Entry to read in the Library is permitted only on presentation of a valid reader's card (for admissions procedures contact Bodleian Admissions). Contact specialcollections.enquiries@bodleian.ox.ac.uk for further information on the availability of this manuscript
Ⴋაშინ თქუ̂ა მე წერილთა მრავალთა წარჳღე წიგნები
სპარსეთით საბერძნეთად, დაკ͠დ წიგნები საბერძნეთით სპარ
სეთად, და აღჳღი ქუ̂ჱლის საქმე ფ͠დ ალექსანდრიით, რ͠ იყო ბერი ერთი
შუ̂ჱნიერი, და კურთხეული და ყ͠ითურთ შემკობილი საქმითა ყო|უ
ლითა და იგი
Ⴃა
მაშინ იწტო დამრქუ̂ა მე :
Ⴋნებავს მე რა’ მიგითხრა რაჲმე ხ͠ მე ვარქუ̂ ჰე თქუ̂მა-
......რც. გნებავს და ჩ͠ნ ჳდოდით გზასა მაშინ აღიღო პირი და ა-
მბავ მიყო და მითხრობდა კაცთა წ͠თასა, რ͠ნი იყუ̂ნეს ქუ̂ჱყანასა
ჩუ̂ჱნსა აწ მე ჳყავ მათთ’ა და მესმა მათგან ცხოვრება მამათა რ͠ნი
იყუ̂ნეს ქუ̂ჱტანასა მათსა დამე ვარქუ̂ მას ჰე მამათა:
Ⴋაშინ სულთ-ითქუ̂ნა დატიროდა ცრემლითა დამრ-
ქუ̂ა მე.
Ⴥ შვილო ჩემო გითხრა შ͠ნ საფასე ერთი იყო ჩემთა’ სუ-
ლიერი, და უთმინოებითა შემითა წარვსწყმიდნე, ვ͠ა მესმა სიტყუ̂ა
ესე ტრფილ-ჳქმენ რა’ ვჰსცან მიზეზი, რ͠ ა’რა საფასისა თქუ̂ა რა’
წავსწყმიდე მაშინ იწყო დათქუ̂ა ტირილითა მრავლითა ათორმეტსა
დაშინანი, და ჳკრძალენით დაჳწყეთ რა’ შევკაზმოთ ეკკლესია და-
საკურთხეველი ჟამისწირვად დღისა მის თჳს წ͠ისა აღდგომისა[
თუ̂ისა ჩ͠ნისა Ⴈ͠ჳ Ⴕ͠სა’, რ͠ აღ|უსება იყო, დავჳდებით კანდლებსა
დაეზოებსა რა’ განვაშვენოთ წა’ეკკლესია დღისა მისთჳს დადებულ-
ისა მაშინ ვარქუ̂ ძმასა მას შჳლო მოვედ, და შევკაზმოთ ჭურჭელნი’
ეკკლესიისა და განჳსუენოთ მცირედ, დაგუეცა
ა’რაჳს ეყნოსა კაცთაგან მისებრიჳ ყ͠დუ ს͠ ჩ͠ნ გუშინ’და დაგუ̂ჱგონა ნ
უ̂ჱ სახლსა საკმეველისასა შეედვა ცეცხლი, ვ͠ა ჩ͠ნ გულსა უტყოდით
მაშინვ͠ა გუ̂ჱსმა შინათ.. გამო რ͠ი გუტყოდა ძმანო,
სართ მეცა ვარ თქუ̂ენებრიჳ:
Ⴃა ესე სული სულნელებისა არს მაშინ მივედ დაგანხაღეკა-
რო საჭურჭლისა ეკკლესიისა რ͠ა ჳხილო რაჲ მიზემი აეს,
დაჳხილე ნათელი დიდი უფროს მზისა მუ̂ალისა და კაცი ბერი თაყუ̂ანის-
ცემით ილოცჳდა დაგანეპყრნეს ხელნი ზეცაც დაშ͠დ მცირედ იქმნდა ხილ
ვა მისი, მსგავსად ალისა ცეცხლისა, და სახე მისი ვ͠ა ანგელოზი
დაიყო ხილვა მისი საზარელ ნ მე დამეცა შიში ვ͠ა მიხილა მე რ͠ შემე-
შინა დააცადა ლოცუ̂ა დამრქუ̂ა მეცა კაცი ვარ ნუ გეშინინ სიწმიდისა
უმიებ შენგან, და შიშითა ფ͠დითა მიუც ჴორცი დასისხლი წმიდა რ͠ ეზიარნ
დამუნთქუ̂ჱსუ მ͠დ ზიარების აღჳ
მას, ხ͠ მან მისწრო დაგანჳდა გარდ ეზოდ დამიუწია აწ ვარქუ̂ შენ
და მიიხუ̂ჱნ ორნი ესე სეფისკუ̂ჱრი ევლოგიად შენთანა:
Ⴞ͠ მან მექუ̂ამე საკმარი ჩემი მიმიღებიეს არამედ
რათა აღჳღო შ͠ნგან ევლოგია მომეცმე სიმინდი მხჳმელად საწყ-
აული ორიქსესტისა დანახე მეოთხედი ღჳნო ზედაშედ ო͠რ მწ მიჴ-
მეს იგი, და ვარქუ̂ მას, ჰე უფალო მიგცე შენ, მაშინ წარვედ წის-
ქჳლსათანა, და მოვართუ̂ მას სახარი თჳსი, დამან ვითარცა მიიღო
მრქუ̂ა მე შემინდევ ძმაო, და მომართ.უ̂ კარსა თანა ქალაქისათა, და მე ვარქუ̂
ჰე, უკეთუ სათნო გიჩნს მე მოგყვე ადგილადცა შენადმდე, დაგანვედ
მისთანა დავარქუ̂ მას, მაუწყე მე უ͠ო, რასათჳს გიხმს ეგე, და მრქუ̂ა
მე ჩემო შვილო, რ͠ ჩემთანა არს ერი მძოვართა უდაბნოს და მე’ ვმსახუ-
რებ მათ და ვწეურჳ შესაწირავსა წლითი წლად, ერთგზის დღისა ამ-
ისათჳს წ͠ისა რ͠ლ არს აღდგომა Ⴓ͠ სა ჩ͠ნისა Ⴈ͠ჳ Ⴕ͠სი, დავარქუ̂ მას
რაოდენი არს რიცხჳ მათი ხ͠ მან მრქუ̂ამე არ’ნ იგინი ოთხას, ხ͠ მე-
ვკითხე რაზომ შორს არ͠ნ აქეთ, და მრქუ̂ა მე :
Ⴍთხას ოდენ ფარასას, ხ͠ მე ვარქუ̂ მას ჵიი, მამაო დღეს კჳრია-
კე არს აღდგომა Ⴓ͠ისა ოდეს მიიწიო მათთანა ამას სიშ-
რესა:
Ⴃა მრქუ̂ა მე ჵი', შჳლო არღარა აღმოგიკითხავსაა’ რ͠ლი,
რქუ̂ა გაბრიილ
შჳ შენ სულისა მიერ წმისისა, რ͠ ა’რ საჲთა შეუძლებელ არს.
