იყო ერთი ხელმწიფე იმას შვილები არა ჰყავდა. ერთმა მკითხავმა ურჩია, დაეკლა მას მტრედები, რომელნიც იყვნ რომელთაც ბუდე ჰქონდათ ხელმწიფის ბაღში. თელი მტრედი თვითონ შეჭამა, მხოლოდ ბარკლები მისცა მოსამსახურეს და ნელები მიუგდო თავის მწევარს. გავიდა პატარა ხანი და ხელმწიფესაც ეყ ეყოლა შვილი, იმის მოსამსა- ხურესაც და მწევარსაც. ხელწიფემ სამნივ თვითონ იშვილა. მალე იმათ მო უ ი დომეს თოფები და სხვა იარაღი. ხელმწიფემ გააკეთებინა უშველებელი თობები, მაგრამ მწევრის შვილმა დაამტვრია და გადაყარა. ხელმწიფემ გაუკეთებინა უფრო დიდი თოფები და მწევრის შვილმა მოინდომა თავისი ძმებით მოევლო მთელი თავისი სახელმწიფო. იარა ხელმწიფემ ასწავლა გზა და ანიშნა ერთი ალაგი, სადაც იტი იდვადიდი ქვა დაზედ ეწერა: "ვინც ამქვას იქით გადავა, ცოცხალი ვეღარ დაბრუნდება". და უთხრა, რომ იმას იქით მდევების სახელმწითოაო. მწევრის შვილი მალე გაუდგა გზას. მალე იმ ქვასთანტ მივიდა. იმის ძმების არ უნდოდათ იმას იქით გადასვლა, მაგრამ მწევრის შვილმა ძალად წაიყვანა. იარა, იარა და მიადგა ერთ უშველებელ სახლს. ნახა გაშლილი სუფრა, რომელზედაც ელაგა ექვსი თეფში. ექვსი ნაჭერი პური და ექვსი კოვზი და შიგ კი არავინ იყო. მწევრის შვილმა იცოდა, რომ ის სახლი სამი ყველაზედ ღონიერი მდევისა იყო და გაგზავნა თავისი ერთი ძმა თეთრი მდევის მოსაკლავად. იმან იცოდა, რომ მდევს უნდა ხიდზედ გამოეარნა. იმის ძმა წავიდა და ჩასაფრდა, მაგრამ რა წამს მდევი დიანახა, დაიმალა. მწევრის შვილმა ეს იცოდა და თვითონ ჩასაფრდა. მდევმა რომ გამოიარა, მწევრის შვილმა ჩაახველა. მედვის ცხენი დამ დაფრთხა და და მდევმა შეჰყვირა: "შე ოხერო, რა გახტუნებს? სამნი ძმანი ვართ, სამი ცოლი გვყავს და ჩვენი შიშით ზეცას ფრინველს და ქვეშკნელს ჭიანჭველს ვერ გაუვლია, ერთი ვიღაც მწევრის შვილია და ჯერ ხოჭიჭიდან არ არის ამოსული". "მწევრის შვილი მე ვარ" შესძახა მწევრის შვილმა და გადმოხტა. იძრო ხმალი შემოჰკრა და ცხენიდან გადმოაგდო. მერე ყური მოსჭრა ჭი ჯიბეში ჩაიდო და მდევი ხიდს იქით გადააგდო. მივიდა ძმებთან და უთხრა: "რა ჰქენ? ვერ მოკალიო?" "მე იქ ვერაფერი ვნახეო" უპასუხა. ძმამ. მერე უნდა გამოეარა შავ მდევს. მწევრის შვილმა გაგზავნა მეორე ძმა. მაგრამ იმასაც შა ეშინდა. ისიც მწევრის შვილმა მოჰკლა, მოსჭრა ყური მდევს, ჩაიდვა ჯიბეში, მოსწყვიტა იმის რაშს ძუა. შეჰკრა და გაგზავნა მდევების სახლში. ახლა მოვიდა მწევრის შვილის ჯერი. ძმებს უთხრა: "როცა ცხენმა წილხი ვ ჩაგკრათ აუშვით და გამოგზავნეთო". მესამეთაც ჩასაფრდა. პატარა ხანს უკან გამოჩნდა მდევი. რამდენსაც ამოისუნთქებდა იმდენი ნაკვერჩხალი სცვივოდა პირითგან. თვითონ იყო წითელი, წითელ რაშზედ იჯდა და უკან ქორ-მეძებრები მოსდევდნენ. მწევრის შვილმა კიდევ ისე ჩაახველა და მდევმა ისევე შეუტია ცხენს. მმმწევრის შვილმა და იმან დაიწყეს ბრძოლა იმ პირობით, რომ მდევს ქორ-მეძებრები არ მოშვილებოდნენ. დაიქნია მდევმა და მწევრის შვილი მუხლამდის ჩასვა მიწაში. დაიქნია ხ ახლა მწევრის შვილმა და იმანაც მუხლამდის ჩასვა. მდევმა წელმუცლამდის