დაკარგეს გზა ჯორთა მათ, და მიიყვანეს მოხუცებული იჰი ერთსა რასამე კლდე სა ზედა გადასავარდნელად; ხ͠ მოხუცებულ იგი, ი ყარა თავსა ზედა მის კლდისასა ღაღადებდა ესრ ეთ : ჵი ღ͠თო რა ბოროტი ვქმენ წინაშე შენსა ვი ნათგან ესრეთ წარვიწყმდები მე თვინიერ ცოდვისა, არა პირუტყვთა ძლიერითა და ბუნებითა კეთილთაგ ან, არამედ მცირედთა ამათ და უნდოდა ჯორთა გან: ეგრეთვე განვმწარდები მეცა და ვი ნათგან არა წარვწყმდები კაცთაგან გონიერთა, და პატიოსანთაგან, არამედ ბოროტთა და ეშმაკე ულთაგან: დავითარცარა მიიყვანეს იგი გადა სავარდნელად კლდესა მას ზედა, კვალად თქვა სიტ ყვა ესე ვითარმედ: კაცმან შეიყვარა ასუ ლი ლი თვისი წარავლინა ცოლი თვისი აგარაკსა, და თვით მა რტო დაშთა სახლსა შინა ასულითურთ, და აჭირვებდა იგი ასულსა თვისა, რათა სიძვა ჰყოს მასთანა: ხ͠ იგი ეტყოდა მამასა თვისსა ვითარმედ, რად გიჴმს შენ უსჯულოებისა ამის დიდისა ყოფა ჩემთანა, უმჯო ბეს არს ჩემდა მრავალთა კაცთათანა: უმჯობეს სიძვა, ვიდრე შენ მშობლისა ჩემისთანა: და აწ თქვენ უსჯ ულონო დედოფალნო, უმჯობეს იყო ჩემდა რათა შთა ვარდნილვიყავ ჴელთა შინა ხარივდელთა, და სიკილიელ თასა, გინა სირთასა და აფრიკელთასა, და არა ჴელ თა თქვენთა, ვინათგან წარვიწყმდები მე უბრა ლოდ თქვენ მიერ: სიკილია უკვე არს ადგიილ ერ თი ზღვისკიდესა სიკილიისასა, რომელსა აქვს სიღრმესა შინა ქვანი, დიდ დიდნი და მრავალ ნი, ადგილი იგი ღრმა არს, და ჴვრელიანი, რომელთა შინა იმყოფებიან მჴეცნი ზღვასა ზღვანი: ხ͠ ხარივდა არს, ეგე ვითარივე ადგილი ზღვისა, და ესეცა კლდესა სიკილიისასა, მახლობელ სიკი სიკილიასა, რომელსა უწოდოთ დღეს ჩვენ ხარივდად ლაღინარდ: ხ͠ სირთა არს კლდესა ბარბაროზ თასა, და არს ადგილი იგი უნავთსაყუდელო, რო მელი დანთქავს მცურავთა: აწ უკვე დაღაცა თუ წარვიწყმინდები მე თქვენ მიერ, არამედ ამ იერითგან, ჩემმიერცა კრულ და წყეულ იქმენით თქვენ, და მამულიცა თქვენი, და მაქვს სასოება ღ͠თისა მიერ, რათა ისმინოს ჩემი, ვინათგან უ სამართლოდ მოვკვდები მე, და მრწამს რომელ თვით ღმერთთაგანცა გექმნებისთ მპოვნება.

აღვიდოდა ოდესმე მელი ერთი, ღობესა ზედა, და დაუსხლტეს მას ფერჴნი მისნი, ჩამოსავარდ ნელად, ხ͠ დამოეკიდა იგი ჩირგვსა რასამე ზედა, ვარდისასა, რომელმაცა ეკლითა მით თვისითა ეს რეთ დაჩხვლეტილი იგი რომელ სისხლი სდიოდეს, და ელმოდა მას მარედ, მაშინ სთქვა მელმან მან ჩირგვსა მას, ვაი ჩემდა , რ͠ მე შეწევნისათვის შემო გევედრე, და შენ უძვირესი ბოროტი შემამთხვიე მე: მიუგო მას ჩირგვმან მან და ჰრქვა, შენ თვითუ კვე სცოდე, ვინათგან შემიპყრა მე ჴელითა, რომელ სა მე ეგე ვითარი ჩვეულება მაქვს შეწყნარებად ყოველთა: თარგმანი

იგავი ესე გამოაცხადდებს ვ͠დ უგუნურ არიან იგინი რომელთაცა ნებავსთ მათგან შეწევნა, რომელნიცა ბუ ბუნებით დაუნდობელნი არიან, და შეჭირვებასა სხვათასა ჩვეულარიან, და იმათ მიენდობიან უგუ ნურებით.