წ
ნ͠ნ მომეც შჳლო, რ͠ლი ეგე გაქუ̂ს დაშენ უ
ეკკლესიად მაშნ დაუტევე მშვდობაჲ დამოჳქეც ეკკლესიად, აწ გა
Ⴋაშინ ჳწყე მოცუ̂ად, და ვეძიებდი ღ͠ისაგან, რათა ცხო-
ველ-ჳყო წელსა სხუ̂ასა, რათა ჳხილო ბერი ესე და ვეკურთხო
მისგან, და ვ͠ა გასრულდა წელიწადი წარმოდგა წ͠ე ჩ͠ა დიდსა შაბათ-
სა ბერი იგი ვ͠ხლი, ხ͠ მე განჳხარე, ვ͠ა ჳხილე მე იგი და მივეც
დ͠ბა ღ͠ა, აწ მოჳკითხეთ ურთიერთს:
Ⴋრქუ̂ა მე მომეც მე აწცა ვ͠ა მომეც.არ,ა, მე ვარქუ̂ ჰე, მე მხოლო მხი-
არილებით წარვედ დამოვართუ̂ მას მასწრაფლ საჴმარი იგი, ვ͠ა ჩუ̂ჱულ
ჳყავ, და აღჳღე დაწარვყევ მას ვ͠ე კარადმდე ქალაქისა :
Ⴋაშინ ვევედრე, და ვარქუ̂ მას ჵიი, მამო ჰყავ ჩემთანა
ული დაწარმიყუ̂ანე მე შენთანა, წმიდათა მათ მამათა თანა, რა͠თა ჳ-
კურთხო მათგან :
Ⴋომიგო მე ბერმან და მრქუ̂ა მხიარულად, ჵიი შვილო სჯო-
ბს უკეთუ სადჯდე შუ̂ჱნიერად, დაუკეთუ კულა რამე ვერ ეგების
დაუნდესთუ ღ͠ა წარგიყუ̂ანო შენ წელსა სხუ̂ასა, რ͠ლი მოვალს :
Ⴞ͠ რ͠ლი მე გაზრახო შ͠ნ ჰყო, და ვ͠ა გარდახდა წელიწად
ერთი რომელი მრქუ̂ა მე :
Ⴋოჳიდა ბერი იგი, და ვარქუ̂,ას უფალო რასა უკუ̂ჱ მა-
ზრახებს სიწმიდე შენი რ͠ლი იგი მიქადე ღირსი :
Ⴞ͠ მან მრქუ̂ამე ვე’რ ეგების აწ რათამცა იქმნა ესე, და ვ͠ა ჰრქუ̂ა
დავ͠ა თქუ̂ა ისმინე ჩემო შჳლო ჩემო ა͠რ წარგიყუ̂ანებ შენ აწ ჩემთანა
დაა’რა მოჳდე დღესა შაბათსა, გარნა დღესა ხუთშაბათსა დიდსა
Ⴅ͠ა მაუწყამე დაგანმეშრა წარჳდა უდაბნოსა, ხ͠ მი
კლესიად დამხუარულ-ჳყავ რათა განსრულდეს წელიწადი ესე მეს-
წრაფლ, რათა მოჳდე წმიდა იგი შენი, და წარმიყუ̂ანოს მისთანა ვ͠ა
იგი აღმითქუ̂ა :
ႣႠ ვ͠ა განსრულდა წელიწადი იგი ნებითა Ⴓ͠ისა ჩ͠ნისა Ⴈ͠ჳს,
Ⴕ͠სითა, დამოჴდა დიდი ხუთშაბათი, შეჳკაზმე საკმარი ყ͠ლ რ͠ლსა
იგი ჩუ̂ჱულ-ჳყავ, და წული ჩემი განმზადებულ-იყო, რათა მოჳდეს
ბერი იგი წმიდა, ვ͠ა აღმითქუ̂ა და დღესა ხუთშაბათსა დიდსა აჰამოჳ
და ბერი იგი წმიდა, დაგანჳხარემე მისთჳს სიხარულითა დიდითა, დამოჳ
კითხე იგი მწლედ შეჳტკბენით მშჳდობით, და ვარქუ̂ მას, ჵიი ამაო რა-
სა ვეკურთხო მე მათგან ხ͠ მან მრქუ̂ა აღდეგ: Ⴋაშინ მიჳრტყენ
წელნი ჩემნი, და განვძლიერდი სარწმუნოებითა დააღჳღე სახმარი ჩემი
დაწარვიყვ მამასა მას, დაჳხილე გზასა ვ͠ა ნავსა აჰყვანდა რითა ჳდი-
დოთ:
ႣႠ ვ͠ა ვლეთ ჩ͠ნ ზომით მილ
ვ͠დ გაუწყებ შ͠ნ მიწევნულ-ვართ ადგილსა ჩ͠ნსა, და ვარქუ დ͠ბა ღ͠ა სი-
შორე რ͠ლ აჴსენე მსწრაფლ განევლთა’ მყის, დათქუ̂ა ბერმან ა’რა გარქუ̂ა პდ͠
ვ͠დ ა’რა რა შეუძლებელ-არს ღ͠ისაგან რათამცა ა’რა ყოს ნებათჳსი მსწრაფლ : Ⴃავა-
რქუ̂ მას ვყო მამაო. ხ͠ მან მექუ̂ამე დაჯედ გუ̂ჱრდით კლდესა ამას რ͠სა წ’ყ-
არო გამოსდის, და დადუმენ და დაიმალე რ͠ ა’რაჳნ გნახს ყ͠დვე და ჰა იწტეს მო-
სლვად ყ͠თა მამათა თჳთოეულმან და შეჳდეს ტაძარსა ლოცვად :
Ⴋაშინ მოჳდა ბერი იგი წმიდა დამრქუ̂ა ნუ შეხუ̂ალ შ͠ნ ყ͠დ უკანა
მათსა რათა ა’რა ცნან შენთვის, და ივლტოდიან და რ͠ლი გესმეს
დაიცილო, და იმარხე გულსა შ͠ნსა, დავყავ ვ͠ა მამცნო მე ბერ-
მან, და ვ͠ა წარხდა ჟამი მეცხრე იწყეს მამათა მოსლვად თითოდ
ვ͠ა მრქუ̂ა მე დაჳხილე ყ͠ისა თჳთოეულისა მათგანსა სახე იგი ვ͠ა
რ͠ი მეხილვა ბერსა მას ზ͠ა პ͠ლსა რ͠ლი მოჳდა ჩემდა, და იგინი იყ-
უ̂ნეს კაცნი ჭ͠ტნი რ͠ნი მომკუ̂დარ იყუ̂ნეს სოფლისაგან ა͠დ სულ
ნი მათნი ცხოველ ცათა შ͠ა:
ႠႰ͠Ⴀ იხილვებდა ჴორცი მათ თანა ყ͠დვე, ა͠დ ძარღჳ, და ტყაჳ ძუ̂ა
ლთა მათთა ზ͠ა, შევჴმარ-იყუ̂ნეს, და ხილვა მათი ვ͠ა აჩრდილი და სა-
მოსელი მათი ვ͠ა ძონძი ძველი :
Ⴃა ვ͠ა შეჳდა ერთი მათგანი მოიკითხეს მამა და დასხდეს დუმილით
და ვ͠აშეკრბეს ყ͠ნივე მაშინ ჳხილე ბერი ერთი დიდი, დაძველებული დღითა
ე͠ლთა წელთა სიმრავლისაგან დადრევილ-იყო ზურგი მისი, და მუჴლთა მისი
ჩაჩრილი იყო, და იყო ხილვა მისი, დას͠ლი სურნელი მიეფინებოდა უ͠თა ვ͠ა სა-
კმეველისა ფ͠დ სურნელისა:
Ⴃა ჳხილე მე უდაბნოსა მას აღმოსავალით ბრწყინუ̂ალება ფ͠დი
რ͠ლი განანათლებდა გულსა მათსა, და ზოგნი მათგანნი მსგავს იყ-
უნეს ანგელოზთა, დაჳხილე ბერი იგი დიდი მიყრდნობილი ორთა
არგანთა და ორთა ძმათა დაემჭირა ერთსა მარჯუჱნით, და ერთსა მა-
რცხენით :
Ⴃა ვ͠ა იხილეს მამათა შესავალი აღდგეს ყ͠ნი ერთბამად, და თაყუ̂ა-
ნისცეს მას და იკითხეს დაიწყეს წ͠ე მისა ჟამობად :
Ⴞ͠ იგი
Ⴞ͠ იგი ჳდოდა მცირედ მცირედ უძლურებისაგან გუ̂ამისა ვ͠დისა
შეიყუ̂ანეს წ͠ა ეკკლესიასა, და იყო ეკკლესია იგი შეკრუ-
ლი კამარედად :
Ⴋაშინ იწყეს ჟამის წირჳსა გალობასა, ხ͠ მე შვედ უკა-
ნასკნელ მათსა შეშინებული, და დავდეგ უკანასკნელი ყ͠თასა, რათა
ა’რაჳნ მნახოს მათგანმან, და ვ͠ა ეზიარნოს მოიკითხნეს ერთმანერ-
თი მაშინღა მიხილეს მე, დაჰრქუ̂ა მამასახლისმან მოუწოდეთ,
ძმასა მას მსახურსა, და ვ͠ა მოჳდა ჰრქუ̂ა მას, რასა მოაშურე,
ძმაზე ესე დამოიყუ̂ანე აქა მიუგო მან დაჰრქუ̂ა შემინდევ მე მამაო
ღ͠ნ ჩ͠ნ გამოგირჩივნა, და შეგ
ყის რ͠ მრავალგზის დავაყენე ეგე, რ͠ა ა’რა მოვიდეს ჩემთანა
და ა’რა შეიწყნარა ჩ͠ი :
Ⴋაშინ ჰრქუ̂ა მას მოუწოდე აქა ჩემდა, და ვ͠ა მივედ
მას თანა, რ͠ლსა იგიწარყოლილ ჳყავ, და მიხილამე რ͠ ვიძ-
რ
მა, რ͠ ჳხილე ბრწყინუ̂ალება ზარი, და დიდება გამოუთქმელი,
და ჴმა საიდუმლორ͠ლი ა’რაჳს სადა სმენილ იყო, და ვ͠ა
მიწოდა წ͠ნ მას თავმან მის კრებულისამან და მდუ̂ა ჴელი
თავსა, და მაკურთხა ნე. და ეგრეთ ყ͠თა მკითხეს ერთობით და მ-
რქუ̂ჱს წაევედ მშჳდობით, ღ͠ნ წარგიმართეს სლვანი შენნი.