ჩასმა, მწევრის შვილმა წელამდის. მერე მდევმა წელამდის ჩასვა და მწევრის შვილმა ყელამდის. გამიხსნამდევმა ქორ-მეძებრები მიიშველია, მაგრამ მწევრის შვილმა გამოხსნა ძუა და პატარა ხანს უკან მოვარდა შავი მდევის რაში და თან დიდ ტი ბოძს მოათრევდა. მოხვდა მდევს თავში და მოკლა. ამაზედ ქორ-მეძებრებიც გაიფანტნენ და მწევრის შვილმა ყველანი თვითონ დაისაკუთრა. მწევრის შვილის ძმები დამთვრალიყვნენ მდევების ღვიწით და დასძინებოდათ ძუის გამოხსნაზედ. ცხენს რამდენ- ჯერმე წიხლი ჩაეკრა, მაგრამ იმათ არ გამოჰღვიძებოდათ და ამიტომ ცხენს ბოძი, გადმო რომელზედაც თვითონ ება, გადმოეგო და გამოქცეულიყო. მწე მწევრის შვილმა იმასაც მოსჭრა ყური და ჯიბეში ჩაიდო. მერე დაბრუნდა და აჩვენა ყვლყველა ყურები. იმათ შერცხვათ, მაგრამ რას იზამდნენ? პატარა ხანს უკან მს მწევრის შვილმა ძმები შინ გაგზავნა. თვითონ კარგად იქცა და დასკუპდა მდევების ტახტზეც. მოვიდნენ მდევების ცოლები და გაუკვირდათ, რომ იქაურობა არეული იყო. და ამბობდნენ "ვინა ქნაო?" კატა კნაოდა "მიაუ!" "შენ რა მაგ სად შეგიძლიან ესა" დაუყვირეს მდევის ცოლებმა და სცემეს. კატა ისევ მწევრის შვილად იქცა და უთხრა ყველაფერი. მერე ისინი დადგნენ დიდი ქვის ერთ ნაპირზედ, მწევრის შვილი მეორეზედ და ჩასჭიდეს ხელები. რომელ თუ მდევები გადაიტაცებდნენ, მწევრის შვილი იმათი იქნებოდა და თუ მწევრის შვილი გადაიტაცებდა, მდევები იმისი იქმნებოდნენ. მწევრის შვილი ახტა და მუხლამდის ქვაში ჩაჯდა. ჩასჭირდა ხელი მდევებს და ყველანი თავისთან გადაყარა. უფროსი თვითონ შეირთო, შვათან შერთო ხელმწიფის შვილს და უმცროსი მოსამსა ხურის შვილს. მერე ის დაბრუნდა თავის სახელმწი- ფოში. გზაზედ გადიარა ერთ მდევების სახელმწიფოზე. იქ ეგდო დიდი, ერთი სოფლის ტოლი ქვა. ვინც იმ ქვის ბოლოს ა ერთ თავს ასწევდა ის უნდა ყოფილიყო იმათი მეფე. უქმე დღე იყო, როცა მივიდა მწევრის შვილი იქ. მივიდა მდევების ხელმწიფე და აუწია ერთი თავი ამ ქვას. მწევრის შვილმა დაავლო ქვას ხელი და ისეთი მაღლა მეისროა, რომ ქვა ძლივს გა- მოჩნდა. მდევები მიეხვივნენ და ეხვეწებოდნენ, შენ იყავ ჩვენი ხელმწიფეო, მაგრამ მწევრის შვილი დიდ უარზედ იდგა. ადგა მერე და იქიდან წავიდა თავის სახლში. იქ გაიგო, რომ ხელმწიფეს დაჰბადებია კიდევ ერთი შვილი, რომელიც გაგიჟებულიყო და ყველას ჰკლავდა, ვისაც სახლში ცეცხლი ენთო. ეშმაკები ხართო.

მწევრის შვილი დაეფიცა თავის მამას უთუოდ მოგიყვანო და წავიდა საძებნელად. იარა, იარადა მივიდა ერთ სახლთან. იქ იმან დაინახა, რომ ხალხი წიოკობდა და ტიროდა. მე მივიდა და ჰკითხა: "რა ამბავიაო? იმათ უთხრეს. "ხელმწიფეს ჰყავს ერთი შვილი, გიჟი და ესე გვხოცავს ყველას, ვის სახლშიც ცეცხლა ნახავსო". მწევრის შვილი შევიდა და და იჭირია თავისი ძმა. გაჰკრა ორიოდე სილა და გაუჯავრდა მერე შეჰკრა და მოჰგვარა თავის მამას. ხელმწიფე როცა მოკვდა ტახტზედ მწევრის შვილი ავიდა და გახდა მშვ. და თავისი გმირობით და ჭკუით ყველგან სახელი გაითქვა.

ელასა მელასა ძილიგუდა მეკიდა ყელასა მთქმელსაც და გამგონებელსაც ძილი გაამოთ ყველასა.