იქმნა უკვე ოდესმე ცილობა შორის ღორისა, და ძაღ ლისა მრავლისათვის შვილიებისა მათისა. ხ͠ ძაღ ლმან თქვა ვ͠დ არარა არს უნაყოფესი ჩემსა ქვეყანასა ზედა: მიუგო მას ღორმან და ჰრქვა, რაოდენცა იდიდო შენ თავი შენი შვილთა სხმასა სი მრავლითა, ეგრევე მოიხსენე შენ იგი, ხ͠ გშობ შენ ლეკვითა მათ შენთა ბრმათა:

თარგმანი იგავი ესე გამოაცხადებს, ვ͠დ არა ხ͠ სისწრაფითა იყო საქმე რაჲსამე, არამედ ყო ველთავე სიხარულითა:

თარგმანი. იგავი ესე გამოაცხადებს, ვითარმ ედ, ჯერარს კაცისა რათა ცხოვრობდეს ჯერისაებრ და არა გარდამეტებულისა სიმდიდრისა ნდომითა იქ ცეოდეს:

ჰპოვა უკვე ოდესმე ქათამმან ერთმან კვერცხი გვე ლისანი, დ დაჯდა იგი გულისმოდგინედ მას ზედა, და გამოს ტეხა იგინი, და დაუწყო მათ ზრდა, ხ͠ იხილა ესე მერ ცხალმან და ჰრქვა მას: ჵი უგუნურო ქათამო, რაი სათავის უკვე ზრდი შენ მაგათ, არა უწჳა ვითარმედ რაჟამს აღიზრდებიან ეგენი პირველად შენზედ წარმოსთხევენ გესლსა თვისსა:

თარგმანი, იგავი ესე გამოაცხადებს ვითარ მედ, არა აღმოიფხვრების უკეთურთაგან ბოროტი რაოდენცა უკვე ფრიად სძღვნიდე მათ:

ხუროსა ვისმე ერთსა წარუწყმდა ცული თვისი მდი ნარესა შინა, და არა უწყოდა უკეთუ რა ჰყოს და დაჯდა და ტიროდა კლდესა ზედა მის წყლისასა: ხ͠ მერკური იგი, გინდა ერმი მივიდა და შეიწყალა იგი, ვინათგან უწყოდა მისი, და შთავიდა სიღმესა მის წყლისასა, და აღმოიღო ცოლი ოქროსი, და ჰკითხა მას, ესე არსა ცული იგი რომელი წარსწყმიდე შენ: ხ͠ მან მიუგო ვითარმედ, არა არს ესე: ხ͠ შთავიდავე სიღრმესა მის წყლისასა, და აღმოი ღო ვეცხლისა, და იგიცა უარჰყო მან: და კვალად მესამეს შთავიდა სიღმედ, და აღმითო ჭეშმარი ტი იგი, რომელიცა წარეწყმიდა მას: და მერმე ჰრქვა მას, ჱე ეგრეთ არს ჭეშმარიტად რომელი ცა წარვწყმიდე მე: ხ͠ კაცი იგი აქ დრიად მერ კურიმ, და სამივე იგი ცული უძღვნა მას, და მი ვიდა იგი მოძმეთა თვისთათანა, და აუწყა ყოველი ვე იგი ყოფილი: ხ͠ განიზრახა ერთმან ვინმე მათ განმა განმა ეგრეთ ყოფა გულისა შინა თვისსა, და წა რვიდა მდინარესა მას ზედა, და შთააგდო ცული თვისი სიღმესა მას განზრახვით: და მითვე სა ხითა ჯდა, და ტიროდა, და ეჩვენა მასცა მერკური იგი, და ჰკითხა მას: და მან აუწყა ტირილისა თვი სისა მიზეზი: ხ͠ იგი შთავიდა სიღმესა, და აღმო იღო ცული ორქოსი, და ჰკითხა მას ვითარმედ, ესე არსა ცული შენი, ხ͠ მან ფრიად განიხარა, და ჰრ ქვა მას, ესე არს ჭეშმარიტად: მაშინ მოიძაგა იგი ღმერთმან მან ,ესე ვითარისა მის ურცხვინები სათვის მისისა, და არათუ მხოლოდ ოქრო იგი დაუფა რა მას, არამედ ცულიცა იგი მისი არა მისცა მას:

თარგმანი: იგავი ესე გამოაცხადებს ვდ. რაოდენ საცა ღ͠თი მისცემს მართლთა შეწევნასა. ე გოდებთასავე ცოდვილთა წინა აღუდგების:

დასასრული ესოპეს იგავები