ხ͠ მეთაყუ̂ანის-ვეც მათ, გამოვედ, და დავდეგ პ-ლსავე მას ადგილ-
სა წყაროსა მასთანა, და ვ͠ა მიიღეს მამათა წ͠ა საიდუმლო განჳდეს
ყ͠ნი ერთბაშად, და დარჩა ბერი იგი მეცნიერი ჩ͠ი მარტო ვ͠ა მიყო,
დათქუ̂ა მოვედ დაეზიარე, და ვ͠ა ვეზიარე დამიგო მე საზრდელი დამრ-
ქუ̂ამე, ჭამე მამაო ნაშობი ღ͠სა დასუ წყალი დაგანესვენე მცირედ:
Ⴞ͠ მე მიჳღე საზრდელი და შ͠დ ამისა მოჳდა, დავკითხე მე
სადა უკუ̂ჱ არიან წმიდანი მამანი მომიგო მან უკეთუმცა ა’რა ეხი-
ლვე მ͠ნ, აქა კაცი უცხო ა’რა წარჳდოდეს ა͠დ ღამესა ათევდეს ყოველ-
ნი ერთბამად, ხ͠აწ ჳნათგან გიხილეს შ͠ნ არრარა მოიქცეჳან აქაღა-
მისთევად იგინი, ვიდრემდის წარხჳდე მწუხრი მაშინ ვევედრე დავრქჳ:
Ⴜ͠ი მამაო შემინდევ მე ღ͠ისათჳს, და მაუწყე ჳნ უკუ̂ჱ ამას
სახლისი თქუ̂ჱნ ზ͠ა გინა ვ͠ა შეკრბეს აქა ანუ რაჲ არს წესი მათი ანუ
სადა იყოფიან ანუ სადათ არს საზრდელი მათი, და ვ͠ა ისწავეს დრეს ესე
წმიდა, და შეკრბეს ხ͠ მან მრქუ̂ა მე გითხრა შენ საქმე ამათ წმიდათა:
Ⴁერი ესე რ͠ლი იხილე, რ͠ლნ იგი პირვეკად გაკურთხა, მამა სახლ-
ისი არს, ყ͠თა რ͠ნ იგი დაგ
მამაკაცნი ა͠დ დედაკაცნი, და არს ამას უდაბნოსა ჯამსა
ელთა :-
Ⴅ͠ა მესმა ესე გულის-ჴ͠ა-ვყავ ვ͠დ, არს იგი ასული მეფი
სა მეგჳპტელისა : Ⴌისიმე, დავარქუ̂ მაუწყე მე სრულიად ჳნ არს იგი
ხ͠ მან მრქუ̂ა მე ჰე არს იგი ასული მეგჳპტელისა მეფისა Ⴌისიმე
ვ͠ა მოჳდა ამას იდაბნოსა დადყო ორმეოცი წელი, და ვყაჳთ იგი წინ-
ამძღუ̂არ ჩ͠ნდა, ვ͠ა გამოჳდა სახლისაგან, და დაუტევა ყ͠ი დიდება
თჳსი დაწარჳდა უდაბნოს დადაყო ორმეოცი წელი, და იზრდებოდა
მწუ̂ანეთაგან მციენართა, და სმიდა წყალსა კნინსა მაშინ იხილა თავი თჳსი
დაყუდებასა შ͠ა გამოირჩია რათა წარჳდეს და დაითმინოს ყუ̂ჱდრება დამე-
უხაცხება, და ჭირი კაცთაგან დაწარჳდა ეგჳპტეს დაშეჳდა მონასტე-
რსა დედათასა, დადაყო მას შ͠ა ორმეოცი წელი დასიტყჳთა ყოვლითა
მოთმინებითა ღუ̂აწლისათა, რ͠ აღუსრულა ღ͠ნ ნება, და იყოფოდა ყ͠ითა
სიმდაბლითა ყ͠თა მათ წელთა დაშურებოდა სიმდაბლითა შიმშილითა,
და წყურილითა დასიციჳთა დასიცხითა, და ითმინა ესე ყოველი Ⴕ͠ს
თვის. დაწუნობდეს მას ყ͠ნი მყოფნი მონასტრისანი, და ვ͠ა განსრულდა
ღუ̂აწლი მისი, გამოუცხადა რ͠ნ საქმე მისი კეთილი ჴელია წ͠ისა
პიტირუმისათა მაშინ წტყეს პატიჳს-ცემად მისა, ხ͠ მან ა’რა თავსიდუ̂ა.
დაგანჳდა მონასტრით ფარულად, და უჩინო იქმნა მონასტრით დამოჳდა
უდაბნოსა ამას, და არს ესე აქა მრავით ჟამითგან და მე მ
ესე მამანი დანუგეშის იცემენ ლოცჳსაგან მისისა, დაარიან იგინი წე-
სისა.. ზ͠ა წ͠ისა ანტონისსა, დასენაკები მათი ა’რა მოსავს ურთიერთას
რნა ერთგზის წელიწადსა მ͠
და იხილიან ერთმანეთი :
ႣႠ ა’რა არს მათდა ჟამი ზიარებისა გარნა დიდსა ხუთშაათ
სა და კუ̂ალად უკეთუ რამე მოუჳდის გულის სიტყუ̂ა მიმო-
ლისაგან მტერისა მივიდიან ამის წ͠ისა დაულოცის, და აღუმცირდის
დაგანუქარდის ლოცვითა ამის წმიდისათა, და ამას დღესა წ͠ა ყოველ-
თა მამათა წმიდათა ულოცის დაგანისუ̂ჱნიან ბრძოლისა მისგან. ხ͠
წელსა წირუ̂ჱლსა მოჳდიან, რ͠ სწადოდა მამათა რათა აზიარ-
ნენ საიუმლსა დრესა კჳრიაკესა აღდგომასა ქ͠ს ღ͠ისა ჩ͠ნისა-
სა, და წარმომავლინეს შენდა, დამათ წელთა ვ͠დ მრქუ̂ჱს, მომარ
თჳ ჩუ̂ჱნ სახმარი რათა ა’რა დავშთეთ ჩუ̂ჱნ, ამას ორსა დღესა
უზიარებლად წიმიდასა საიდუმლოსა ქრისტესსა, და ამისთჳს მოვედ
შენდა დღესა ხუთშაბათსა, დაგაუწყო შენ ჵ’ი საყუ̂არელო რ͠ ა’რა
საჴმრისათვჳს მოვედ შენდა, დღესა ხუთშაბათსა შემძლებელ-არს ღ͠ი
რათა მიუძღუ̂ანო საჴმარი მათი ანგელოზისა მ͠რ თჳსისა არამედ
ესრეთ სათნო იჩინა Ⴕ͠ნ, რათა ჴელითა შენითა გამოაცხადნეს საქ-
მე ესე ამათ ღირსთა, დაიჯერე შვილო ვ͠დ, შ͠დ დღისა ამის,
ა’რღარა იხილნეს ესენი თუ̂ალმან ადამიანთამან ყ͠დვე ვ͠დის მოჳ-
დეს ქ͠ე ღ͠ი ჩ͠ნი, დავკითხე უკუ̂ჱ, იციანაა’ დღე ესე წმიდა, დათქუ̂ა სუ-
ლი წმიდა აუწყებს მათ, რათა შეკრბეს ერთად, და ვ͠ა განთენა მოჳდა,
დამრქუ̂ამე გნებავსაა, რათა წარხჳდე ადგილად თჳსად დამე
ვარქუ̂ მას, ჰე უ͠ო დამრქუ̂ა მე აღდეგ დაწარვედ მშვიდობით,
და ვ͠რ ვლე მილიონ ერთ. დამოჳკითხეთ ურთიერთას დაწარჳდა
ბერი იგი ადგილად თჳსად :
Ⴞ͠ მე მივენდევ უ͠ა ი͠ჳს ქ͠სა, ლოცჳთა მათ წ͠თათა რათა მიმ-
იყუ̂ანოს ადგილსა ჩ͠ა თჳნიერ შრომისა, ვ͠რ მისრულ-ჳყავ ვით მე
და წმიდა იგი, და ვიდოდი დაკჳრუ̂ჱბული რომელი ვიხილე და
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
..მესმა ღირსთა მათგან, და ჰა ჳპოვე კარსა ეკკლესიისა ჩემი-
სასა Ⴞ͠ მე შევედ და ჳლოცე და თაყუ̂ნის-ვეც ღმერთსა დავმად-
ლობდი რომელმან ღირს მყომე ცოდჳლი ესე, რ͠ ჳხილენ ესე
ჳთარნი წმიდანი, და მოჳლე ლოცუ̂ა მათი, და დავჯედ დაწერ-
მიუთხარ ესე ყოველი შჳლთა ეკკლესისა ჩემისათა, ხ͠ მათ და-
უკჳრდა ესე ვითარი საქმე შ͠თა და ადიდებდეს ღმერთსა : Ⴃაშ͠დ
ამისა კუ̂ალად ჳლოცევდი, რათა მოჳდეს ბერი იგი დღესა მას აღ-
დგომასა Ⴓ͠ისა, და მხსნელისა ჩ͠ნისა Ⴈ͠ჳს Ⴕ͠სსა, წელსა
სხუ̂ ასა რათა ჳკურთხო მას შ͠ა : Ⴃა მიჳწიე ჟამსა მას ა’რა
მოვიდია, მაშინ მომეხსენა რა იგი თქუ̂ა, ვითარმედ
არღარა ჳხილო იგი. ყოვლადვე და ესეცა მომე ჴსენა რა.
იგი თქუ̂ა ვ͠დ არა გინებს შენ წარსლუ̂ა მათთა’ო, რ͠ სჯობს ჩუ̂ჱ-
ნთჳს რათა, და სდგე აქა, და გულის ჴმა-ვყავ ვ͠დ წავრსწყმიდე
გან.დ მადლისა მათისა, რაჟამს ვერ’ დაჳთმინე ყოფა მათთანა:
მაშინ მეჩუ̂ენა ბერი იგი დამრქუ̂ა მე ნუ გულ კლებულ-ხარ
მამაო რ͠ ესე ა’რა ჩემ მიერ იყო, ა͠დ დაიჯერე რომელ გრქუ̂ა შენ
ეს’რეთ სათნო უჩნდა ქ͠ა რათა გამოცხადნეს შენ მიერ საქმე ესე ამათ
წმიდა’თა, და აწ დ’აწერე რათა იყოს სახსენებელად მათ
წმიდათა რათა თვითხვიდენ მართლ მორწმუნენი შვი-
ლნი წმიდისა ეკკლესისანი მართლ მადიდებელნი,
მამისა და ძისა, და სულისა წმიდისანი: Ⴓ͠Ⴍ Ⴈ͠Ⴄ Ⴚ͠Ⴈ ႨႰ͠Ⴕ
რომლისა
არს დიდება უ
კუნითი უ͠კე
რომლ’-
ისა არს დიდე-
ბა უკუნითი უკუ
ნისამდე ამ
ინ
..
,
ႳႴႠႪ͠Ⴍ ႤႤ͠ Ⴓ
ႺႨ͠
Ⴍ ვინმე რომს ქალაქსა შ͠ა, კაცი მორწმუნე, და მარტალი
დამდიდარი ფ͠დ და სახელი მისი ავფემიანე, ამას ესხნეს მონანი
სამასნი სახელოვანნი დაშემოსილნი ხაბიდითა, დამოწეულითა, და მელ.
სულნი სარტყლითა ოქროსითა, ესე იყო უშვილო, და იმარხჳდა იგი
დღითი დღედ,
ბდეს სამსა ტრაპეზსა, სახლსა შ͠ა მისსა ობოლთა დაუცხროთათჳს, დაე
გრეთუ̂ჱ მისცემდა გლახაკთათჳს, და თქუ̂ა ევფემიანე ა’რარა ღირს-
მე სლუ̂ად ამას საწუთოსა ქ͠ყნასა ზედა ღ͠ისასა რათამცა ღირს-ჳქმენ
მისლუ̂ად, და თქმად მადლითა ჩემითა არს ესე :
ႤႢ რეთ’უ̂ჱ მეუღლე მისი, რომლისა სახელი მისი ელნასი, ესეცა
იყო მოწრმუნე, და მოსაჳ ღ͠ისა, რ͠ლი მარადის ილოცავნ და ევედრებიან ღ͠ისა
და იტყჳნ მომმადლე მე უღირსსა ამას მჴევალსა შენსა შჳლიერება მეუღლისა-
გან ჩემისა, რატა იყოს იგი ჩემდა სიხარულ, და მხიარულება ცხოვრებასა
ამას, და წინამძღუ̂არ სულისა ჩემისა, დაუმეტესად წარემატებოდა მო-
წყალება გლახაკთა მ͠რთ და შეისმინა ღმერთმან ლოცჳსა მათისა
და მისცა მათ ყრმა წული. დაგანიხარეს ფრიად, ევფემიანე და ცოლმან
მისმან, ღ͠ისა მ͠რ, დაუწოდეს სახელი მისი Ⴀლექსი, და აღეს მ
იწიფა ყრმა იგი მისცეს სასწავლოდ, და ისწავა ყ͠ლი წიგნები სა-
მოძღუ̂რო და წსავლა სიბრძნისა, და ვ͠ა განიმწყსნა ღირსად ყრმა
იგი : Ⴛრქუ̂ა ევფემიანე ცოლსა თჳსსა მოვედ, და ვყოთ ქორწილი
ძისა ამის ჩუ̂ჱნისათჳს, ხ͠ მან ჰრქუ̂ა, დამტკიცენ უფალმან სიტ-
ყუ̂ა შენი მაშინ მითხოვედ სძლად ტომთაგან მედისათა, და შეუქმნეს
კუბო ოქრსა, და დაადგნნეს გჳრგჳნი ეკკლესიასა მა͠, წ͠ისა ვონიფანტეს
და პატიოსანთა მღუ̂დელთა შეიყუ̂ანეს იგინი კუბოსა მას და იყო
საზარელი
სიხარული მას დღესა შ͠ა, და ვ͠ა დამწუხრდა რქუ̂ა ევფემიანე მესა თჳ
სსა აღდეგ შვილო ჩემო შევედ დაიხილე მის ცოლი ჩემი და შეისწავე
მეუღლე შენი:
Ⴋაშინ აღდგა და შევიდა და პოვა ცოლი თჳსი, მჯდომარე კუბო-
სა შ͠ა, და განიჴადა ბეჭედი თჳსი სამეფო, და სარტყელი დაშეხჳა
იგი შარითა, და მისცა იგი ცოლსა თჳსსა ნამარხევად, დარჰქუ̂ა მას
ნუ გამოაცხადებ ამას ვ͠დის ღ͠ნ ა’რა გამოაცხადოს ჩემ შორის
ის, დაგამოჳდეს კუბოსა მისგან, და შეჳდეს სარეცელსა თჳსსა,
და იყო სულიერი სიხარული კრავთა ამათ ღ͠ისათა, ვ͠ე შუ̂ადღედ-
მოდე,და ვ͠რ მიემინა ცოლსა მისსა განიპარა ქმარი მისი მისგან,
და არიღო ოქრო დაწარჳდა რომით, და ვლო ღამე ყოველი დაშე-
ჳდა მას შ͠ა, და ჰრქუა მენავეთა მათ, მნებავს წარსულა
ასურეთად სადა იგი არს ხერთჳსი, და ხატი
რემართნეს ნებითა ღ͠ისათა, და ვ͠რ მიიწინეს იგინი ადგილთა
მათ, ლავდიფისათა განჳდა ნაჳსა მისგან ჴმელად, და პოვნა მუნ
მოგზაურნი მიმავალნი ასურეთისასა,სადა იგი არს ხატი ღ͠ისა, და გა-
ნყიდა ყ͠ი მონაგები თჳსი, და მისცა გლახაკთა დაშეიმოსა და-
მოსელი საგლახაკო, და მოჳდა ეკკლესიასა მარიამ წმიდისასა.
და შედგა იგი საწვეთესა ქუ̂ჱშე, ვ͠ა ერთ გლახაკთაგანი, და აღ
იღო მარხუ̂ა ძლიერთ, და ლოცუ̂ა დასულთქმა დაუცადებელი,
და შესძინებდა ყ͠ა დღესა სათნოებასა, და იყო საზრდელად მისა
ორი უნკია პური, და ეგრეთვე წყალი. და მიიღის იგი კჳრ-
იაკით კჳრიაკედ, დანამეტნაჳ მისცის გლახაკთა :
Ⴋაშინ იყო მისთჳს რმს შ͠ა ძიება დიდი დატირილი
დაამბოხება მშობელთა მისთა და ა’რა გპოვეს და მამამან მისმან
წარავლინნა სახლეულნი თჳსნი ყ͠ა ადგილსა გულმჴურვალ-
ედ, და ა’რა პოვეს ა͠ლნიმე მათგანნი მიწინეს ასურეთ-
სა, დაიხილეს იგი, მჯდომარე ყურესა აკკლესიისასა და ვე’რ იც-
ნეს თუ ვ͠დ იგი არს, Ⴓ͠ი მათი, ხ͠ მან იცნა სახლეულ-
ნი იგი თჳსნი, და მისცეს მას საღუ̂აწი ვ͠ა გლახაკსა, ხ͠ მ
ვ͠ა მოიღო სათხოველი იგი სახლეულთა მათგან თჳსთა,
აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზეცად, და მადლობდა ღ͠თსა, და ი-
ტყოდა გმადლობ შენ უფალო ღ͠თო ჩემო, რ͠ნ ღორს-მტავ
მე, სათხოველსა ამას მოღებად სახლეულთა ჩემთაგან, მაში-
ინ მოიქცეს მონანი იგი, და აუწყეს ევფემიანეს ვ͠დ ა'რა
და იპოვა მე იგი შ͠ნ საყუ̂არელი. ხ͠ ევფემიანე სულთ-ით
უ̂ნა, და თქუ̂ა უწყის ღ͠ნ, ა’რა მივაქციო სარეცელსა მოლისა
ჩემისასა ვ͠ე ა’რა მომგუ̂აროთ მე იგი ჩემი, ა͠დ ვჰსტიროდე დავ-
გოდენდე დღეთა ცხოვრებისა ჩემისათა, ეგრეთვე დედა მისა
და ცოლი მის ყრმისა შეითქუ̂ნეს ურთიერთას, და შეიმოსნეს შაჳთ
და შე
დედა მისი, და იტყოდა ა’რა განვეშორო ამიერ ადგილით, ვ͠ე ა’რა
ვა..
ვჰსცნა თუ ვ͠რე წარმიწყმდა მე იგი ჩემი საყ|უარელი, ეგრეთვე მი ცო-
ლი იგი მისი გოდებდა დატიროსა, და იტყოდა ა’რა განვეშორო ამიერ
ადგილით, ვ͠ე ა’რა ვჰსცნა თუ ჳეთ მომინადირეს კეთილი იგი მეუღლე
ჩემი საყუ̂არელი, ა͠დ მივემგზავრო მე. გუ̂რიტსა მას უდაბნოსასა, და ა’რა
დავკდე ხესა ნედლსა, გარნა მარტო ვღაღადებდე დავგოდებდე.ვ͠დის
გამომიცხადოს მე ღ͠ნ მეუღლე ჩემი, და ვ͠რ დაყო ყრმამან შჳდი წელი
საწუ̂ჱთესა მას შ͠ა, მარიამ წმიდისასა, მაშინ ანგელოზმან ჴმა უყო
ზეცით მსახურსა ეკკლესიისასა, და რქუ̂ა კაცი ეგე რ͠ლი დგას ეკკლესი’ისა
საწუ̂ჱთესა ქუ̂ჱშე , და განუკჳრდა ეკკლესიისა მსახურსა მას, და თქუ̂ა ჳნ
არს კაცი ესე ღ͠ისა, და უპურა ჴელი დამიიყუ̂ანა იგი ეკკლესიად
მაშინ გულის-ჴმა-ჰყო ვ͠დ, განცხადნების კაცთა შ͠ს საქმე მისი,
და იცვალა მ͠რ ადგილი, და ვ͠დ მოჳდა ლავდიკიად ასურეთისად, და მო-
ჳდა ზღჳს კიდესა, და პოვა ნავი და შეჳდა, და თქუ̂ა კულსა თჳ
სსა წარჳდე პავლე წმიდას, რ͠თა მუნ ა’რაჳბ მიცნას მე, და ვ͠რ წა-
რემართნეს განგებითა ღ͠ისათა, მოჰბერა ქარმან, და აღიტაცა ნავ იგი,
და გამოაგდო იგი მახლობელად ქალაქსა რომსა, სადა იგი იყუ̂ნეს მა-
მა დედანი და ცოლი მისი, და გამოჳდა ხმელად, დაშეჳდა ქალაქად,
და აჰა შესლუ̂ასა ოდენ, შეემთხვა მამა მისი და ვერ იცნა იგი ხ͠ ძემ-
ან იცნო, და თაყუ̂ანის-სცა მამასა თჳსსა, და რქუ̂ა მას მონაო ღ͠ისაო
ჰყავ ჩემანა კეთილი გლახაკისა ამის დამიმიყუ̂ანე სახლად შენდა, რათა
სახლეულთა შენთაჰან რ͠ლ ნეშტი და შთებოდის, ჳზარდებოდე მე დაიხა-
რებდეს სული ჩემი, რ͠ ღ͠თ
ოგუმადლოს მეფობაჲ ცათა შ͠ა, და რ͠ლი იგი შენგან უც-
ხო ქმნილ-არს, მოგუმადლოს მისიცა ნაწილი მეუთემან ცა-
თამან, და ვ͠ა ესმნეს ევფემიანეს ესე ვ͠რნი სიტყუ̂ანი უცხოსა.
მისგან, განმხიარულდა გული მისი და წარიყუ̂ანა იგი სახ-
ლად თჳსთა, ჳნცა ამას ვა-
ცსა მსახურებდეს კ’დევა უ͠ისაგან მოიღოს, და სახლისა ჩემი-
საგან ნაწილი აქუ̂ნდეს, მაშინ წარიყუ̂ანეს სახლად მისა,
და აღიშენეს სადგური რ͠ლისა შეჳდოდა და გამოჳდოდა ევ
ფემიანე, და ეტყოდა მსახურთა თჳსთა, ვ͠დ ტრაპეზისაგან ჩ...
იყავნ საზრდელი მისი, და ჰუუ̂თა მონათა მისთა, ხ͠ ჳნათგან
მოჳდა იგი სახლსა მამისა თჳსისასა, და ჰუა ათჩჳდმეტი
წელი, და ყუდებულად, დააღიღო მაეხუ̂ა კჳრიაკით კჳრი-
აკედ, და საჭმელად მისა იყო ორი უნია პირი, და ეგრეთვე
წყალი, ხ͠ სახლეულნი გულსა ალმობდეს ზოგნი წყალსა ასხუ
რებდეს, და ზოგნი პინავთა ვ͠დ ესე ყ͠ო, ეშმაკისა მ͠რ აღიძრ
კეთილის მოზულისა, და ამას ყ͠ა სიხაულით მოითმენდა და შეი-
წყნარებდა ხ͠ რაჟამს მოიწია ჟამი ზეცით წოდებისა მისისა
Ⴓ͠ისა მ͠რ რქუ̂ა მსახურსა თჳსსა მმაო წარვედ დამომართუ̂,
ქარტა დამელანი, და კალამი, და მან ჰყო ეგრეთ დადარე-
რა ყ͠ი საქმე მისი, და ნისანი რ͠ლი იყო ლოლისა მისისა თანა
სარტყელი დაბეჭედი.არიდია შეხუ̂ჱული, რ͠ლი საიდუმლ-
ოდ ყოფილ-იყო მისთანა, და იპყრა იადგარი ჴელსა მისსა, დამე
ისუ̂ჱნა დღესა კჳრიაკესა მაშინ ზეცით ჴმა-ჰყო ანგეოზმ-
ან, სადა იგი პატრიაქი, და ყ͠ი ერი კრებულად იყო, და რქუ̂ა
მოიძიეთ კაცი ღ͠ისა, და ჴმა ჰყუ̂ჱს კირიელ’ეისონ, მაშინ
ბრძანა მეფემან და პატრიარქმან, რათა განთიად დრესა ორ͠
შაბათსა ყ͠ი ერი შემოკრბეს ეკკლესიად, პეტრე წმიდად და ლო-
ცუ̂ა-ჰყონ, და ვ͠ა შეკრბეს ჴმობდეს ლიტანიითა კირიელეისო-
ნსა, და იტყოდეს ღ͠თიო გამოგჳცხადე ჩ͠ნ კაცი იგი ღ͠ისა, სადა
არს ა’რა უწყით ჩ͠ნ, მაშინ მეორედ ჴმა ჰყო ანგელოსმან, და რქუ̂ა
სახლსა შ͠ა ევფემიასასა არს კაცი იგი ღ͠ისა, მაშინ რქუ̂ა
მეფემან ევფემიანეს, ჵი’ მეგობარო ჩემო ოდეს ესე ვ͠რი კაცი
სახლსა შ͠ა შენსა იყო ვ͠რ ა’რა ჳცოდე. მაშნ მრაწრაფლ მოუწ-
ოდა მსახურსა მჳსსა, რ͠ლისადა გკახაკი იგი იყო საზრდელად
მიეცა, და რქუ̂ა მას, ჳნ არს სახლეულთა ჩ͠ნთაგანი ესე ვ͠რი კაცი’
ხ͠ მან რქუ̂ა ა’რაჳნ უწყი, რ͠ ყოველნივე ერთ არ’ნ გარნა გლახა-
კი იგ, რომელი მომეც მე, რ͠ ფრიადნი სათნოებანი არ’ნ მისთანა,
რ͠ იმარხავს იგი კჳრიაკით კჳრიაკედ, და საზრდელად მისა არს,
ორი უნვია პური და ეგრეთვე წყალი, მაში წარჳდა ევფემიანე,
და მოჳდა ნეტარსა მას გუ̂ამსა მისსა, და ჴმაუყო ხ͠ მან ა’რა.
მიუგო სიტყუ̂ა, და მიეახლა მას, და აღჳადა პირსა მისსა და
იხილა მრწყინუ̂ალება ვ͠ა მზისა, და დაწერილი იგი იადგარი აქ-
უნდა ჴელსა მისსა, და მიყო ჴელი მისი ევფემიანე, რათამცა
გამოუღო ქარტა იგი, და ვე’რ უძლო გამოღებად ჴელისაგან მისი-
სა მაშინ მსწრაფლ წარჳდა მეფისა და რქუ̂ა კაცსა რ͠ლსა ვეძებდ-
ით ვპოვე, და დაეყო ათჩჳდმეტი წელი სახლსა შ͠ა მამისა მისი-
სასა, და ა’რა უწყოდა ვ͠დ შჳლი მისი არს, მაშინ უბრძანა მეფე-
მან, გარდაგდებად ცხედარსა ზ͠ა, წმიდა იგი გუ̂ამი მისი, და აღ͠
დგა მე’ფე დაპატრიაქი, და ყ͠ი სიმრავლე ფ͠დი, დამოჳდეს რვნ-
ებითა დასაკმეველითა ადგილსა მას, სადა მდებარე იყო წმიდა
იგი გუ̂ამი მისი, მახლობელად ადგილსა ამას, სადა იგი შეყენე-
ბულ იყუ̂ნეს დედა მისი და ცოლი, და ვ͠ა ესმა ჴმა ოხრისა დედასა
მისსა, გაბაღო სარკმელი და იხედჳდა და უკჳრდა, და თქუ̂ა რაჲმე
არს ესე, რ͠ მეფე დამღყდელნი და ერნი მოვლენან ჩ͠ნთა ვართ ზ͠ა
მაშინ მოჳდა მეფე დაპატრიაქი, გუნდითურთ მისით, და ზ͠ა მაიდ-
გეს გუ̂ამსა მას ზ͠ა წმიდისასა მაშინ იწყო მეფემან დარქუ̂ა ჵი’
წმიდაო დაღაცათუ მე ცოდჳლვარ ა͠დ მეფე ვარ, და ესე პატრიაქი
არს, და მამა ყ͠ისა სოფლისა მოგუ̂ჱც ქარტა ეგე რათა ვჰსცნათ თუ
ჳნ ხარ მაშინ მისცა ქარტა იგი პატრიაქსა, და პატრიაქმა მისცა დეკა-
ნოზსა ეკკლესი’სასა და უბრძანა წარკითხუ̂ა წ͠ე მის ყ͠ისა ერისა.
და ვრ ესმა მამასა მისსა, იკითხჳდა რა ქარტასა მას, ჴმაყო დადა-
ვარდა მკერდსა ვ͠ა მისსა, გოდებდა დამჴცეთა მისთა იფხვრიდა, და იტყ-
ოდა ვაჲმე უბედრუკსა ამას შელო ჩემო სასურველო, ჳნაღანენ.
ველოდი აწ’, ხ͠ ვ͠ა ესმა დედასა მისსა’ მეყუ̂სეულად განხეთქნასა’-
რკმელსა მისნი, და გარდამოგფრინდა ვ͠ა ორბი’ ჴობდა საწყალო-
ბელად დაიტყო͠და, გზამეცით და რათა ჳხილო წარწყმედული კრაჳ
ჩუმი, და დავარდა მკერდსა მისსა; ზ͠ა, ტიროდა დაიტყოდა ვა
უარელო შჳლო ჩემო, სადა ღამე’ ვესჳდე მოსლვასა შენსა ან’უ
ჳნაღა მოგელოდე’ გლახაკი’ ესე, და დავრდომილი დაეგრეთ-
უ̂ჱ ცოლი მისი მოჳდა, და დავარდა ფერჴთა თანა მისთა გო-
დებდა დაესრეთ იტყოდა, ვაჲმე ვ͠რღა დაბნელდა͠ გონე’-
ბა ჩემი, და დავარგერ მოსალოდებელსა საწუთოსასა, ხ͠ შენ
სანატრელო მძლე ექმენ ყ͠თავე საშუ̂ჱბელთა სოფლისათა’,
დაგანა
სამგზის სანატრელო, და ყ͠ითა სიბრძნითა შემკობილო, ნეტარ ხარ
შენ რ͠ დაუტევე სახსენებელი ვ͠ ხეჳსა შენისა საუკუნო განუქარვე
ბელი ყ͠ლსა ქ|უჱყანასა მაშინ აღდგა მეფე დაპატრიაქი და ყ͠ი
ერი, და აღიღეს პატიოსან
და რაოდენნი უძლურნი დასნეულენი შეემთხუ̂ჱოდეს განიკ-
ურნებოდეს მწუხართა ნათელი მიეფინებოდა ბრმანი ხედჳდ-
ეს, და ყ͠ნი ჭირუ̂ჱულნიa
სგან შემთხუ̂ჲჳსა ა’რა აუფლებდეს დამარხუ̂ად პატიოსანთა
დაწმიდათა ნაწილთა მისთა, მაშინ უბრძანა მეფემან დიდ
ძალისა ოქროსა დავეცხლითა მითენა ერსა ზ͠ა, და ყ͠ი ერი მას
მისდევდეს დაწარიღეს პაიოსანი იგი გუ̂ამი საფლავად ეკკლ-
ესიასა ვონიფანტე წმიდასა, დაიყო კრება შჳდსა დრესა, და ყ͠ა
რასაცა ჳნ ითხოვდა მიეცემოდა მის წ͠ისა მ͠რ, მაშინ ბრძანა მეფე-
მან დამეამკუ̂ჱს ლუსკუმა იგი ოქროთა დამარგალიტითა დათუ̂ალით
პატიოსნითა, და შთავეს პატიოსანი იგი გუ̂ამი მისი მას შა დ..
უნთქუ̂ჱსვე აღმოჴდა სული სურნელებისა ადგილსა მისგან. ხ͠ აღე-
სრულა ნეტარი ესე, Ⴒთუ̂ჱსა მარტსა ათჩჳდმეტსა, და მიჳდა იგი
წ͠ე ყ͠ისა, სადიდებელად მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა ა͠წ და
მარადის და უ͠კი უ͠ვე ამინ : Ⴋეოც მეყავ წ͠ო ღ͠ისბო, ცრლ
ჳლს ზირაქს :
Ⴀხალთა მადლთა, აღტჳფრულნი’ სულითა,
Ⴊოცჳთა მომღე, სულთა მამისა მი’ერ,
Ⴄსეღა მაგე, მუშაკობას წარმართუ̂ა’,
Ⴕ͠ს მჰსგავსადრა, მარადღე იღენი’რწმენით,
Ⴑრულად რა თაჳ, Ⴖ͠ისადმი’ უკუნ სწირე’,
Ⴈოხდ ჩუ̂ნთჳსცა, მონისდმი’ მუხმარის;’
Ⴋეოხ მეყავ წმიდაო ღ͠ისაო ცოდჳლს ზ
Ⴑასუფეველი ცათა ღირსო რ͠ლიცაჲ
და მზრახუ̂ჱლ ზეციერ. იქმენ შენ სიტყუ̂ასა;, მრწ-
მუნებელნი ღ͠ის-მეტყუ̂ჱლებათა’ შენთა’, და ქადაგების-
ანი’, და იფარენ ვედრებითა შენითა:
Ⴛალსა’ გულის-ხმის-ყოფისასა. მჩუ̂ჱნებელმან ყო
ველნი. მიწიერნი შეურაცხ-ჰყუ̂ჱნ საკრუ̂ჱლთა’ თ’ა ბუნ-
ებისა’ ბრძენნი, და სიტყჳიერობით შედგომილმან სიტყ
ჳსამან უსიტყობისაგან, განმათაჳსუფლენ უსიტყუ̂ჱლ-
ქმნილნი’ :
Ⴆეციერი’ ცნობა’ მოიგე, ღ͠ის-მეტყუ̂ჱლო’, და ღ͠თისა
სიტყუ̂ა ღ͠თი ქადაგე, და საბამსა იყო სიტყუ̂ა და, და სიტყუ̂ა იგი’
იყო მშბელისა მისისათ’ა, და ღ͠თი იყო სიტყუ̂ა, მახარე
ბელო ასწაუ̂ჱ ყოველთა : Ⴀ’წა
Ⴕალწულთა განწყობილი სამღთ, ყ͠დ პატიოსანი, შენ-
შუ̂ჱნიერსა’ შ͠ს’, დედათა გიგალობს’ ღ͠თის მშბელო
ქალწულო’ საღმთოთა სიკეთითა განშუ̂ჱნებულსა’, რ͠ უად-
რეს სიტყჳსა ჰშევ კეთილ მყოფელი სიტყუ̂ა: Ⴂალობა Ⴂ. Ⴑძლის
პირი, Ⴈგიუ̂ჱ Ⴀღყუ̂აჳლნა:
Ⴁუნებათა უაღრესი’, საიდუმლო სამებისა’, ღ͠ის მეტყუ̂ჱ-
ლითა’ ენითა განაცხადე ბრძენო Ⴈოანე, რ͠ისა მ͠რ განა-
ძლიერე გული ჩუ̂ჱნი:
Ⴄ͠ნა შ͠ნი კალამ იქმნა’ მწიგნობრისა ჴელოვნისა, ყ͠დწ͠ისა
სულისა’, და ღ͠თივ წერილი კეთილად, დამსახუ̂ჱლ ყ͠დწ͠ისა
სულისა’ დასამღთოსა სახარებისა:
Ⴂამსჰჩნდი შ͠ნ უფსკრულად, ყ͠დ ბრძნისა’ სიბრძნისად ღი-
რსო. მიეყრდენ კადნიერად მკერდსა წყაროს მას სიბრძნი
სასა, და სამღთოდ ქადაგ მისსა განჩინებულ იქმენ: Ⴀ’წა
Ⴘ͠ნ მხოლოსა. ქწ͠ად’, და დედად გქადაგებთ, ვ͠ა ცხოუ̂რების მომატყ
უ̂ჱბელსა სოფლისასა. ჵი’ ყ͠დ უბიწოო’ დიდებულითა’ მით მეო’-
ხებითა შ͠ითა. ႢგალობაႣ Ⴑძლის პირი. Ⴈგიუ̂ჱ Ⴋოხუ̂ედ:
Ⴘ͠ნ ს’იტყუ̂მან, ღ͠ის მეტყუ̂ჱლად’ დიდად გადიდა’ რ͠ ღ͠თაებისა’ მისისა ქად
აგ იქმენ ღ͠თივ ბრწყინუ̂ალე, და კაცთა მ͠რთ მისი გამუთ-
ქმელ
ქმელი განგებულება ასწავა:
Ⴋომგებელი’ გულსა წმიდასა, და ჳორცთა ქ͠წთა ტაძრად გამო-
სჩნდი ცხოუ̂ჱლად’, და სულიერად დიდებული და საუ̂ანედ რჩე-
ულად’ ყ͠დ საგალობელისა ერთ ღ͠თაებისად:
Ⴛეობითა უხრწნელისა’ ქალწულისათა’ პატივ გეცა’, Ⴑან-
ატრელოო ქწ͠ო’, და ძმად გამოსჩნდი მისსა რ͠ლნ გამოგირ-
ჩია ბრძენო, და მოწაფედ ღ͠სა-მეტყუ̂ჱლად’ განსრულებულ
გყო: Ⴀწა
Ⴎ
სა შ͠ს, დაემკჳდრა ყოვლითურთ განახლებად ჩ͠ნდა, დაც-
ემულისა კაცისა ზესთა ხატისა:
Ⴆეცისა გონებად გამოჩნდი, ღ͠ის-მეტყუჱლო მადლით ყ͠დ ნათელ
ქმნილი მიახლებითა ნათლითა, დასაბამისათა, და გ͠ლის სიტყ-
ჳსა მისდა აღსლჳთა განათლებული:
Ⴜმიდითა გონებითა: და უბიწოთა ბაგითა დაპირითა, სამღთოთა
გონებითა: ჰქადაგე ყ͠დ ქებულო. სახარება შ͠ნი, და ყ͠თა მორწმ-
უნეთა მიეც მაცხოუ̂არებად :
Ⴕ͠ს თანა მკჳდრი, სიჭაბუკეთგან ორღანოდ’ მადლს და მის მ͠რ
განიჩინე წარმართებული ღ͠ის-მეტყუ̂ჱლებისა, და დიდე-
ბა სამებისა განსთქუ̂ ზესთა ცნობასა: Ⴀწა
Ⴑიტყუ̂ათა მათ შენთა მოხსენებითა გნატრით შ͠ნ, სამღთოთა,
ნეტარებითა, და დაუბარებელითა მით ცხოვრებითა ქწ͠ო ჭ͠ტე-
ბით, მდიდარ ქმნილი შ͠ნ მ͠რ: Ⴂალობა Ⴅ Ⴑძლის-პირი Ⴈგიუ̂ჱ Ⴖელუ̂ა
Ⴈესო ღ͠თო ჩუ̂ჱნმან, და ႳႵ͠ნ. საკუთარ მყოფელმან სიწმიდისა შ͠ისა
და სრულისა ღირსებისამან ძმად თუსად აღგიარა შ͠ნ ღის-მეტყუ̂ჱლ:
Ⴂჳრგჳნოსან ჰყავ წმიდა ცხოუ̂რებაში’ მიეყრდენ შ͠ნ კადნიერად
სამღთოსა მკერდსა, სიბრძნისასა დიდებულოო, და სამგზითა’ ნათ-
ლითა განბრწყინუ̂ჱბულ-ჰყავ:
Ⴃიდთა მცხინ|უარებათა შარავანდედთა, ღ͠სა-მეტყუ̂ჱლებისა შ͠ისა
თა, განანათლეს მკჳდრ-ანი დიდებულოო, და მათ მ͠რ ღელავს მად-
ლთა უფსკრულით. Ⴀწა
Ⴚათა გარდამთხმელმან ჯერ ჩინებითა’ ცად ახლად, ქყ͠ნასა ზ͠ა გამ-
გაჩინა ღ͠ისა დედაო უხრწნელოო, და შენგან გამობრწყინ-
უ̂ჱბულად იცილუ̂ა Ⴂალობა Ⴅ Ⴑძლის-პირი Ⴈგიუჱ Ⴁრძანებამან:
Ⴑმღთოთა ელუ̂არებითა ნათელქმნულმან შენ მ͠რ, სულიწმი-
და უფროსად განცხადებულად, ღ͠სა-მეტყუ̂ჱლე, დაუსაბამოსა მა-
მისა გამოსრული, და მისა თანა განსუ̂ჱნებული, განუყოფ-
ელად ვ͠ა ერთ არსი:
Ⴘენ შ͠ს აღდგა ნეტარო, სიმართლისა მზემან კარაჳ
თჳსი. ცად მარადის მოძრაუ̂ად’, შ͠ნ გჰქმნა, და ღ͠სა-მეტყუ̂ჱ-
ლითა ენითა შენითა ჰქადაგე ქ͠ე შეყუ̂არებულო მეგობარო მისო:
Ⴖ͠თივ ბრწყინუ̂ალე ჳმა თქმულთა შ͠ნთა ძალისაგანისმა’ სა-
ნატრელოო’ ღ͠ისა-მეტყუ̂ჱლოო, და ზესთა სოფლისა, სახა-
რებამან შენმან გარე შეცჳთ, და ფარა სრულად სავსე
ბა ქუ̂ჱყანასა, სიმაღლითა მოძღუ̂რებისა’ სჯულთა: Ⴀ’წა’
Ⴓთესლოდ მუცლად ღება, და უხრწნელი შობა
შენ მხოლომან აჩუ̂ჱნე ქწ͠დ რა’ჲ ეგე რ’ ყოველ-
თა ღ͠თი ჰშევ ყ͠დ უბიწო-ვო, განკაცებული მორწმ-
უნეთა მაცხოუ̂რად’ და გამომხსნელად:
Ⴂალო-ბა Ⴅ Ⴑძლის-პირი Ⴈგვიუ̂ჱ Ⴑაკმილი იგი:
Ⴅითარცა ელუა, სათლისა მავალი, მკჳდროანსა გამოუ
ჩნდი ნეტარო, და სიწმიდისა მზითა, ქალწულებისა გჳრ-
გჳნოსნო-ბითა, და კეთილ მსახურებისა სჯულითა განა-
ბრწყინუ̂ჱ, სო-ფელი ქ͠ს შეყუ̂არებულო:
Ⴑულით დაჴორცით, და გონებით წმიდამან ახარეშ͠ნ
ზეცისა იგი ქრისტეს საჳარება, დაცათა შინა ანგელო-
სთა მწყო-ბრსა თანა მოქალაქედ ჩინებული ღაღადებ
აჳხ͠დით, საქმენი უფლისანი უფალსა:
Ⴞატ შუ̂ჱნიერ, და შესაწირავ სამღთო, ზეცათა ტაძრ-
ისა იქმენ, და საყდარ გრძნობისა დასაუ̂აბე განსუ̂ჱნებუ
ლისა ბრძნისა, Ⴞ͠ ო-რღანო ღ͠თის-მეტყუ̂ჱლებისა, მჴმობ’-
არე, აჳხ’დით საქმენი უფლისაი უფალსა: Ⴀ’წა
Ⴐათა პირუ̂ჱლისა წყევა უჩინო-ყო, და სიკ|უდილისა იგი და|
სჯილება, პირუ̂ჱლისა დედისა, ქწ’ლისაგან ღ͠თისა დედისა,
იშევ სიტყუ̂აო- ღ͠თისაო-, ყ͠თა მონიჭებად უკუ̂დაებისა და მ-
ჴსნელისა: Ⴂალობა Ⴇ Ⴑძლის-პირი Ⴈგიუ̂ჱ Ⴃაუსაბამისაგან.
Ⴀწ არღარა იგავით, ა͠დ პირის-პირ პირითა მიხედუ̂ად ღი-
რს იქმნები ღუ̂არსა საშუ̂ჱბელთასა, და წყალოსა მშჳდობ-
ისასა, და მდინარესა უკუ̂დავებისასა რ͠ლითაცა მორწყული მი-
იღებ ნეტარსა განღთობასა:
Ⴕუ̂ჱყანისა ითხოუ̂ჱ ქ͠სგან მოღებად. საყდარი ხ͠მან სამღთო
მკერდი თჳსი მოგანიჭა შენ, რ͠ჟს ინაჴიდგ ღ͠ისა-მეტყუ̂ჱლო- უქ
ცე...
Ⴀ’ რ მრცხუ̂ჱნის თქმანი’, თქჳენთჳს მე გლისანი,
Ⴅინცა ისმინონ, ა’რ მჴდემის ა’რაჳსგან,
Ⴀმად ჳ͠დ, თქ͠ნ შჳლნი Ⴋეფეთანი,
Ⴍრ- მეფობითა, ძირთაგან ნაწარმ-ნი,
Ⴗრმანი ჰასაკით, შუ̂ჱნიერ მ-რფ ნაკუ̂ჱთით:
Ⴀნასტასი’ა, Ⴀღდგომის თან სახელითა,
Ⴄს ჰჴამდა შენდა, რა’ გრძელს ცხოოვრებასა,
Ⴋიჰსწუ̂ჱთ სიმრთელი, მოგეზღო ჩემდა ცრემლნი’,
Ⴗ͠ნ დაჰჴედ ადგილ, დაჳწყებისად მწარედ,
Ⴋე’ დამიტე
Ⴘ͠ნდამი ჩ͠ი, იცოდი ტრფიალება,
Ⴀ͠რ მცირე იყო, განჰდიდნებოდა ფ͠დ
Ⴀმად ვ͠დ, Ⴋეფეთა შენთა მეშუ̂თა,
Ⴘ͠ნ ჩემდა მოგცეს, საკუთარ უსაკუთრეს,
Ⴋწყუროდი, გტრფოდი, ვხარობდი გახარებდი:
Ⴘ͠ნ მიყუ̂
Ⴘ͠ნ მთ
Ⴘ͠ნ
Ⴘ͠ნ ჩემდა სუნნელ
Ⴚhემდა დიდება, ჩემდა ნათელ სიხარულ,
Ⴙემდა Ⴋზე მნათობ, ჩემდა დღე საუღამო,
Ⴙემდა სიკეთე, ჩემდა ბედნიერება,
Ⴀ’რღარა მიჳოვარ საწყალობელ ამით:
Ⴋარიამ’ Ⴉეთილ, Ⴒრედო სოლომონით,
Ⴋადლის თან-სეხნავ, მოკრძალულო სიმკალურით,
Ⴙემო წალკოტო, საცილებო ა’რ ჳსგან,
Ⴋე შენსა შენდა, ნასაკუთრევს Ⴁუნებით,
Ⴋახარე’ შენად, იხარე’ ჩემდა მომართ :
Ⴘ͠ნ Ⴀსულობა, Ⴃაჳთისი სამართლად,
Ⴋოგმადლა Ⴖ͠თნ, რ͠ მუ̂ჱნიერად,
Ⴞარ შენ აღგებულ, ლამაზ მიმადლებულად
Ⴂშუ̂ჱნის შრომანი, ნახავ ხერით ვარდსა,
Ⴃამარგარიგნი, Ⴈაკინთს თანა გფშინავ :
Ⴅთი არს ჩემდა, მივხედო რა საფლ
Ⴘ͠ნსა შემცუ̂ჱლსა, სად ნა
Ⴂარდაქცეულებ, რტო დაცჳენ
Ⴈანი შენნი, ა’ღარ ჰფშვან
Ⴃავბილთა ფერი, ბაგითურთ